ตอนที่ 12
ณ หน้าห้องชมรมวรรณกรรม เซรินกับโนเอลที่หยุดยืนอยู่หน้าห้อง แต่เซรินกลับยังไม่เปิดเข้าไป เขาทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยจนโนเอลสงสัย
"มีอะไรเหรอเปล่าคะ"
"คือว่า ฉันอยากจะเตือนเธอเล็กน้อยนะ"
"เื่อะไรเหรอคะ?"
เซรินหยุดยืนมองห้องชมรมนิ่งๆ แววตาเขาเปลี่ยนไปจากปกติ คล้ายกับคนที่กำลังจะพาเธอเข้าไปสู่แดนสนธยา
"สมาชิกชมรมเรา นิสัยออกจะแปลกๆ หน่อย"
"งั้นเหรอคะ"
โนเอลรับคำอย่างปกติ พลางคิดว่าชมรมวรรณกรรมจะแปลกขนาดไหนกัน ก็แค่ที่คนรักการอ่านหนังสือ มารวมกันและทำกิจกรรมด้วยกัน
วันแรกโนเอลเจอแค่วิเวียนที่กำลังเฝ้าบูธรับสมัครสมาชิกใหม่ คิดว่าวิเวียนที่เป็ประธานชมรมก็ดูจะปกติ และมักจะอารมณ์ดี ร่าเริงอยู่ตลอดเวลา ถึงแม้ว่าจะมีนิสัยชอบสกินชิพแบบไม่ทันตั้งตัวก็ตาม
"โอเค...ฉันเตือนแล้วนะ อย่าเพิ่งหนีกลับล่ะ งั้นเข้าไปกันเถอะ"
"เอ๊ะ!"
โนเอลยังไม่ทันตอบรับ เซรินก็ได้เปิดประตูห้องชมรมไปในทันที โนเอลเตรียมใจเล็กน้อยพลางคิดว่าสิ่งที่เซรินเตือนคงทำให้เธอใไม่ได้หรอก
เซรินพาโนเอลก้าวเข้าไปในห้อง ห้องชมรมที่คุ้นเคยค่อยๆ เผยโฉมออกมา ขนาดที่เรียกได้ว่ากว้างประมาณสองห้องเรียนมีมุมให้อ่านหนังสือหลายจุด
แต่ตอนนี้กลับเป็ไปด้วยบุคคลที่โนเอลไม่เคยเจอ
สิ่งที่ทำให้โนเอลสะดุ้งเพราะเสียงโวยวายดังมาก่อนใครเพื่อนจนต้องหันไปมองทันที
"โว้ยยย! ทำไมนักเขียนคนนี้มันถึงขึ้นอันดับมาได้เนี่ย เนื้อเื่ก็งั้นๆ อะไร..เน้นขายเซอวิสเหรอไง ได้ดิ เดียวเจอกัน!!"
ชายหนุ่มใส่แว่น รูปร่างจ้ำม่ำนิดหนึ่ง กำลังโวยวายพลางรัวคีย์บอร์ดบนโน้ตบุ๊ก เสียงแหกปากลั่น แววตาเหมือนมีไฟลุกโชนด้วยความไม่พอใจ
โนเอลปรับท่าทางเล็กน้อยก่อนที่สายตาจะเลื่อนไปโฟกัสชายหนุ่มผมยาวสีทองที่นั่งตรงริมหน้าต่าง ใบหน้าที่สวยราวกับผู้หญิง
"ดอกไม้...บานเพียงชั่วครู่ก็ยังงาม แม้โรยตามเวลาก็ไม่สูญ...ฝากกลิ่นหอมไว้ให้เพิ่มพูนว่าเคยอ่อนโยนในโลกนี้"
เสียงร่ายรำแบบเ้าบทเ้ากลอน จากชายรูปงามหน้าสวย ขณะนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง เส้นผมสีทองที่พลิ้วไหวทำสีหน้าเหม่อมองไปยังท้องฟ้า พลางทำสีหน้าเศร้าๆ พร้อมกับถือดอกไม้ในมือ
คนแรกยังไม่เท่าไหร่ กลับเจอคนที่ดูท่าจะแปลกประหลาดอีกคนที่กำลังทำตัวแปลกๆ
ยังไม่จบแค่นั้น...มีเสียงโวยวายเหมือนคนทะเลาะกันตรงมุมหนึ่งของห้อง โนเอลหันไปตามเสียงทันที
"มันต้องนิยายชายรักชายดิถึงจะดีย์ เธอนี่มันไม่เข้าใจความโรแมนซ์เลยเหรอไง"
คราวนี้มีเสียงจากผู้หญิงที่หน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตาใช้สองมือทุบโต๊ะอย่างไม่พอใจเหมือนกับกำลังเถียงอะไรบางอย่างกับคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ
"คุณพี่นี่ไม่เข้าใจเสียเลย มันต้องแบบหญิงรักหญิง ดอกลิลลี่ที่งดงาม ความรักอันแสนหวานชื่น สาวสวยสองคนรักกันมันกินใจมากกว่า"
เด็กผู้หญิงที่หน้าตาคล้ายกันกับคนที่เถียงอยู่ ใช้สายตาเดี่ยวก็ไม่พอใจเดี่ยวก็เป็ประกาย เหมือนกับมีสายฟ้าชิ่งไปมาระหว่างทั้งสอง
โนเอลเดาว่าน่าจะเป็ฝาแฝดกัน แต่บุคลิกและท่าทางกลับแตกต่างกันอย่างชัดเจน
ความวายป่วงที่ปรากฏสู่สายตาของโนเอลและเซริน โนเอลถึงกับทำสีหน้างงงวยลำดับสถานการณ์ไม่ถูก เพราะสมาชิกแต่ละคนที่ดูไปคนละทิศละทาง
ต่างกับสิ่งที่เธอวาดฝันไว้!
นี่มันชมรมวรรณกรรมจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย!!
โนเอลคิดว่าชมรมวรรณกรรมจะต้องเป็สถานที่เงียบสงบ เหมาะแก่การอ่านหนังสือ เป็ที่รวมตัวของคนรักวรรณกรรมที่จริงจัง...อยากจะถามเซรินว่าพาเธอมาถูกที่เหรอป่าว
บรรยากาศมันควรเงียบสงบสิ!
โนเอลที่ยังปรับตัวไม่ถูก ทำหน้าเหลอหลา ก่อนจะหันไปมองเซรินที่ยังคงหน้านิ่ง เหมือนกับจะบอกว่าชินชากับสถานการณ์แบบนี้แล้ว
สมาชิกแต่ละคนก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว โดดเด่นในแต่ละด้านจนสุดโต่ง
เสียงพึมพำบทกวี เสียงรัวคีย์บอร์ด เสียงทะเลาะในเื่แนวนิยายที่ต่างกัน ที่ยังคงดังไม่หยุด
โนเอลถึงกับนิ่งไปเลย
เซรินที่มองโนเอลอย่างเป็กังวลเล็กๆ ที่หลุดมาดเ้าหญิงผู้เ็า
"อ้าว เซรินกับโนเอลมาแล้ว"
คราวนี้เป็เสียงร่าเริงจากวิเวียนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะขณะกำลังอ่านเอกสารเธอเงยหน้ามองผู้มาใหม่พร้อมกับคำทักทาย วิเวียนราวกับเป็จุดศูนย์กลางที่อยู่ท่ามกลางความวุ่นวายของที่แห่งนี้
พอวิเวียนทักออกมาทุกคนในห้องก็หยุดกิจกรรมของตัวเองทันที สายตาที่หันมามองเซรินกับโนเอล เซรินไม่อะไรมากรู้จักกันอยู่แล้ว
แต่โนเอลกลับรู้สึกทำตัวไม่ถูก...ไม่รู้จะพูดอะไรออกไปดี
ดูเหมือนเธอจะไม่สามารถแทรกบทสนทนาใครได้เลย!
"สวัสดีทุกคน ไม่เจอกันนานเลยนะ"
เซรินทักทายอย่างปกติให้ทุกคน
"คิดถึงจังเลยเซรินของฉัน ดูท่าวันนี้จะเจอเื่หนักมาสินะ มาให้ฉันปลอบให้ไหม"
วิเวียนรีบประชิดตัวเซรินทันที ก่อนจะยื่นมือมาลูบผมเซรินอย่างเบาๆ ชายหนุ่มไม่ได้ปัดออกยอมให้ทำตามใจต่อหน้าทุกคน
แต่สมาชิกทุกคนกลับทำตัวตามปกติของแต่ละคน
"เจอมาหนักจริงๆ นั่นแหละ"
"งั้นคืนนี้มานอนตักฉันไหม เดี่ยวจะปลอบทั้งคืนเลย"
"ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก"
เซรินเอ่ยอย่างหมดแรง วันนี้เขาไม่มีพลังงานจะไปตอบโต้วิเวียน แถมในห้องก็คนกันเองทั้งนั้นเขาทำให้เซรินไม่รู้สึกเขินแต่น้อย
"หุหุ งั้นเหรอ"
วิเวียนหัวเราะน้อยๆ อย่างพอใจ
"โหลๆ คุณโนเอล ยังอยู่ไหม"
วิเวียนโบกไม้โบกมือต่อหน้าโนเอล ลองเช็กดูว่าอาการเป็ยังไงบ้าง
"ย..ยังอยู่ดีคะ...พอดีในิดหน่อย"
"แปลกใจใช่ไหมละ ฉันบอกแล้วไงว่าต้องสนุกแน่"
"สนุกในความหมายที่ฉันคาดไม่ถึงเลยค่ะ"
"หุหุ"
วิเวียนหัวเราะอย่างมีเลศนัย พยายามจับจ้องปฏิกิริยาของโนเอลอย่างสนุก
ก่อนจะพูดกันต่อก็มีเสียงจากชายหนุ่มรูปงามทักมา
"รุ่นพี่เซรินแม้นใบหน้าจักสงบนิ่ง ไร้คลื่นไหวใดใด แต่แววตายังคงอ่อนละมุน อบอุ่นดั่งสุริยันต์แรกแย้มบนขอบฟ้า เช่นเดิม"
ชายผมทองหน้าสวยทักทายเซรินด้วยบทกวีด้วยน้ำเสียงที่อ่อนละมุน
แฝดคนพี่ที่จ้องเซรินกับชายหนุ่มรูปงามทักทายเซริน ก่อนทำตาเป็ประกายรีบพิมพ์บันทึกในโทรศัพท์พลางทำสีหน้าฟินอย่างไม่ปิดบัง
"ต้องจดโมเม้นต์นี้เอาไว้ โรมิโอ x เซริน!!"
"คุณพี่นี่ไม่ฟังกันบ้างเลย"
แฝดคนน้องที่กลอกตาไปมา มองคนตรงหน้าที่ชอบแบบชายรักชายและเอาไปจิ้นเอง
"หืม ความงามอันเงียบงันนี้ถือว่าไม่เลว แต่ถ้าเทียบกับแสงอรุณยามเช้าก็ยังถือว่าไม่เท่าไหร่ แต่ก็ถือว่าไม่เลวเลย รุ่นพี่โนเอล"
ชายรูปงามหันมามองโนเอลก่อนจะหันไปมองท้องฟ้าตามเดิม
‘เราต้องตอบกลับยังไงดี ตอบกลับเป็บทกวีใช่ไหม’
โนเอลอยากจะรับการทักทายอันสุดแหวกแนว แต่มือไม่รู้จะตอบโต้ยังไงดี มือไม้ที่เริ่มอยู่ไม่ถูกที่จนเซรินอดที่จะสงสารปนขำไม่ได้
"ชิ ทำไมไม่ใช่ชายหนุ่ม ร่างสูงกำยำจะได้เอาไปจิ้นได้ต่อ...สวัสดีค่ะรุ่นพี่เซริน"
คราวนี้เป็เสียงที่รู้สึกผิดหวังจากหญิงสาวแฝดคนพี่บ่นเบาๆ อย่างเสียดาย ก่อนจะทักทายเซรินอย่างปกติ
"ว้าวววว นี่นะเหรอรุ่นพี่โนเอล ตัวจริงน่ารักกว่าที่คิดไว้เสียอีก สนใจมาเข้าร่วมสมาคมหญิงงามกับหนูด้วยกันไหมคะ!"
คราวนี้น่าจะเป็ฝาแฝดคนน้องที่เข้าประชิดด้วยดวงตาเป็ประกาย ราวกับชื่นชอบสาวงามเข้าเส้น เธอเข้ามากุมมือโนเอลก่อนจะยื่นหน้ามาใกล้ๆ ด้วยสายตาที่ลุกวาว
"อ...เอ่อ...คือว่า"
“รุ่นพี่โนเอล...กลิ่นอ่อนๆ ของหนังสือเก่าผสมกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ แบบนี้...ใช่เลย!”
โนเอลถึงกับตั้งหลังไม่ถูกถอยหลังไปชิดกับกำแพง เธอไม่สามารถสะบัดมือรุ่นน้องได้ พยายามส่งสายตาไปหาเซรินอย่างขอความช่วยเหรอ
“คุณเซรินคะ!”
"นี่..อย่าเพิ่งแกล้งสมาชิกใหม่สิ"
เซรินพูดพลางคว้าคอเสื้อแฝดคนน้องเบาๆ พร้อมกับพยายามกันให้ออกห่างจากโนเอล ไม่อย่างนั้นแก้มขาวๆ ของโนเอลอาจจะโดนรุกล้ำแน่นอน
"อ่ะ..พี่เซรินไม่เจอกันนานนะคะ ขอหนูดูหน้ารุ่นพี่โนเอลใกล้ๆ อีกนิดสิ"
"เข้าหาแบบประชิดตัวแบบนี้เดี่ยวโนเอลก็หนีหรอก"
"โถ่..งั้นเราค่อยมาสนิทกันวันหลังนะคะ รุ่นพี่โนเอล แบบสองต่อสอง"
แฝดคนน้องขยิบตาให้โนเอล ทำเอาเธอขนลุกนิดหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเซรินเป็การขอบคุณที่ช่วย
ชายใส่แว่นที่จ้ำม่ำที่กำลังขะมักเขม้น เงยหน้ามาจากโน๊ตบุ๊ก
"เดี่ยวค่อยคุยนะพี่เซริน เดี่ยวผมขอจัดการรีวิวนักเขียนคนนี้ก่อน"
"ตามสบายเลย แต่อย่าหนักมือเกินไปละ"
"รับทราบ!"
เซรินหันไปมองโนอลที่ตอนนี้นิ่งงัน ไม่ใช่เกิดจากความเ็า แต่ไม่รู้จะพูดอะไรดีต่างหาก เป็ครั้งแรกที่เธออยากจะให้ใครบอกเธอทีว่าควรทำตัวยังไง
"ไหวไหมโนเอล.."
"ยัง..พอไหวค่ะ"
โนเอลรับคำอย่างไม่เต็มเสียงเท่าไหร่ ดูท่ายังคงช๊อกไม่หาย
วิเวียนเห็นปฏิกิริยาของโนเอลก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้ก่อนจะเดินเข้ามาจับมือไว้ทันที
"หุหุ คงใสินะ ดูสีหน้าโนเอลดูเหมือนิญญาจะหลุดออกไปแล้ว"
วิเวียนเดินเข้ามาหาอย่างช้าๆ พร้อมกับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
"แต่ละคน...ดูมีเอกลักษณ์ดีนะคะ"
โนเอลปล่อยให้ตัวเองถูกวิเวียนลากออกไป ราวกับิญญายังลอยวน ประธานชมรมสาวกระแอ่มเสียงทำให้ทุกคนหยุดกิจกรรมหันมามองอย่างพร้อมเพรียง
เซรินที่นั่งลงอย่างสบายๆ เพราะสมาชิกเหล่านี้นับได้ว่าสนิทกันมาก เซรินเลยสามารถพูดคุยได้อย่างสบายๆ ไม่รู้สึกกดดันอะไร
เป็สถานที่เขารู้สึกถึงการยอมรับตัวตนของกันและกัน
"จะแนะนำให้รู้จักนะ นี่คือโนเอล ที่จะเข้ามาเป็สมาชิกใหม่ั้แ่วันนี้"
"ส...สวัสดีค่ะ โนเอลค่ะ"
โนเอลรีบตั้งสิก่อนจะโค้งตัวให้เล็กน้อยอย่างมีมารยาท
"เดี่ยวฉันจะแนะนำสมาชิกให้รู้จักนะ คนผมทองคนนั้นชื่อโรมิโอ อยู่ปีสาม ถึงจะดูเ้าบทเ้ากลอนไปหน่อยแต่ก็เป็คนดีมาก"
วิเวียนผายมือไปยังชายผมทองรูปงามที่นั่งคงนั่งเหม่อมองตรงริมหน้าต่าง เขาหันมามองก่อนจะโบกมือทักทาย
"ส่วนคนที่ใส่แว่นจ้ำม่ำหน่อยๆ ปีสามเหมือนกัน ชื่อว่า บอนตะ เป็ฝ่ายคอมพิวเตอร์ของชมรมเรา จัดการหลายๆ อย่างเกี่ยวกันงานเขียนออนไลน์"
บอนตะเงยหน้ามาก่อนจะขยับแว่นเป็เชิงทักทาย ก่อนจะก้มหน้าจัดการงานของตัวเองต่อท่าทางเหมือนกับยังระบายอารมณ์ไม่จบ
"ผู้หญิงคนนั้นเป็ฝาแฝดกัน อยู่ปีสอง คนพี่ชื่อเอเลน่า คนน้องชื่อเซเรน่า"
"สวัสดีค่ะ"
เอเลน่าทักทายด้วยสีหน้ารู้สึกผิดหวัง ที่สมาชิกใหม่ไม่ใช่ผู้ชายไว้จิ้นกับหนุ่มๆ ในคลังของเธอ
"ยินดีต้อนรับนะคะ รุ่นพี่โนเอล"
เซเรน่าทักทายพลางยิ้มกว้าง จ้องมองโนเอลไม่วางตาราวกับชื่นชอบหญิงสาวงาม จนโนเอลเผลอถอยออกห่างเล็กน้อยอย่างลืมตัว
"ย...ยินดีที่ได้รู้จักคะทุกคน"
โนเอลพยายามตั้งสติ สิ่งที่เธอวาดฝันไว้ผิดแปลกไปหมด เซรินที่หันไปมองพยายามยิ้มแห้งๆ ให้
ไม่นึกว่าโนเอลจะหลุดสีหน้าได้ขนาดนี้
“ฮ่าๆ ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้โนเอล ทำตัวตามสบายได้เลย”
“ตอนนี้คงยังไม่ไหวคะ”
วิเวียนพยายามพูดให้โนเอลปล่อยตัวตามสบาย ดูถ้าว่าโนเอลตอนนี้ยังต้องใช้เวลาปรับตัวอีกสักพักใหญ่ วิเวียนก็ไม่ได้เร่งเร้าอะไรมากยิ้มให้อย่างเป็กันเอง
แต่น่าแปลกที่โนเอลกลับไม่รู้สึกถึงสายตาที่เคยได้รับจากภายนอกในฐานะเ้าหญิงผู้เ็า
ทุกคนที่นี่กลับมองเธอเหมือนเป็เพียงสมาชิกใหม่เท่านั้น
ราวกับได้เดินเข้ามาในดินแดนที่เธอไม่เคยพบ
สถานที่เต็มไปด้วยคนสุดโต่ง!!
"ถึงทุกคนจะแปลกๆ ไปหน่อย แต่ก็เป็คนดีนะ มีอะไรก็ปรึกษาได้เลย"
วิเวียนตบไหล่โนเอลอย่างรู้สึกสนุก เ้าหญิงโนเอลผู้เ็าที่ตอนนี้ทำหน้าไม่ถูกแล้ว
ตอนแรกโนเอลคิดว่าสมาชิกอาจจะเป็คนปกติทั่วไป แต่กลับไม่ใช่แบบนั้น ทุกคนแทบไม่สนใจฉายาเ้าหญิงผู้เ็าของเธอเลย
คิดว่าตัวเองแปลกแล้ว กันเจอคนที่แปลกกว่าเสียอีก!
วิเวียนยิ้มอย่างร่าเริง เธอจ้องเซรินแว๊บหน่อยก่อนจะปรับสีหน้าเป็ปกติ
"ส่วนนี่ก็เซริน รองประธานชมรมวรรณกรรม น่าจะรู้จักกันดีอยู่แล้ว"
"ไม่ต้องแนะนำฉันก็ได้มั้ง"
"นั่นสิ...เซรินของฉันเป็คู่หูโนเอลนี่นะ สุดท้ายก็ฉันวิเวียนประธานชมวรรณกรรมแห่งนี้"
สุดท้ายวิเวียนก็หันไปหาโนเอล ก่อนจะผายมือออก ราวกับให้เป็ดาวเด่นก่อนจะประกาศด้วยเสียงสดใส
"ยินดีต้องรับสู่ชมรมวรรณกรรมและปรัชญา รังลับของพวกเรานะ ที่นี่คือพื้นที่ๆ เธอจะได้เป็ตัวเองมากกว่าที่คิด!!"
"ยินดีต้องรับนะรุ่นพี่ โนเอล!!"
แม้ทุกคนจะมีกิจกรรมส่วนตัวแต่ก็ยังเงยหน้ามาพูดพร้อมกัน ราวกับรวมเป็กลุ่มเดียวกันได้อย่างแปลกประหลาด
ความรู้สึกของโนเอลตอนนี้กลับรู้สึกแปลกๆ แต่ก็รู้สึกถึงสถานที่ๆ มีผู้คนยอมรับเธอ
ไม่ใช่ในฐานะเ้าหญิงผู้เ็า
แต่เป็สมาชิกใหม่ชมรมวรรณกรรมเท่านั้น!
โนเอลััได้ว่ากำแพงความเ็าที่เธอสร้างมาตลอด เริ่มละลายโดยไม่รู้ตัว...จากไออุ่นแปลกประหลาดของคนกลุ่มนี้ ราวกับเป็สถานที่เธอค้นหามานาน
"ฉันขอฝากตัวด้วยค่ะ"
2K
