ตอนที่ 20 : ความแข็งแกร่งของเซฟเวอร์สาขาตะวันออกเฉียงเหนือ
โดยปกติแล้ว การเดินทางด้วยรถยนต์เป็ขบวนในสถานการณ์ปกติไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นบ่อย ๆ สำหรับนักเรียน ม.ปลาย ธรรมดา อย่างน้อยก็สำหรับทัตกับพิมที่เคยมีเื่แบบนี้กับแค่การนั่งขบวนรถทัวร์ไปทัศนศึกษาเท่านั้น
นี่จึงเป็ครั้งแรกที่ทั้งสองคนนั่งขบวนรถที่ให้อารมณ์จริงจังเหมือนกับจะไปรบ ด้วยความที่แต่ละคนไม่ว่าจะเป็สินที่นั่งกอดอก หรือกิฟที่นั่งเอามือจับด้ามกระบองเหล็กั์ไว้ตลอดเวลา
หรือเบลที่ถือมีดพร้อมไว้ในมือแม้แต่ตอนนี้
จะคิวที่ไม่วางหอกในมือแม้ซักวินาที หรือลินดาที่เอาแต่มองวิวรอบนอกตลอดเวลาในขณะที่ตัวรถเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ
รวมถึงฝ้ายที่ดูเหมือนจะนั่งสงบนิ่งตลอดเวลา แต่สายตาก็ยังคงสอดส่องไปทั่วและรับััภายนอกอยู่ตลอด
เพราะงั้นถ้าว่ากันตามตรง... ดูจากสภาพของทุกคนที่เตรียมพร้อมสำหรับการสู้กับพวกมอนสเตอร์ได้ตลอดเวลาแบบนี้ บรรยากาศมันก็ไม่ได้ต่างจากการไปออกรบเท่าไรนักหรอก
และอาจเป็เพราะบรรยากาศมันตึงเครียดขนาดนั้น แถมพอได้นั่งอยู่ในรถบรรทุกโดยสารที่เปิดโล่ง เลยทำให้มองเห็นตึกรามบ้านช่องที่มีหลายหลังถูกทำลายจนเละไม่มีชิ้นดี บางส่วนมีควันลอยคลุ้งไหม้เหลือแต่ตอตะโก บ้างก็มีศพประชาชนคนธรรมดาเกลื่อนข้างถนน รวมถึงรอยเืเปรอะเปื้อนเต็มตึกเต็มกำแพงไปหมด
องค์ประกอบทั้งหมดนั่นเลยพาลทำให้ทั้งทัตและพิมวิตกกังวลตามไปด้วย แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นหวาดระแวง พวกเขาก็แค่ระวังตามสมควร
“เมืองมันเงียบเกินไปรึเปล่านะ เพิ่งผ่านไปคืนเดียวเองไม่ใช่เหรอ?” ทัตเอ่ยถามฝ้ายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เพราะบรรยากาศข้างนอกรถมันดูเงียบเกินไปนั่นแหล่ะ
“ไม่แปลกหรอกค่ะพี่... เดิมทีมอนสเตอร์พวกนี้มันฆ่าคนธรรมดาได้ง่าย ๆ อยู่แล้วค่ะ” ฝ้ายตอบด้วยน้ำเสียงธรรมดาจนน่ากลัว แต่นั่นคือสิ่งยืนยันว่ามันเป็เื่ปกติ
“ก็นะ... นายเองก็น่าจะเคยดูหนังซอมบี้ใช่ไหมล่ะ? นี่ก็คล้าย ๆ กันแต่มอนสเตอร์มันแข็งแกร่งกว่าเยอะ เมืองจะล่มสลายในคืนเดียวมันก็ไม่แปลกหรอก” เบลเอ่ยขึ้นถัดจากฝ้าย
“ถ้าเปรียบอย่างนั้น ก็ใช่แฮะ”
ทัตเห็นภาพตามที่เบลบอก ถึงอันที่จริงถ้านึกดูจากคืนแรกที่เกิดเื่ ความรุนแรงของเหตุการณ์มันก็ประมาณนี้อยู่แล้วจึงไม่น่าจะแปลกใจอะไรแท้ ๆ ที่ทัตถามจึงเป็เพราะเขาไม่อยากจะเชื่อมากกว่า
อย่างไรก็ดี... ทัตรู้สึกแปลกใจมากที่เบลเข้าร่วมวงสนทนาด้วย เพราะจากที่เห็นมาตลอดเธอน่าจะเป็คนเงียบ ๆ ที่ไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใคร ทัตจึงเห็นได้ชัดเลยว่าตนคิดผิด
“ตะ แต่ว่าก็มีโอกาสที่จะมีคนรอดอยู่นะคะ... อย่างคนที่ซ่อนตัวอยู่ในบ้านน่ะค่ะ” อีกคนที่ทัตไม่คิดว่าจะเข้าร่วมบทสนทนาก็คือเด็กสาวขี้อายอกโตอย่างลินดา แต่เห็นได้ชัดเลยว่าเธอพูดตะกุกตะกักมาก
“นั่นเลยเป็เหตุผลที่เราเคลื่อนตัวกันช้าเหรอ?” ทัตเอ่ยถามลินดากลับหลังจากที่สังเกตเื่นี้มาั้แ่ขบวนออกตัว
“กะ ก็ด้วยค่ะ... แต่สาเหตุหลัก ๆ คือเพื่อไม่ให้ดึงดูดมอนสเตอร์เข้ามาระหว่างการเดินทางมากกว่าน่ะค่ะ” ลินดาตอบทัตอีกครั้งด้วยอาการเกร็ง ๆ เหมือนกับก่อนหน้านี้
ดูท่าเธอคนนี้จะแตกต่างจากเบล ลินดาเป็คนที่แสดงออกอย่างซื่อตรงว่าไม่คุ้นเคยและกลัวคนแปลกหน้าอย่างทัต
แต่ทั้งที่ยังกลัวทัตอยู่ เธอก็ยังอุตส่าห์ช่วยแถลงไขในสิ่งที่เขาไม่รู้ให้ เห็นได้ชัดเลยว่าเธอเป็คนมีน้ำใจเอาเื่
“อย่างนี้นี่เอง ขอบใจนะ” เพราะแบบนั้นทัตก็เลยต้องรักษามารยาทกับเธอเสียหน่อย
“ยะ ยินดีค่ะ...”
ลินดาพอได้รับการตอบรับแบบนั้นก็ยิ้มออกมาทันที ดูท่าว่าเธอจะเป็คนที่มีความสุขเวลาได้ช่วยคนอื่นแม้จะเป็แค่เื่เล็กน้อย แต่ก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่นัก เพราะไม่อย่างนั้นคนขี้กลัวอย่างเธอคงไม่กล้าทำงานการกุศลที่ต้องเสี่ยงชีวิตช่วยเหลือคนอื่นโดยไม่มีผลตอบแทนอย่างนี้หรอก
แต่ยังไงก็ตาม... ทัตสังเกตเห็นอยู่ว่าไม่รู้ทำไมตอนที่ลินดาคุยกับเขา สินถึงจ้องเขาตาเป็มันราวกับจะกินเืกินเนื้อกันเสียขนาดนั้น แต่แน่นอนว่าเขาไม่ได้สบตาด้วยเพราะไม่ได้อยากชวนทะเลาะ
และอีกอย่างหนึ่งก็คือ ทัตมีคนที่ต้องให้ความสนใจมากกว่าเพราะเป็คนที่จ้องทัตตาเป็มันอีกคน
“นี่... ยังไม่หายโกรธอีกเหรอ” ทัตรู้แบบนั้นเลยกระซิบถามพิมที่จ้องเขาตาเป็มันมาตลอดและนั่งติดอยู่กับเขาคนละฝั่งกับฝ้าย
คิ้วของเธอยังคงขมวดเข้าด้วยกันในทุกครั้งที่เขาคุยไปยิ้มไปกับสาว ๆ คนอื่น แม้จะรู้อยู่แล้วว่ามันเป็แค่การแสดงสีหน้าตามมารยาทก็ตาม
“ฉันเองก็พูดไปแล้ว... แต่มันไม่ใช่ความผิดของฉันไม่ใช่เหรอ” ทัตก็เลยยืนยันแบบนั้นไปอีกครั้ง เพราะว่ากันตามหลักเหตุผลแล้ว ตัวเขาไม่ได้เป็ฝ่ายผิด
ใจจริงทัตก็อยากจะบอกว่า “ฉันไม่คิดแตะต้องผู้หญิงคนอื่นนอกจากเธอหรอก” ให้มันรู้แล้วรู้รอด พิมจะได้ไม่เข้าใจผิดไปกว่านี้และจะได้สบายใจขึ้น
แต่แน่นอนว่ามันน่าอายเกินไปที่จะพูดต่อหน้าคนอื่น เขาก็เลยไม่ได้พูดออกมา
“ฮึ่ย... นายนี่มันไม่ได้เข้าใจอะไรเลยนะ” ยังไงก็ตาม ดูเหมือนสาวเ้าอารมณ์อย่างพิมจะไม่เห็นด้วย โดยเฉพาะในตอนที่กำลังหงุดหงิดไม่หายอย่างนี้
“ใช่ นายไม่ผิด เื่นั้นรู้อยู่แล้วล่ะ... แต่ฉันก็โกรธอยู่ดีอ่ะ!”
“งะ ไหงงั้นล่ะ...”
กับคำพูดไร้เหตุผลของพิมด้วยสีหน้างอนแก้มป่องไม่รู้สึกรู้สา ทัตก็เริ่มรู้สึกรับไม่ได้ขึ้นมา
แต่แน่นอนว่าทัตกลัวเกินกว่าจะโกรธเธอกลับไป ท่าทางหงอย ๆ ของเขาเลยกลายเป็ที่จับตาของทุกคนในรถด้วยสายตาสงสารไปตาม ๆ กัน รวมถึงฝ้ายด้วย
อย่างไรก็ดี... ดูท่าพิมเองก็ไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำขนาดนั้น เธอเลยถอนหายใจออกมาเสียยาวเหยียดราวกับว่าเป็เื่ช่วยไม่ได้ ก่อนที่จะพูดเปิดใจกับทัต
“คือว่านะ... ก็รู้อยู่หรอกว่ามันเป็ปฏิกิริยาปกติของคนเราเวลาเจอของที่กระตุ้นง่ายแล้วรู้สึกดีแบบนั้นน่ะ” พิมเริ่มเปิดประเด็น ทำให้ทัตตั้งใจฟังเธอเต็มที่เพราะกลัวจะโดนโกรธอีก
“ฉันจะยกตัวอย่างให้ฟังละกัน... ถ้าเกิดมีผู้ชายที่ไหนไม่รู้ แบบว่าหล่อโคตร ๆ มาโอบไหล่ฉันต่อหน้านายแล้วฉันดันยิ้มพอใจออกมาอย่างงี้ เป็นายจะโกรธป่ะล่ะ?”
พอพิมยกตัวอย่างแบบนั้นปุ๊บ น่าแปลกที่มันง่ายมากในการจินตนาการภาพตามที่บอก
อาจเพราะแบบนั้นก็ได้ คิ้วของทัตถึงได้กระตุกอย่างแรงในทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ไหล่ของเขาเกร็งอย่างเห็นได้ชัดแถมสีหน้ายังบ่งบอกได้เลยว่ายั๊วสุด ๆ แม้จะไม่รู้ว่าทัตกำลังโกรธใครอยู่ก็เถอะ
ให้ตายสิ... ถึงจะน่าหงุดหงิด แต่ก็เป็อย่างที่พิมว่าเลยแฮะ
ถึงแม้เื่บางอย่างมันจะไร้เหตุผล และไม่ควรจะโกรธ แต่เราก็กลับโกรธเพราะอารมณ์มีอำนาจอยู่เหนือเหตุผลและควบคุมไม่ได้
ตอนนี้เราเข้าใจเื่นี้แล้ว... เข้าใจแล้วด้วยว่าทำไมเธอถึงโกรธ
นี่ยังไงเราก็เถียงไม่ชนะพิมเลยสินะเนี่ย... ผู้หญิงอะไรกัน จะสุดยอดเกินไปแล้ว
ทัตที่ได้เห็นผลลัพธ์เมื่อลองจินตนาการถึงสถานการณ์ที่กลับกันระหว่างเขากับพิมแล้วก็เริ่มเข้าใจความรู้สึกของพิมในตอนนี้ขึ้นม รู้แบบนั้นก็มีแต่ต้องยอมรับว่าพิมเป็ฝ่ายถูก
เพราะหากตัวเขาเองยังรู้สึกโกรธในเื่ไร้เหตุผลแบบนั้นได้ จะไปว่าคนอื่นด้วยเื่เดียวกันมันก็ยังไงอยู่
“เห็นไหมล่ะ? สุดท้ายคนเราก็ใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล เพราะงั้นถึงนายจะไม่ผิดก็เถอะ แต่ถึงฉันโกรธมันก็ไม่ผิดเหมือนกัน” พิมว่าแบบนั้นพร้อมกับชี้นิ้วใส่ทัตที่นั่งติดกัน ความมั่นคงในแนวความคิดของตัวเองแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่จะมีได้ง่าย ๆ
ทัตถึงได้รู้สึกเคารพพิม และในขณะเดียวกันก็หลงใหลในสิ่งนั้นของเธอด้วย
กับตัวเขาที่ไม่เคยกล้าพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดเพราะกลัวผลกระทบที่จะตามมา ไม่ว่าจะเป็การโดนคนรอบข้างโกรธหรือเกลียด เนื่องจากมันจะนำไปสู่การทะเลาะเบาะแว้งกับคนรู้จัก
เพราะแบบนั้น... เทียบกันแล้วพิมคงเป็อุดมคติที่ทัตอยากจะเป็ก็คงไม่ผิดนัก เขาถึงได้รู้สึกหวงแหนเธอมากกว่าอะไร รวมถึงคิดว่าจะทำทุกอย่างเพื่อรักษาสายสัมพันธ์นี้เอาไว้ด้วย
“เข้าใจแล้ว ยังไงก็ขอโทษจริง ๆ นะ” ทัตจึงไม่ลังเลที่จะยอมเอ่ยขอโทษจากใจเป็ครั้งแรก เขาทำแบบนั้นพร้อมกับเอื้อมมือไปััมือของพิมด้วย ก็จริงที่มันกะทันหัน แต่พิมกลับไม่ได้รู้สึกใมากไปกว่าดีใจที่ทัตยอมเธอ
เพราะสำหรับมนุษย์คนนึง การยอมรับว่าตัวเองเป็ฝ่ายผิดมันเป็เื่ยากยิ่ง
และสำหรับหญิงสาวคนนึง... คิดว่าคงไม่มีอะไรน่าดีใจไปกว่านี้อีกแล้ว ที่ชายคนที่เธอรักสามารถทำได้แม้แต่เื่ยาก ๆ แบบนั้นเพื่อเธอ
เพราะทัตสามารถยอมให้ตัวเองเป็ฝ่ายแพ้... เป็คนที่พยายามรักษาความสัมพันธ์กับคนอื่นมากกว่าจะมาสนความพอใจของตัวเองแบบนี้อันเป็สิ่งที่พิมไม่สามารถทำได้ เธอถึงได้รู้สึกชื่นชมและหลงไหลทัตในจุดนั้น
และมันก็ช่วยทำให้พิมเรียนรู้ที่จะทำแบบเดียวกันกับทัตด้วย
“ให้ตายสิ... ฉันหงุดหงิดตัวเองจริง ๆ ที่ดันยกโทษให้นายง่าย ๆ เนี่ย” พิมถึงได้พ่นลมออกจมูกอีกครั้งเหมือนไม่พอใจ แต่แน่นอนว่าไม่ใช่แบบนั้นแน่ ดูจากแก้มที่แดงระเรื่อกับรอยยิ้มที่กำลังฉีกจนหุบไม่ลงก็รู้
“ใจดีจังเลยนะ ขอบใจนะพิม” ทัตเองก็รู้แบบนั้นเลยอดไม่ได้ที่จะอมยิ้มให้กับความน่ารักน่าชังของเธอ
“ฮึ”
พิมที่หายโกรธสนิทแล้วในตอนนี้ไม่เหลืออะไรนอกจากความดีใจ ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังทำเป็พ่นลมออกทางจมูกเหมือนกับยังไม่พอใจอยู่
ซึ่งนั่นก็ไม่ได้ทำเพื่อสิ่งอื่นใดนอกจากกลบเกลื่อนความดีใจที่อยู่ในอกนั่นแล ใจจริงเธออยากจะลุกขึ้นะโโลดเต้นเสียด้วยซ้ำที่ถูกทัตใจดีด้วยขนาดนั้น
“อะแฮ่ม!” แต่ที่ทำแบบนั้นไม่ได้ก็เป็เพราะในรถมีคนอื่นอยู่ด้วย... เสียงกระแอมของฝ้ายที่นั่งอยู่ข้างทัตด้วยสีหน้าเอียงอายคือสิ่งที่ช่วยเรียกสติของทัตกับพิม
“คือว่า... ตรงนี้มีพวกเราอยู่ด้วยนะครับ”
เช่นเดียวกับคิวที่พูดพร้อมกับยิ้มแห้ง ๆ และคิดว่าเขาคงทำแบบนั้นมาสักพักแล้วแต่หาโอกาสพูดขัดทัตกับพิมไม่ได้เสียที
ไม่สิ... อันที่จริงทั้งกิฟและเบลที่มองมาทางทัตกับพิมด้วยความสนใจราวกลั่นแกล้ง รวมถึงลินดาที่ประหม่าไม่เบาเพราะเหมือนเห็นเื่ส่วนตัวของคนอื่นเกิดขึ้นต่อหน้าเองก็คงเหมือนกัน
ถึงตรงนี้ทัตกับพิมก็รู้สึกตัวแล้วว่าพวกเขาเผลอหลุดเข้าไปในโลกส่วนตัวกันแค่สองคน
และด้วยความสัตย์จริง... เมื่อครู่พวกเขาลืมไปเสียสนิทว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย มันถึงรู้สึกน่าอายจนแทบอยากจะมุดดินหนีเมื่อถูกคิวพูดแทงใจดำแบบนั้น
“เหม็นกลิ่นความรักว่ะ... นี่พวกเราอยู่ระหว่างลาดตระเวนนะเฮ้ย! ตั้งใจหน่อยสิวะ!”
ยิ่งได้ยินคำพูดแสดงความหงุดหงิดจากสินเข้าไปด้วยก็ยิ่งแล้วใหญ่ เพราะสิ่งที่เขาพูดเป็เื่จริงนั่นแหล่ะทัตกับพิมเลยเถียงไม่ออก ความรู้สึกอายเลยแปรเปลี่ยนเป็ความรู้สึกผิดไปแทน
“ขอโทษทีนะ วันหลังพวกเราจะระวังกว่านี้” ทัตขอโทษไปตามตรงเพราะไม่มีอะไรจะแก้ตัว สีหน้าของเขารู้สึกผิดอย่างปากว่าจริง ๆ แถมยังโค้งตัวให้สินด้วย เจอแบบนั้นสินก็เลยได้แต่เดาะลิ้นเพราะรู้สึกโกรธทัตต่อไม่ลง
“...แต่ก็ไม่เห็นต้องเสียงดังเลยนี่” ในขณะที่พิมนั้นตรงข้ามกับทัต
ไม่สิ... ที่จริงเธอเองก็รู้สึกผิดอยู่หรอก เพียงแต่ไม่พอใจที่ถูกตวาดใส่ก็เท่านั้นเอง จึงกลายเป็อีกครั้งที่พิมทำหน้างอนตุ๊บป่องออกมา แต่หนนี้ไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ทัตหากแต่เป็สิน
แถมดูเหมือนพิมจะไม่ได้ตัวคนเดียวเสียด้วย
“รังแกผู้หญิงเหรอ” คนแรกที่ช่วยพิมคือเบลที่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงกึ่งจริงจังกึ่งหยอกล้อ
“นายนี่มันเหลือเกินจริง ๆ น้า” เช่นเดียวกับกิฟที่นั่งอยู่ติด ๆ กัน ดูท่านอกจากตั้งใจจะเข้าข้างพิมแล้ว พวกเธอยังตั้งใจจะยั่วโมโหสินด้วย
“ละ แล้วมันจะทำไมล่ะฟะ!” แต่ถึงจะถูกสองสาวรุม สินก็ไม่มีท่าทีจะยอมแพ้เลยสักนิด นี่คงเป็บุคลิกของเขาที่ไม่คิดยอมคนอื่นง่าย ๆ ซึ่งก็เห็นกันอยู่
แต่ก็จนกระทั่ง...
“นะ นั่นสิคะ... ไม่เห็นต้องขึ้นเสียงกันเลย พิมน่าสงสารออก”
“อึก... เื่นั้นมัน...”
แต่พอสินถูกลินดาพูดเตือนเท่านั้นแหล่ะ สินก็ถึงกับสะอึกกระตุกจนนิ่งไปเลย นั่นทำให้ทุกคนอมยิ้มกรุ้มกริ่มให้กับสินที่เป็ได้แค่กระต่ายตัวน้อยต่อหน้าหญิงสาวที่ขี้กลัวที่สุดในกลุ่มอย่างลินดา
ท่าทางของเขายิ่งทำให้ทัตกับพิมที่เป็สมาชิกใหม่รู้สึกแปลกใจเข้าไปใหญ่ เพราะไม่เคยเห็นสินทำตัวเหนียมขนาดนั้นมาก่อนแม้แต่กับฝ้ายเองก็ตามที
ไอ้แบบนี้มัน... หรือว่าเ้าหมอนี่จะชอบลินดา————
“มอนสเตอร์ครับ! มีมอนสเตอร์อยู่หน้าขบวน!!!”
บรรยากาศแห่งความสงบสุขคงอยู่ได้ไม่ทันไร ความเป็จริงอันโหดร้ายก็เข้ามาตะบันหน้าทุกคนจนปรับอารมณ์แทบไม่ทัน
แต่ถึงแบบนั้นก็ต้องทำ... คำพูดของคนขับรถจึงทำให้สมาชิกทุกคนในรถบรรทุกตื่นตัวขึ้นมา ในขณะที่ขบวนรถนั้นชะงักทันทีที่ได้ยินข้อมูลนั่นผ่านเครื่องมือสื่อสาร
“ทุกคนลงจากรถทันทีค่ะ!”
“ “ “ “ “ครับ! / ค่ะ!” ” ” ” ”
พอได้ยินคำสั่งของฝ้าย ทุกคนก็ส่งเสียงตอบรับในทันที แต่ในจังหวะที่ทัตกับพิมตอบกลับ ฝ้ายก็ลอดตัวเองผ่านช่องหน้าต่างออกจากตัวรถไปก่อนแล้ว
เธอเป็คนแรกที่เห็นกลุ่มของมอนสเตอร์ที่ยืนขวางขบวนรถห่างออกไปประมาณ 30 เมตร
พวกมันเป็มอนสเตอร์ประเภทกบที่มีขนาดั์ ผิวสีน้ำเงินท้องสีขาว ตัวอวบอ้วนแต่ไม่มีกระดองแบบที่ทัตเคยเจ แต่ขนาดนั้นใหญ่กว่ามาก ส่วนสูงของมันราว 3 เมตรเห็นจะได้ ส่วนจำนวนนั้นมีอยู่ทั้งหมด 7 ตัว
ฟุ่บ!
สิ่งแรกที่ฝ้ายทำหลังเท้าลงถึงพื้นถนนแล้วไม่ใช่สิ่งอื่นใดนอกจากการเรียกหอกคู่กายให้ออกมาปรากฏในมือ แล้วง้างไปด้านหลังทั้งที่ยังหันคมเข้าใส่เ้ากบตัวหน้าสุดที่อยู่ห่างออกไป
“ย้า!!!”
ก่อนจะเขวี้ยงหอกในมือจนพุ่งทะยานออกมาราวกับนักกีฬาพุ่งแหลน
หอกสีดำอันวิจิตรนั่นพุ่งผ่านอากาศเข้าใส่เ้ากบที่อยู่ตัวหน้าสุดอย่างไร้ความปราณีแถมยังสุดแรงเกิดของฝ้ายอีกต่างหาก ด้วยเหตุนั้น พริบตาที่ปลายคมหอกััเข้ากับหน้าท้องนุ่ม ๆ ของเ้ากบ ร่างของมันก็ถูกเจาะเป็รูโหว่ในทันที
ไม่เพียงเท่านั้น... หอกยังคงพุ่งต่อไปจนเจาะร่างของเ้ากบอีกตัวที่อยู่ข้างหลังด้วย กลายเป็ว่ามีกบั์เคราะห์ร้ายถึงสองตัวในการโจมตีครั้งเดียวของฝ้าย
ยอดไปเลย... การโจมตีเดียวก็เก็บมอนสเตอร์เลเวล 60 ไปได้ถึง 2 ตัวพร้อมกัน
แถมเ้าอาวุธที่ดรอปจาก Chivalry นี่ก็สะดวกจริง ๆ... เพราะในทันทีที่หอกขว้างออกไปถึงจุดที่พอใจแล้ว ฝ้ายก็สามารถสั่งให้มันหายไปแล้วเรียกกลับมาอยู่ในมือได้ทันทีด้วย
คงพูดได้แค่ว่าสมแล้วจริง ๆ ที่เป็คนที่มีเลเวลสูงถึง 120
ทัตประเมินสิ่งที่ตาเห็นแล้วก็ถึงกับต้องกลืนน้ำลายกับความสามารถในการต่อสู้ของน้องสาวตัวเอง ในขณะที่ลงจากรถมาพร้อม ๆ กับพิมและพุ่งไปอยู่ข้าง ๆ ฝ้ายเรียบร้อย
“แต่จะว่าไป... เธอจะไม่ฟังเลเวลของพวกมันก่อนเหรอ?” ทัตเอ่ยถามพร้อมกับยิ้มแห้ง ๆ เพราะฝ้ายกระโจนลงไปสู้กับพวกนั้นโดยไม่สนเลยว่าอีกฝ่ายอาจจะแข็งแกร่งกว่า
“หนูไม่คิดว่าเ้ากบนั่นจะเก่งหรอกค่ะ... หรือต่อให้เก่ง แต่เื่ที่ต้องจัดการพวกมันก็ไม่เปลี่ยนอยู่ดีจริงไหมคะ?”
คำตอบของฝ้ายนั้นเถรตรง แต่ก็ถูกต้องและชัดเจน เรียกว่าเป็การตัดสินใจที่เฉียบคมสมแล้วกับที่ทุกคนยอมรับให้เธอเป็หัวหน้าทั้งที่ส่วนสูงและอายุน้อยกว่าทุกคนในกลุ่มแท้ ๆ
อย่างไรก็ดี... ศึกนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และเหล่าสมาชิกกลุ่มลาดตระเวนทุกคนเองก็รู้อยู่
“ถึงเวลาเอาจริงแล้ว!!!!”
คนแรกที่กระโจนออกไปหาพวกกบคือสิน เข้าะโลั่นราวกับท้าทายพวกกบ และไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ แต่นั่นก็ทำให้พวกมันที่เหลืออีก 5 ตัวหันมามองเขากันหมด
สิ่งที่สินทำคือการถีบพื้นเข้าสู่ระยะประชิดก่อนจะง้างดาบไทยไปข้างหลังแล้วจ้วงแทงใส่ท้องนุ่ม ๆ ของเ้าตัวที่อยู่หน้าสุดจนเครื่องในของมันไหลออกมาก่อนจะกรีดเปิดท้องของมันอีกต่อจนเืของมันสาดกระเซ็นไปทั่ว ยิ่งแสดงให้เห็นว่าการโจมตีของสินรุนแรงมากขนาดไหนทั้งที่เขายังไม่ได้เคลือบด้วยเวทมนตร์ด้วยซ้ำ
“ไปตายซ้าาาาาาา!!!!”
อีกคนที่พุ่งเข้ามาด้วยกันคือกิฟที่เป็สายแนวหน้าเหมือนกัน
เธออาบกระบอกเหล็กในมือตัวเองด้วยเวทไฟซึ่งเป็เวทโจมตีที่อานุภาพรุนแรงที่สุด สิ่งที่บ่งชี้ในเื่นั้นคือ พริบตาที่กระบองอาบเพลิงของกิฟเหวี่ยงไปกระแทกเข้ากับเ้ากบั์ มันก็กระเด็นไปหลายตลบก่อนที่จะหงายท้องมองดูดาวในสภาพที่ท้องไหม้ดำปี๋
เมื่อศัตรูหายไป 2 ย่อมเหลืออีก 3
และอีกสามตัวที่เหลือก็อาศัยจังหวะที่แนวหน้าทั้งสองอย่างสินกับกิฟโจมตีพวกตัวเองพุ่งเข้าไปหาพวกทัตที่ดูท่าทีอยู่แนวหลังแทน ทั้งอย่างนั้นฝ้ายกลับไม่มีท่าทีจะทำอะไรจนรู้สึกว่าทัตกับพิมจะต้องออกโรงเอง
แต่ก่อนหน้าที่จะเป็แบบนั้น เบลก็เดินนำหน้าพวกทัตออกมาก่อน
ในมือของเธอมีมีดสั้นแบบเดียวกับที่เธอลับคมมาตลอด มันคาบอยู่หว่างนิ้วในมือของเธอทั้งสองข้างรวมแล้วทั้งหมด 6 เล่มออกมาจากที่เหน็บไว้ในฝักข้างลำตัวของเธอเอง
ฟุ่บ!
พริบตาถัดมา เบลสะบัดมืออย่างแรงเหมือนสะบัดน้ำหลังล้างมือ ซึ่งถ้าเป็อย่างนั้น มีดที่อยู่หว่างนิ้วของเธอคงจะเป็หยดน้ำ
ไม่สิ... มันรุนแรงกว่าหยดน้ำแน่ ๆ เพราะถูกเสริมด้วยเวทลมทำให้มีดทั้งหมดพุ่งทะลวงสายลมเหมือนจรวด แถมยังพุ่งเข้าใส่ดวงตาของกบทั้งสามตัวที่เหลืออย่างแม่นยำจนมันเสียหลักและร้องออกมาอย่างเ็ปรวดร้าว
“ฝากด้วยนะลินดา” นั่นคือคำพูดสั้น ๆ ของเบลหลังกำจัดความสามารถในการมองเห็นของพวกมันที่เหลือไปแล้ว
“เข้าใจแล้วค่ะ!” เป็เวลาเดียวกับที่เด็กสาวที่เหลืออีกคนอย่างลินดาเดินออกมาเคียงกับเบล
น้ำเสียงของเธอไม่มีการสั่นเครือ มือที่ยืนออกมาแล้วเล็งไปยังกบทั้งสามตัวไม่มีการลังเล สิ่งที่ยืนยันได้ยิ่งกว่าอะไรคือลูกไฟที่ขนาดใหญ่พอ ๆ กับเ้าพวกกบั์จำนวนสามลูกที่ปรากฏขึ้น เธอร่ายมันในเวลาเพียงหนึ่งวินาทีเพื่อขยายขนาดของเวทยิงไฟให้มีขนาดมากกว่าแบบธรรมดา
ก่อนที่จะปล่อยให้มันพุ่งเข้าใส่กบั์จนร่างของพวกมันอาบด้วยเปลวเพลิง ดูเหมือนผิวที่ชุ่มชื้นของมันจะทานทนความร้อนระดับนี้ไม่ไหว เป็อีกหนึ่งตัวอย่างที่เขาว่า ‘น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ’
“ฮึ่ย... เ้าพวกน่าขยะแขยง”
แต่พวกมันก็ยังไม่ได้ตายสนิทดี คนที่รับหน้าที่ไปซ้ำศพเพื่อยืนยันให้แน่ใจว่ามันตายแน่แล้วคือคิวที่เดินไปแล้วเอาปลายหอกแทงใส่ท้องของพวกมันทุกตัว ดูท่าเขาจะหงุดหงิดนิดหน่อยตรงที่ไม่ค่อยได้แสดงฝีมือ
แต่ที่จริงแล้วมันไม่ใช่อย่างนั้น... เพราะทัตรู้ว่าความเสียหายที่พวกกบได้รับจากเวทมนตร์นั้นไม่ได้ทำให้พวกมันตายทันที หากเทียบเป็เกมพวกมันคงเสีย HP ไปประมาณครึ่งหนึ่งจากทั้งหมดได้กระมั้ง
ด้วยเหตุนั้น การที่คิวสามารถใช้หอกฆ่ามันได้ในการโจมตีครั้งเดียวแม้จะไม่ใช่จุดตาย จึงเป็จุดที่แสดงให้เห็นว่าพลังของคิวคนนี้เองก็มีมากพอตัวเช่นกัน
ให้ตายสิ... ไม่ใช่แค่ฝ้าย แต่ทุกคนในกลุ่มเองก็แข็งแกร่งไม่ใช่เล่น ๆ เลยแฮะ
สินเป็พวกมุทะลุเหมือนกับกิฟ ดูไปแล้วเหมือนทำงานร่วมกันคนอื่นไม่ได้ แต่ก็รับหน้าที่เป็แนวหน้าที่ดีให้กับเพื่อน
ในขณะที่เบล ลินดาและคิวเป็แนวหลังที่คอยเก็บกวาดงานที่เหลือได้อย่างหมดจด
หรือต่อให้ทำไม่สำเร็จ แต่ก็ยังมีปราการสุดท้ายอย่างฝ้ายอยู่อีก
ทุกคนรู้จุดยืนของตัวเอง และเปลี่ยนมันเป็จุดแข็งได้อย่างดีเยี่ยม แถมยังประสานงานกันได้อย่างคล่องแคล่วแม้จะมีจำนวนคนไม่มาก
คงพูดได้แค่ว่าเป็ทีมที่สมบูรณ์แบบจริง ๆ แฮะ... น่าอิจฉาอยู่หน่อย ๆ นะเนี่ย
ทัตเห็นแบบนั้นแล้วก็อดคิดไม่ได้ เพราะตัวเขาหากจะว่ากันตามตรงคือเป็พวกที่ไม่ชอบสร้างปฏิสัมพันธ์เกินความจำเป็ ดังนั้น การร่วมมือกับคนอื่นนอกเหนือจากคนที่สนิทด้วยอย่างพิมหรือฝ้ายจึงเป็เื่ที่ยากมากสำหรับเขา
ยิ่งกับเื่ที่ต้องฝากแผ่นหลังให้กันในการต่อสู้ซึ่งต้องใช้ความไว้เนื้อเชื่อใจมากกว่าปกติแบบนี้ ก็ยิ่งแล้วใหญ่
“สุดยอดไปเลยนะ” ทัตรู้สึกจุกในอกด้วยความรู้สึกหลาย ๆ อย่าง อาจเพราะแบบนั้น เลยอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชมออกมาตามตรง อย่างน้อยก็เพื่อคลายอารมณ์พวกนี้ออกเสียบ้าง
“เฮอะ! ของมันแน่อยู่แล้ว!”
“ไอ้พวกกี้ ๆ แบบนี้มันกระจอกจะตายไป”
และดูเหมือนจะมีคนยอมรับคำชมนั้นด้วย ซึ่งก็คือสินกับกิฟ... ถึงจะดูไม่ค่อยซื่อตรงเท่าไหร่ก็เถอะ
“แต่ถ้าพวกเขาเก่งกันขนาดนี้... เราก็ไม่มีจังหวะให้ออกโรงน่ะสิ” แต่ทั้งที่สถานการณ์มันน่าไว้ใจ พิมกลับรู้สึกเหงาหงอยไปแทนเสียนี่ ซึ่งก็ใช่ว่าทัตจะไม่เข้าใจเธอนักหรอก
“ฮะฮะ ก็คงอย่างนั้นแหล่ะ”
ทัตจึงหัวเราะอุบให้กับพิมที่เริ่มทำแก้มป่องอีกครั้ง แต่คราวนี้เกิดจากเหตุผลน่ารักน่าชังเหมือนกับเด็กที่พลังงานล้นเหลือแต่กลับไม่มีอะไรให้ทำ
แต่อย่างไรก็ดี... เป็เพราะตอนนี้ได้เกิดการต่อสู้ขึ้นแล้ว จึงมีแนวโน้มที่จะถูกมอนสเตอร์โจมตีอีกได้ทุกคนเลยต้องเปลี่ยนแผน โดยการกระจายตัวไปรอบขบวนเพื่อสอดส่องมอนสเตอร์และเดินไปพร้อมกับขบวนแทนที่จะนั่งบนรถเหมือนก่อนหน้า
เพราะต้องบอกว่าคำพูดของสินกับกิฟนั้นเป็ความจริง มอนสเตอร์ที่เจอในหนแรกนั้นไม่ใช่ตัวอันตรายที่น่ากังวล แต่เพราะยิ่งเคลื่อนตัวก็ยิ่งมีความเป็ไปได้ว่าจะเจอมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งขึ้น และหากมันปรากฏตัวขึ้นมา การที่นั่งอยู่บนรถมันอาจไม่ทันการ
เพราะถึงจะพูดยังไงพวกคนขับก็เป็แค่คนธรรมดา แถมเพราะขับรถอยู่ ทัศนวิสัยย่อมมีจำกัดในการสอดส่องรอบ ๆ
และเพื่อกำจัดจุดอ่อนนั้น พวกทัตก็เลยต้องรับหน้าที่เป็คนคอยสอดส่องด้วยการล้อมขบวนรถเอาไว้นั่นเอง
และใช่... ข่าวร้ายก็คือระหว่างทางพวกเราก็เจอมอนสเตอร์เข้าอีกจริง ๆ
แต่พวกมันก็ไม่ได้ตึงมือมากถึงขนาดที่จะกำจัดไม่ได้หรือทำให้เราเสี่ยงตาย
แน่นอนว่าฉันกับพิมเองก็ไม่ได้มีปัญหากับพวกมันนัก
ไม่สิ... ที่จริงสำหรับพิมเองก็เป็ปัญหาอยู่
เพราะถ้าเทียบกับคนอื่นที่เลเวลเฉลี่ยอยู่ที่ 80 ส่วนฉันเลเวล 60 พิมน่ะมีเลเวลแค่ 40 จึงยังถือว่าต่ำอยู่สำหรับศัตรูที่มีเลเวลประมาณ 60-70
ด้วยเหตุนั้น ฉันเลยจะเป็แนวหน้าที่คอยจัดการเก็บกวาดงานของพิมให้ นั่นก็เพื่อให้พิมมีโอกาสได้รับค่าประสบการณ์ด้วยนั่นแหล่ะ เลเวลของเธอจะได้อัพขึ้นมาไว ๆ
และอันที่จริงก็ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวด้วยที่ดูแลเธออยู่... ฝ้ายเองก็เป็อีกคนที่มองเราสองคนอยู่ห่าง ๆ อย่างห่วง ๆ ตลอดที่เดินเท้า
แน่นอนว่าสาเหตุคงไม่ใช่เื่อะไรอื่นนอกจากเป็ห่วงว่าการเดินเท้าเป็เวลานานจะทำให้เรากลับมารู้สึกเ็ปกับาแ
ซึ่งถ้าถามว่ารู้ได้ไง ก็เป็เพราะว่าฝ้ายเข้ามาถามเองนั่นแหล่ะ ว่าอาการาเ็ของฉันเป็อะไรไหม
แต่เื่แบบนั้นไม่ได้เกิดขึ้นเลยสักนิด... ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ต้องขอบคุณสเตตัสความสามารถทางกายของพวกเราที่ทำให้ตอนนี้พละกำลังเหนืุ์มนาไปไกลโขแล้วนี่แหล่ะ
ถึงแบบนั้นก็มีเื่ที่ทำให้ฉันฉุกคิดเกี่ยวกับฝ้ายอยู่...
เพราะตามปกติตอนที่ฉันยังอยู่บ้าน ฝ้ายไม่ได้แสดงออกว่าเป็ห่วงฉันมากถึงขนาดนี้เลย
ตอนแรกก็คิดว่าเธอเป็ห่วงเพราะสถานการณ์มันอันตรายเฉย ๆ ซึ่งเป็เื่ธรรมดาที่เราจะห่วงคนอื่นในตอนที่สถานการณ์มันสมควรให้เป็ห่วง...
แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่แค่นั้น ต่อให้ไม่อยู่ในสถานการณ์แบบนั้น ฝ้ายก็ดูเหมือนจะเป็ห่วงฉันอยู่ตลอดเวลาจนเห็นได้ชัด แถมยังถามบ่อยมาก
อาจเพราะหนนี้พวกเราอยู่ด้วยกันตลอดเพราะมีสถานการณ์แบบนี้เกิดขึ้นด้วย ก็เลยสังเกตเห็นเื่นี้ได้ง่ายกว่าปกติ
นั่นทำให้พอมานึกดู... ตอนที่อยู่บ้านฝ้ายเองก็เข้าหาฉันบ่อยครั้งด้วยเื่ที่ไม่จำเป็เยอะอยู่เหมือนกัน
ถ้าจะให้ยกตัวอย่างก็เช่นว่า... อยากให้สอนการบ้านให้ ทั้งที่เป็หัวข้อที่ตัวเองเข้าใจดีอยู่แล้ว
วันไหนที่พ่อแม่ไม่อยู่ก็อยากจะทำกับข้าวให้เรากินบ้างล่ะ พยายามจะช่วยงานบ้านที่เป็หน้าที่ของเราบ้างล่ะ
หรือ่ว่าง ๆ ก็ยังมีความพยายามที่จะชวนเราเล่นเกมด้วยกันบ้างล่ะ
ถึง่หลัง ๆ จะมีน้อยลงเพราะเราเป็ฝ่ายตีตัวออกห่างไปอยู่นอกบ้านซะเองก็เถอะนะ
ซึ่งนั่นมันถือเป็เื่แปลก สำหรับเด็กผู้หญิงที่ทำสีหน้าเ็าแถมยังแผ่บรรยากาศประมาณว่า “อย่ามายุ่งกับฉัน” ตลอดเวลาั้แ่ครั้งแรกที่ได้พบกัน
มันก็เลยพาลให้คิดมาตลอด ว่าฝ้ายเข้าหาเราด้วยจุดประสงค์อะไรสักอย่างมากกว่าเพราะเป็ห่วงหรืออยากสนิทกับเราจริง ๆ
ใน่ ม.ต้นที่ฝ้ายปรับตัวเข้ากับพ่อและบ้านใหม่ได้แล้ว เช่นเดียวกับที่พ่อเองก็ปรับตัวเข้ากับคุณแม่และฝ้ายได้แล้วเหมือนกัน
ในขณะที่ฉันนั้นยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจมาตลอดั้แ่ตอนที่พ่อแต่งงานใหม่ เลยไม่อาจสนิทใจกับคุณแม่ได้ และแน่นอนว่าฝ้ายที่เป็ลูกสาวเองก็ทำไม่ได้เหมือนกันด้วย
ตลอดมาฉันเลยอดคิดไม่ได้... ว่าที่ฝ้ายพยายามตีสนิทฉันก็เป็เพราะเธออยากจะรักษาความสัมพันธ์ของบ้านใหม่ที่เธอมีเอาไว้เท่านั้น ไม่ได้ทำเพราะเป็ห่วงฉันหรืออยากจะสนิทกับฉันจริง ๆ แต่อย่างใด
เพราะงั้นก็เลยไม่ได้รู้สึกสนิทใจกับฝ้ายเท่าไหร่นัก... แต่ในขณะเดียวกันก็ทำใจไม่ชอบเธอไม่ลงเหมือนกัน เพราะมันก็เป็ไปได้อยู่ว่าเธออยากจะสนิทกับฉันจริง ๆ ไม่ใช่แค่เพราะว่าทำไปเพื่อให้คนในบ้านอย่างพ่อหรือแม่สบายใจเสมอไป
อยากจะสนิทกว่านี้ก็ทำไม่ได้เพราะติดข้องใจ หรืออยากจะหายหน้าตัดขาดกันไปเลยก็ทำไม่ได้เพราะรู้สึกเห็นใจเธอที่พยายามเข้าหา หรือต่อให้เธอไม่ได้ทำเพราะเป็ห่วงแต่ฉันก็อยากตอบแทนเธอความใจดีของฝ้ายบ้างอยู่เหมือนกัน แม้ว่าจะเป็ในฐานะของพี่ชายที่ไม่ได้ดีเด่อะไรนัก
เพราะความรู้สึกของฉันมันครึ่ง ๆ กลาง ๆ แบบนั้นแหล่ะ... ก็เลยรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเวลาอยู่กับฝ้ายตลอดมา
แต่ต้องขอบคุณเหตุการณ์มอนสเตอร์บุกนี้... ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่ได้เห็นฝ้ายเผยความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อฉันออกมามากขนาดนี้
ยิ่งได้รู้ด้วยว่าเธอแอบปกป้องฉันมาตลอด แถมยังสั่งลูกน้องอย่างมิ้นให้ปกป้องฉันอยู่หลังฉากแม้จะเป็การใช้อำนาจในทางที่ผิด ทั้งที่ต่อให้ฉันตายฉันก็จำอะไรไม่ได้แท้ ๆ จึงไม่มีความจำเป็ที่จะต้องปกป้องฉัน
เพราะงั้นมันก็เลยทำให้ฉันคิดว่าบางที... ฝ้ายอาจจะเป็ห่วงฉันและอยากสนิทกับฉันจริง ๆ ก็ได้
ถึงแม้จะไม่เข้าใจก็เถอะ ว่าทำไมเธอถึงได้ยึดติดที่อยากจะปกป้องเราขนาดนี้กัน
ว่าตามตรง... ถึงแม้จะเป็พี่น้องกันก็เถอะ แต่การจะหาคนที่คอยเอาใจใส่กันขนาดนี้ก็ยังนับว่าหายากมาก
แล้วนี่เรากับฝ้ายยังไม่ใช่พี่น้องสายเืเดียวกันด้วย... มันถึงเป็เื่แปลกที่เธอไว้ใจเราและเข้าหาเราั้แ่่ที่พบกันใหม่ ๆ ทั้งที่ครั้งแรกออกจะไม่อยากคุยกับเราด้วยซ้ำแท้ ๆ
นี่เลยเป็ปริศนาที่ยังไขไม่กระจ่าง... และจนกว่าจะรู้ว่าทำไมฉันก็คงจะกลัวฝ้ายต่อไป
...กลัวว่าสุดท้ายแล้วเธอจะไม่ได้เป็ห่วงและอยากสนิทกับฉันจริง ๆ
เพราะถ้ามันกลายเป็ว่ามีแค่ฉันคนเดียวที่คิดว่าเธอเป็ครอบครัว... มันก็คงจะเ็ปเอาเื่แหล่ะนะ
ทัตคิดแบบนั้นแล้วก็ได้แต่ต้องถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย
เขาได้แต่บ่นว่า “ฉันช่างเป็คนขี้น้อยใจอะไรขนาดนี้นะ” เมื่อเป็เื่ที่เกี่ยวกับครอบครัว
แต่พอมานึกดู ทัตย่อมมีเหตุผลที่จะให้อภัยตัวเองในเื่นั้นอยู่แล้ว... อย่างน้อย ๆ ก็เป็ความชอบธรรมในเื่ที่อดกลั้นความไม่พอใจของตัวเองเพื่อให้ครอบครัวทั้งสามคนอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุขแม้จะไม่รวมตัวเขาอยู่ในนั้นก็ตาม
นั่นคือสิ่งที่เขาคิด ไม่สิ... นั่นคือสิ่งที่เขารู้สึกและเก็บอยู่ในอกของเขามาตลอด ความรู้สึกนี้จึงมักจะปะทุขึ้นมาในทุกครั้งที่มองหน้าหรือสังเกตสังกาฝ้ายที่เป็ส่วนหนึ่งของเื่นี้
“มีอะไรรึเปล่าคะ?”
แต่ดูเหมือนจะมองมากเกินไปหน่อย... มากพอให้ฝ้ายที่เดินอยู่ข้างขบวนรถห่างออกไปข้างหน้าของทัตกับพิมพอสมควรสังเกตเห็นว่าทัตกำลังจ้องเธออยู่
“เปล่าหรอก โทษทีนะ” แน่นอนว่าทัตไม่บอกหรอกว่าคิดอะไรอยู่ เขาจึงขอโทษกลบเกลื่อน
“ไม่เห็นต้องขอโทษเลยค่ะ” แต่ที่ได้กลับมาจากฝ้ายกลับเป็การส่ายหน้าเบา ๆ
เพราะสำหรับฝ้ายนั้น เธอไม่ได้ไม่ชอบใจที่โดนทัตจ้อง
หรือถ้าจะให้พูด... อันที่จริงเธอชอบใจด้วยซ้ำ เพียงแต่สงสัยเท่านั้นเอง
“หัวหน้า ถึงซุปเปอร์มาร์เก็ตแล้ว” คำพูดของเบลที่อยู่ด้านหน้าของฝ้ายอีกทอดหนึ่งช่วยดึงสติให้ฝ้ายกลับมาสนใจสถานการณ์ ดูเหมือนตอนนี้การเดินทางจะมาถึงจุดหมายของวันนี้แล้ว
หลังจากเดินทางผ่านลานจอดรถของซุปเปอร์มาร์เก็ตจนมาถึงทางเข้าห้าง ถ้าเป็ในสถานการณ์ปกติที่จอดขบวนรถสี่คันไว้ที่หน้าทางเข้าคงจะโดนคนอื่นโกรธเป็แน่แท้ แต่แน่นอนว่าไม่มีปัญหา เพราะแม้แต่ยามเองก็นอนเป็ร่างไร้ิญญาอยู่ในห้องยามหน้าทางเข้าไปแล้ว
“กิฟ เบลแล้วก็ลินดาคอยปกป้องขบวนรถอยู่ตรงนี้นะคะ... ส่วนที่เหลือตามฉันเข้าไปช่วยกันขนของที่จำเป็มาขึ้นรถกันค่ะ”
“ “ “ “ “รับทราบ!” ” ” ” ”
ทุกคนขานรับคำสั่งของฝ้ายในทันที หนนี้ทัตกับพิมเองก็ขานรับได้ทันเหมือนกัน และดูท่าฝ้ายก็ยังคงตั้งใจจะเก็บทัตไว้ใกล้ ๆ ตัวอยู่เหมือนเดิมจึงสั่งให้เขาตามมาด้วย และแน่นอนว่าทัตไม่รู้เื่นั้น
ส่วนทางทัตนั้นเพียงแค่เข้าเมืองตาหลิ่วแล้วก็หลิ่วตาตาม หลังจากได้เห็นว่าสมาชิกที่เหลืออย่างสินกับคิวเดินไปหยิบรถเข็นมาคนละคันเป็การเตรียมพร้อม เขากับพิมก็ไม่คิดทำให้คนอื่นเสียเวลาจึงเดินไปดึงรถเข็นออกมาจากที่เก็บซ้อนกันไว้พร้อมกับฝ้ายเช่นกัน
นั่นเลยทำให้ตอนนี้ทัต พิม ฝ้าย สินและคิวกำลังยืนอยู่ด้านหน้าของประตูห้าง โดยนอกจากอาวุธประจำกายแล้วก็มีรถเข็นประจำตัวกันหมดทุกคน
แต่ทั้งอย่างนั้นกลับไม่มีใครเป็คนนำเข้าไปในตัวห้างก่อนสักทีด้วยสาเหตุที่ต้องละไว้ในฐานที่เข้าใจแต่ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรออกมาเลย
นั่นเพราะมีสัญญาณไม่ดีมาั้แ่ทางเข้าของซุปเปอร์มาร์เก็ตที่ถูกทำลายจนแหลกเป็ชิ้น ๆ แถมด้วยการโจมตีที่มีรอยคมบาดลึกเหมือนใช้ใบมีดั์วาดผ่าน จึงทำให้คิดได้ว่าที่นี่อาจมีตัวอันตรายอยู่ขึ้นมา
“ฉันใช้สกิลพรางกายให้ทุกคนก่อนเข้าไปดีไหม”
“...หนูคิดว่าเป็ความคิดที่ดีค่ะ”
พอได้ยินข้อเสนอของทัตฝ้ายก็พยักหน้าตอบรับในทันที ดูท่าเธอเองก็กำลังคิดแบบเดียวกับทัตและกำลังจะออกปากขอ เพียงแต่ใน่ระยะเวลาที่ลังเลก็ดันถูกทัตพูดตัดหน้าเสียก่อน
ซึ่งนั่นเป็เื่ดีสำหรับฝ้าย เพราะสำหรับเธอแล้วมันรู้สึกเกรงใจเอามาก ๆ ที่ต้องขออะไรทัตแต่ละอย่าง เพราะไม่รู้ว่ามันจะเป็การสร้างความไม่พอใจให้กับเขารึเปล่า
“หวังว่าจะไม่เจอมอนสเตอร์อะไรโหด ๆ นะ” พิมบ่นโอดโอยแบบนั้นในขณะที่ทัตเริ่มร่ายสกิลพรางกายให้กับเธอ
“หนูไม่อยากทำลายกำลังใจหรอกนะคะ... แต่ถ้านับจากจุดที่ผู้มีพลังอย่างเราอยู่ในตอนเกิดเื่ ที่นี่จะมีมอนสเตอร์ที่โหดกว่าบนถนนก็ไม่แปลกหรอก” ฝ้ายพูดแล้วก็ยิ้มแห้ง ๆ ให้พิม ทำให้พิมยิ้มแหย ๆ ตอบกลับมา
“เพราะแบบนั้นถึงต้องใช้สกิลพรางกายไง” ในขณะที่ทัตเอ่ยให้กำลังใจพิมในขณะที่ร่ายสกิลใส่ฝ้ายบ้าง
“อื้ม! นั่นสินะ”
ได้ยินคำพูดพร้อมกับรอยยิ้มปลอบใจของทัตทำให้พิมใจชื้นขึ้นเยอะ เห็นชัดว่าทุกคนย่อมมีเวลาที่ไม่อยากจะยอมรับความจริงอยู่บ้างเป็ธรรมดา
“ทุกคนทิ้งรถเข็นไว้หน้าทางเข้าก่อนนะคะ... เดี๋ยวฉันจะเป็คนนำเองค่ะ พี่พิมกับพี่ทัตตามหลังหนู ส่วนหลังสุดฝากสินกับคิวช่วยดูแลด้วยนะคะ”
“เข้าใจแล้ว” สินตอบกลับพอเป็พิธีแต่ยังรู้สึกได้ถึงความแข็งขัน
“ตามที่สั่งเลยครับ!”
ในขณะที่คิวนั้นยิ้มพริ้มตอบรับเหมือนเพิ่งได้รับคำอวยพรจากเทพธิดา ไม่สิ... บางทีเขาคงคิดแบบนั้นจริง ๆ กระมัง
แต่ที่เหมือนกันเลยก็คือทุกคนทำตามที่ฝ้ายบอกอย่างว่าง่ายเหมือนกับที่ผ่านมา
หลังจากนั้นพวกเราก็เคลื่อนพลเข้าไปในซุปเปอร์มาร์เก็ต
ต้องขอบคุณที่ทางเข้าถูกพังไปแล้ว ไม่อย่างนั้นในตอนที่เดินผ่านประตูอัตโนมัติมันก็จะมีเสียงเตือนตอนที่พวกเราเดินเข้าไป ซึ่งหากข้างในซุปเปอร์มาร์เก็ตมันมีตัวอะไรอยู่ เสียงนั้นก็จะดึงดูดให้พวกมันเข้ามาหา นับเป็ฝันร้ายได้เลย
พอผ่านบริเวณที่เป็เคาน์เตอร์คิดเงินก็เริ่มจะเห็นศพของคนทั่วไป ทั้งแม่บ้านที่มาจ่ายตลาดรวมถึงพนักงาน
ซึ่งก็ไม่รู้ว่าดีหรือร้าย แต่พิมไม่นั้นค่อยรู้สึกอะไรกับภาพน่าสะอิดสะเอียนพวกนี้แล้ว บางทีคงชินแล้วล่ะมั้ง
แล้วก็... พูดแบบนี้คงจะเสียมารยาทกับคนตาย
แต่การได้เห็นวิธีที่คนพวกนี้ถูกฆ่ามันทำให้ประมาณการถึงคุณลักษณะของมอนสเตอร์ที่อยู่ที่นี่ได้พอประมาณ
อย่างแรกเลยก็คือแผลถูกฟันขนาดใหญ่... เห็นได้ชัดจากศพส่วนใหญ่ที่ถูกฟันขาดครึ่งท่อน
บางศพนั้นถูกเหยียบจนพื้นแตกทำให้เห็นรอยเท้าเป็กีบั์... นี่ก็ประเมินความสูงของศัตรูได้เหมือนกัน
“ฝ้าย”
“ค่ะ”
ทัตเอ่ยทักฝ้ายที่เดินนำหน้าเพราะสังเกตเห็นอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ลิบ ๆ บริเวณชั้นวางสินค้าที่อยู่ห่างออกไป แต่ดูเหมือนว่าฝ้ายเองก็สังเกตเห็นเหมือนกัน
และอันที่จริง... คิดว่าทุกคนในกลุ่มเองก็สังเกตได้แล้วั้แ่ที่พื้นดินมีการสั่นไหวเป็พัก ๆ มาั้แ่เมื่อครู่ แต่มันมาชัดเจนเอาก็ตรงที่ได้มาเห็นร่างของศัตรูที่กำลังเดินพ้นชั้นวางสินค้าออกมา แถมยังใช้มือจับชั้นวางชั้นบนสุดจนขวดแก้วเครื่องปรุงตกลงมาแตกเต็มพื้นไปหมด
ร่างภายนอกของมันคล้ายกับมนุษย์ร่างกำยำที่มีร่างกายสูงใหญ่ถึง 5 เมตร แต่ผิวของมันมีขนสีน้ำตาลอิฐแดง เท้าของมันที่เป็มนุษย์กลับมีกีบเท้าเหมือนสัตว์สี่ขา ที่น่ากลัวกว่านั้นคือหัวของมันไม่ใช่มนุษย์หากแต่เป็กระทิงที่มีเขาสองข้างแหลมคมราวกับหอก
ยังไม่นับอาวุธคู่กายของมันที่เป็ขวานสองคมั์ ใบมีดของมันกว้างใหญ่กว่ามนุษย์ผู้ใหญ่คนนึงเสียอีก ไม่แปลกใจเลยที่คนทั่วไปจะถูกมันผ่าออกเป็สองซีกได้ง่าย ๆ บนใบมีดถึงเต็มไปด้วยคราบเืมากมายขนาดนั้น
ทัตเองก็เคยเห็นสัตว์ประหลาดรูปแบบนี้มาก่อน แต่ไม่เคยคิดเคยฝันว่าจะได้เห็นของจริง จึงใช้สกิลวิเคราะห์เพื่อความยืนยันให้แน่ใจ แล้วผลลัพธ์ก็ปรากฏว่า...
คิงมิโนทอร์ (LV-95)
ประเภท : Boss
ความสามารถทางกาย: 171
สกิล: ทักษะจู่โจม (Knight) , เสริมพลังกาย , ซิกส์เซนส์
เวทมนตร์ : ไฟ
จุดอ่อน : ศีรษะ, เวทมนตร์ธาตุดิน น้ำ น้ำแข็ง
บอสอีกแล้วเหรอ!? แถมยังมีเลเวลมากกว่า 50 เลยมีสกิลของผู้ที่เกิดการตื่นด้วย!
แบบนี้ก็เหมือนกับเ้าาามนุษย์หมาป่าที่เรากับพิมหนีมาเมื่อวานซืนเลยน่ะสิ!
เวรแล้ว... นี่ไม่ใช่ข่าวดีเลยนะเนี่ย
ทัตที่กำลังเหงื่อตกคิดแบบนั้นอย่างไม่อาจเลี่ยงเมื่อได้เห็นสเตตัสของมอนสเตอร์ที่มากที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นอย่างนี้ นั่นรวมถึงพิมที่มีประสบการณ์พอ ๆ กับทัตด้วย
ไม่สิ... อย่าว่าแต่ทัตเลย... แม้แต่สิน และคิวเอง หรือแม้แต่ฝ้ายที่มีเลเวลสูงกว่ามัน พอได้เห็นรูปลักษณ์อันน่าเกรงขามรวมถึงอาวุธทรงพลังที่น่าหวาดหวั่นของมันแล้วก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความหวาดกลัวออกมาทางสีหน้าจนกัดฟันแน่นเหมือนกัน
ท่าทางของพวกฝ้ายที่ผิดกับตอนที่สู้กับมอนสเตอร์บนท้องถนนราวกับเป็คนละคนจึงทำให้ทัตตระหนัก... ว่าต่อให้มีเลเวลสูงกว่ามอนสเตอร์มากแค่ไหน แต่กับบอสแล้วมันก็ไม่ใช่สิ่งที่ไว้วางใจได้อยู่ดี
และโชคร้ายเหลือเกินที่หนนี้ไม่มีทางเลือกในการหนีเหมือนกับครั้งที่แล้ว เพราะถ้าจะไปหาซุปเปอร์มาร์เก็ตอื่นที่ไกลจากนี่ มันก็ยิ่งเสี่ยงที่จะเจอกับมอนสเตอร์ที่มีเลเวลสูงกว่าเ้าตัวนี้เสียอีก ครั้นจะแอบคนของในขณะที่หลบเลี่ยงเ้าตัวนี้ไปด้วยก็เสี่ยงเกินไป
ดังนั้น ทางเลือกเดียวที่เหลือในตอนนี้... คือต้องสู้เท่านั้น
❖❖❖❖❖
128
