กรุงเทพกระหายเลือด 18+

ผมรีบเดินลงจากตึกด้วยใจเร่งร้อนมันตื่นเต้นแปลกๆ เพราะความจริงผมยังไม่เคยพาเพื่อนผู้หญิงเข้าห้องมาก่อน"เก่งงงง ช้าหน่อยสิ พิมตามไม่ทัน ว้าาายยยย!!!"พิมล้มลงตรงช่วงพักของบันไดแต่ไม่ใช่เพราะสะดุดล้มเธอถูกใครบางคนชนล้มต่างหาก!"ต๊ายยย มีของพรีเมี่ยมให้กิน ดันเลือกกินของตลาดนะเก่ง!"คนที่ชนเป็นยายมิลค์เธอมากับแกงค์เพื่อนสาวสวยแสบสองสามคนดูจากสีหน้าพวกหล่อนยังไงนี่ก็จงใจไม่ใช่อุบัติเหตุแน่ๆ!พอเห็นมิลค์เชิดหน้าจะเดินหนีไปผมรีบคว้าแขนหล่อนหมับ!"ว้ายยย! จะทำอะไรน่ะ?."เธอร้อง"ขอโทษพิมเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!"ผมพูดด้วยเสียงอันดังโดยที่จากเดิมคนรอบบันไดก็มองกันอยู่แล้วตอนนี้ยิ่งมามุงกันเยอะขึ้นอึ้ก..."ทะ ทำไมฉันต้องขอโทษด้วยล่ะ ยัยนั่นมาชนฉันเองนะ"มิลค์ตีหน้าซื่อเล่าความเท็จทันที"เฮ้ยเก่ง ปล่อยมิลค์สิวะ ถือโอกาสมาจับแขนเขาได้ไงวะ"ไอ้หนุ่มองครักษ์พิทักษ์หีคนนึงพูดขึ้น"กูไม่ปล่อย จนกว่ามิลค์จะขอโทษพิมไม่ใช่เห็นว่ามีผู้ชายหน้าหม้อตามเยอะเข้าหน่อยแล้วจะมาตอแหลกลั่นแกล้งเพื่อนยังไงก็ได้นะ!""อ้าว ไอ้เหี้ยนี่ปากดีซะแล้ว""เฮ้ย มึงเอาจริงเหรอวะ ดูกล้ามมันก่อนไหม?""ชิส์!"ไอ้พวกเห่าหอนพวกนี้ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมก็ไม่กล้าหรอกแต่ตอนนี้ผมมีกำลังแล้ว ก็ต้องใช้มันให้ถูกต้อง!"กะ...เก่ง...พอเถอะ พิมไม่เป็นไร"พิมที่เห็นว่าเรื่องมันชักจะบานปลายจึงร้องห้ามส่วนตัวเธอเองนั้นยังลุกไม่ไหวดูเหมือนว่าขาจะพลิก!"โอ๊ยยยย!!! เจ็บนะ จะบีบให้แขนฉันหักหรือไง?ปล่อยฉันนะ โอ๊ย! ขอร้องล่ะ โอ๊ยยยย"มิลค์เปลี่ยนแผน เริ่มร้องโวยวายทำตัวเป็นผู้ถูกกระทำตอแหลได้โล่ห์เลยนะยัยนี่...ผมคิด"ดิ้นไปเถอะ ยังไงเราก็ไม่ปล่อยหรอกจนกว่าเธอจะขอโทษพิมพ์""โอ๊ยยยย โอ๊ยยย เจ๊บบบบ เจ๊บบบบช่วยด้วยค่าา ผู้ชายทำร้ายผู้หญิง"มิลค์ยังคงร้องสตออย่างไม่อายจนคนมามุงเพิ่มขึ้นอีกพวกที่อยู่ก่อนเห็นแล้วก็ระอาในความตอแหลของเธอเพราะส่วนใหญ่ก็เป็นเพื่อนในห้องประกอบกับผมกับพิมถึงไม่เด่นแต่ก็ประวัติดีไม่เคยมีเรื่องกับใครส่วนพวกห้องหรือชั้นอื่นที่มาทีหลังก็แบ่งเป็นพวกผู้ชายที่หลงหีกับพวกผู้หญิงที่หลงกล้าม...ซึ่งก็คงจะไปแบ่งแยกให้มันมีประโยชน์อะไรไม่ได้แต่มีคนนึงที่ทำให้ผมเย็นสันหลังวาบ!ผมไม่เห็นเธอหรอกแต่รู้สึกได้ถึงรังสีอาฆาตรบางอย่างที่พุ่งตรงมาอย่างมีนัยยะ!"คราวนี้ 2 คนเลยเหรอ...?"หญิงสาวพูดออกมาด้วยเสียงเยียบเย็นโดยเธอไม่รู้ตัว สีหน้าน่ากลัวจนผู้หญิงข้างๆถึงกับผวาตกใจ"แป้ง แกเป็นไรวะ?""เอ๋...ปะ...เปล่าแค่คิดว่ายัยเด็กดาวรุ่นนั่นสตอจังดูยังไงก็เป็นคนชนเขาล้มแท้ๆ""ใช่ๆ ฉันเคยเห็นยัยนั่นแกล้งชนคนอื่นที่โรงอาหารมาแล้วด้วยนะ นิสัยจริงๆ"พี่แป้งแอบโล่งใจที่เฉไฉกลบเกลื่อนกับพี่หงส์เพื่อนสนิทของเธอได้"นี่แล้วเธอไม่กลับกับพี่วินเหรอ?""ไม่ล่ะ เราตกลงว่าจะห่างกันซักพักน่ะยังไงเขาก็แค่จะพยามเอาเราอยู่แล้ว"เธอตอบอย่างหน้าเซ็งๆ"โหย...แป้งก็ใจแข็งนะ นี่ยังไม่ยอมวินอีกเหรอ""ก็...แป้งยังไม่แน่ใจน่ะ วินเองก็เจ้าชู้ หงส์ก็รู้"พี่สาวคนสวยตอบอย่างเหนื่อยหน่ายกลับมาที่ผมที่ยังคงจับแขนนุ่มของยัยดาวสตอเบอแหรไว้แน่น!"โอ๊ยยย เก่งจะไม่ปล่อยจริงๆ ใช่มั้ย?นี่พวกนายไม่ช่วยฉันหน่อยเหรอไม่มีใครมีความกล้ากันเลยรึไงมีควยกันซะเปล่า!"เธอหลุดพูดหยาบคายออกมาด้วยเหลืออด เพราะอะไรๆก็ไม่เป็นใจไปตามแผนผมหันมองไปตามคนที่มุงดูอยู่พวกผู้ชายที่ปากดีวิจารย์หลบหน้ากันเป็นทิวแถวแน่ล่ะ...ไม่มีใครอยากโดนต่อยหน้าแหกเพื่อผู้หญิงที่ถึงปกป้องไปก็คงไม่ยอมให้ตัวเองเย็ดหรอก!"ก็ได้ๆๆ พิมฉันขอโทษ พอใจรึยัง!!"ดาวรุ่นสั้นเสมอหีหันไปขอโทษพิมพ์อย่างขอไปทีแต่นั่นก็พอแล้วสำหรับผมเพราะเธอได้อับอายที่พ่ายแพ้กลางฝูงชนขนาดนี้โอ๊ย!เมื่อผมปล่อยแขนเบาๆเธอยังทำสะดิ้งกระเด็นไปซุกอกกลุ่มเพื่อนสก๊อยของเธอ"ดูซิเนี่ย ทำร้ายผู้หญิงจนแขนช้ำหมดเลยฉันจะยื่นเรื่องให้ทางคณะเอาเรื่องนาย...เอ๋!!!""หืม? จะฟ้องอะไรผมเหรอ?""เอ๋ แต่เมื่อกี้มันยังเจ็บ?"เธอตกใจอย่างมาก เนื่องจากแขนที่ผมบีบเอาไว้แน่นไม่มีแม้แต่รอยช้ำ ทั้งที่เธอต้องการแค่รอยบวมซักนิดเพื่อไปเล่นงานผมกับทางคณะ!นั่นเพราะผมแอบใช้เวทย์ฮีลก่อนที่จะปล่อยแขนเธอนั่นเอง"มะ... ไม่มีอะไร!!"เธอแค่นเสียงก่อนที่จะพาเพื่อนๆรีบหลบหน้าแหวกฝูงชนออกไปผู้คนเริ่มทะยอยกันเดินออกผมที่เห็นว่าอะไรอะไรมันเรียบร้อยแล้วก็ก้มไปดูพิมที่มือกุมข้อเท้าอยู่มันแดงมาก ท่าทางจะเจ็บไม่น้อย"พิม ลุกไหวมั้ย?"ผมถามเสียงอ่อย ด้วยกังวล"ละ...ลองดูก่อน ละกัน"ผมประครองเธอลุก ตัวเธอสั่นเทามากพี่แป้งที่ยังยืนมองอยู่กัดริมฝีปากล่างแน่นจนกระทั่งอุ๊ย!ผมอุ้มร่างของพิมพ์ขึ้นในอ้อมแขนที่มีแต่มัดกล้าม!ฮิ้ววววว วิ้วววว!ผู้คนที่ยังอยู่แซวกันเกรียวแต่ผมไม่สนอุ้มเธอเดินลงบันไดไปส่วนพิมเธอซุกหน้าในอกแกร่งแน่นของผมด้วยความเขินเธอก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองไม่โวยวายเหมือนกันเป๊าะ!เสียงปากกาในมือที่หักกลางทำให้รุ่นพี่สาวคนสวยตื่นจากภวังค์"เฮ้ย! แป้งแกเลือดออกน่ะ เป็นไรมั้ย"พี่หงส์ร้องเมื่อเห็นริมฝีปากที่นุ่มฉ่ำของพี่แป้งปริแตกมีเลือดซิบ"มะ ไม่เป็นไร... เผลอกัดไปตอนไหนไม่รู้"เธอรีบควานหาทิชชู่ในกระเป๋า"เฮ้ย ถ้าแกเครียดมาก คืนนี้มานอนหอเราได้นะเว่ยจะได้ปรับทุกข์กันไงเรามีสปายอยู่หลายขวดด้วยนะ!สนปะ? อิอิ"พี่หงส์สาวสวยขี้เมาชวนเพื่อนดาวคณะที่เครียดๆไปเมาเหล้าที่ห้องอย่างครึกครื้น"เออก็ดีเหมือนกันแก นานแล้วนะที่เราไม่ได้ไปกินเหล้าหอแกน่ะ!"พี่แป้งหันไปตอบรับเพื่อนอย่างอารมณ์ดีขึ้น"ก็ตั้งแต่แกคบพี่วินน่ะแหละ มีผัวแล้วหายหัวเลยนะดอกส์""อย่าเรียกว่าผัวนะ ยังไม่ได้เป็นผัวซะหน่อย!""จ้าๆๆ แม่สาวพรมจรรย์ อิอิ"พี่แป้งแอบหน้าแดง เมื่อเพื่อนสนิทพูดเรื่องพรมจรรย์ที่เธอเสียให้ผมไปเรียบร้อยแล้วทั้งรูหี รูตูด!.........."เก่ง... วางพิมลงเถอะ พิมอาย..."สาวแว่นคนงามอ้อมแอ้มพูดระหว่างที่ซุกอยู่ในอ้อมอกผมที่อุ้มเธอท่าเจ้าสาวเดินออกจากตึก"แต่พิม เดินไม่ไหวไม่ใช่เหรอ?"เธอสบตาผมที่ก้มหน้าลงมาถามแล้วหน้าแดงหันหน้าหลบออกไปทางอื่นพลางพูด"แต่...แบบนี้ คนมองกันเต็มเลยพรุ่งนี้พิมจะกล้าสู้หน้าคนอื่นได้ยังไง""พิมอายเหรอ ที่เราเป็นคนอุ้ม?"ผมแกล้งถาม"ปะ...เปล่า เปล่านะ!"ผมแอบดีใจที่เธอลุกลี้ลุกลนตอบแบบนั้น"งะ...งั้นเปลี่ยนเป็นขี่หลังได้มั้ยมะ...มันคงดูปกติกว่านี้""โอ้! จริงด้วยแฮะ โทษทีเราลืมคิดไป""วะ...ว้ายยยๆๆๆๆๆ"สาวพิมร้องเสียงหลงเมื่อผมเหวี่ยงร่างเธอหมุนไปอยู่ด้านหลังอย่างไม่ตกพื้นมือผมข้างหนึ่งจับแขนเธอให้มาโอบคออีกข้างก็ช้อนก้นนุ่มของเธอไว้แน่นไม่ให้เธอหล่นอุ๊บ๊ะ!พิมนี่ก็แอบซ่อนรูบเหมือนกันนะเนี่ยผมคิดเมื่อสัมผัสแก้มก้นนุ่มใหญ่แน่นที่ซ่อนอยู่ในกระโปรงพีซยาวของเธอนั่น!หน้าอกของเธอแม้ไม่ใหญ่แค่คัพเอแต่ก็รู้สึกได้ถึงความนุ่มที่ดุนดันอยู่บนแผ่นหลังหญิงสาวที่เกาะคอหนีบขากับเอวผมแน่นด้วยกลัวหล่นทำให้ผมได้รับสัมผัสอันนุ่มนิ่มของร่างกายเธอแทบทั้งร่างฟุดฟิด!เสียงทำจมูกเหมือนดมอะไรดังมาจากข้างต้นคอของผมแถมทำให้ผมจั๊กกะจี้ไม่น้อย"พิมดมอะไรเหรอ?"อุ๊ย!ผมถามจนหญิงสาวสะดุ้ง"มะ...มันมีกลิ่นหอมแปลกๆ ออกมาจากตัวเก่งน่ะ""กลิ่นแชมพูล่ะมั้ง?"ตอนนั้นผมยังไม่รู้ว่ากลิ่นกายของผมเปลี่ยนไปนิดหน่อยมันมีไว้เพื่อช่วยให้ผู้หญิงที่พวกนักล่าต้องช่วยรักษาเกิดความผ่อนคลายขึ้นยามต้องร่วมรักกันซึ่งดูแล้วมันก็แทบจะไม่ได้ผลหากดูจากอาการขัดขืนของพี่แป้งน่ะนะ....ผมค่อยเดินอุ้มเธอขี่หลังไปเรื่อยๆสาวๆรายทางอิจฉาเธอกันยกใหญ่บ้างก็แซวว่า อุ้มแฟนไปไหนเหรอจ๊ะผมกับพิมก็ได้แต่หัวเราะเขินๆป่วยการจะอธิบายทุก 3 เมตร 5 เมตรเธอยังคงรัดคอรัดเอวผมแน่นแม้จะเริ่มชินแล้วซุกตัวหน้าแดงดอมดมกลิ่นกายของผมอย่างอดเสียไม่ได้ส่วนผมแม้จะรู้สึกจั๊กกะจี้แต่มันก็รู้สึกดีไม่น้อยที่ถูกหญิงสาวน่ารักมากอดรัดแอบดมๆหอมๆอยู่บนหลังแบบนี้....

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

กรุงเทพกระหายเลือด -11 ระหว่างทาง

นิยายแนะนำ

กรุงเทพกระหายเลือด 18+

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

กรุงเทพกระหายเลือด -11 ระหว่างทาง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้