หลังจากที่เห็นสมเด็จพระมหาจักรพรรดิกับพระเ้าแปรกำลังจะทำยุทธหัตถีกันขาของภัทรก็กำลังจะวิ่งไปเองโดย แต่มีมือมาดึงไว้ก่อน “อ้ายพัด มึงจะไปไหนกันวะ กูบอกให้มึงอยู่เฉยๆ มึงอยากตายรึไงวิ่งทางนู่นอะ” แดงพูดความโกรธ
ภัทรจึงได้สติขึ้นมา ถ้าฉันเข้าไปมันจะเป็การเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์รึป่าวนะ แต่ถ้าปล่อยไว้แบบกรุงก็แตกอีกรอบนะสิ แล้วที่ฉันเข้ามาอยู่ยุคนี้ฉันก็ต้องกลายเป็ทาสแน่ ถึงจะรอดไปได้แต่ก็จะกลายเป็ทาส มันแย่กว่าตายอีกไม่ใช่รึไงกัน “เอาล่ะวะเป็ไงเป็กัน” ภัทรจึงตัดสินใจ
“พี่แดงพี่เมื่อกี้ที่วิ่งมาผมเจอที่หลบนะพี่ ไปกับผมไหมพี่”
“พูดจาแปลกนะมึง แต่เฮ้ยยที่หลบงั้นรึ ไปสิว่ะพอากำลังจบเราก็วิ่งออกมาสู้กับพวกรามัญ ฉลาดเหมือนกูเลยนะมึง นำทางกูไปเร็ว”แดงพูดด้วยความดีใจ
.
.
.
“เห้ยอ้ายพัดมึงแน่ใจนะว่าทางนี้มีที่หลบ”แดงถามดเวยความสงสัย
“แน่ใจสิพี่”ภัทรตอบ
“แต่นี่มันอยู่กลางสนามรบแล้วนะเว้ยย!!” แดงพูดพร้อมกับอารมณ์ไม่ดีมากๆ
ย๊ากกกก เปรี้ยงงๆ
“พี่แดงพี่ช่วยผมด้วยมันจะฟันผมแล้ว” เมื่อภัทรเห็นทหารของพม่ากำลังจะวิ่งเข้ามาฟันจึงเรียกให้แดงช่วยที่อยู่ด้านหลัง
“มึงพากูมามึงก็ช่วยตัวเองไปสิ” แดงตอบ
หึไอ้พี่คนนี้จะเอาใช่ไหมด้ายย
“พี่แดงวีรบุรุษช่วยน้องด้วย วีรบุรุษของผม”ภัทรพูดอย่างกะล่อน
“วะวะวี… วีรบุรุษของมึง 555555 ใช้แล้ววกูนี่ละหมอบลงอ้าวพัด”
เมื่อแดงพูดจบก็วิ่งไปละะโข้าวภัทรที่กำลังหมอบลง แต่ขาดันไปพันจึงได้สะดุดล้มลงแต่ดาบได้ชี้ไปข้างหน้าแทงโดนคอทหารคนนั่นอย่างพอดิบพอดี
ภัทรมองด้วยสีหน้าสงสัยละพูดกับตัวเองเบาๆ”คนอะไรมันจะโชคดีขนาดนี้กันว่ะเนี่ยย”
“นี่ไงวีรบุรุษของมึงอ้ายพัด555555” แดงพูดขณะยังนอนอยู่กับพื้น
เมื่อภัทรเห็นทหารของทั้ง 2 ฝั่งกำลังจะทำพื้นที่ยุทธหัตถีภัทรจึงตื่นตระหนกขึ้นอีกครั้ง ภัทรจึงมองไปเห็นศพของทหารพม่าที่ตายเมื่อกี่ “พี่แดงมาช่วยผมทางนี้พี่”
“มึงจะทำอะไรของมึง”แดงถามอย่างเร่งรีบ
“เอาเถอะพี่มาช่วยผมก่อน”ภัทรตอบกลับ
หลังจากที่แดงเห็นสิ่งที่ภัทรกำลังทำเขาจึงรีบตอบ”เห้ยอ้ายพัดมึงทำอะไร ไม่มีเกียรติของทหารกล้าแล้วงั้นรึ”
เมื่อภัทรได้ยินจึงได้มองแดงละนึกคำพูดของนายพลที่เขาเคยเรียนมาให้แดงฟัง”ในาไม่มีรางวัลสำหรับรองชนะเลิศหรอกนะพี่” แดงพูดเสร็จละทำสิ่งที่กำลังทำต่อไปละคิดว่าว่าแดงคงเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด
แดงได้แต่ยื่นอยู่นิ่ง ๆ ไม่ใช่เพราะเขาเข้าใจแต่กลับกันเขายิ่งไม่เข้าใจ เพราะคนสมัยก่อนยังไม้ได้เรียนหนังสือดังนั้นการคิดคำนวณเื่คำคมจึงยังคิดถึงความหมายไม่ได้ แดงจึงช่วยภัทรต่อไป
.
.
.
เมื่อสมเด็จพระมหาจักรพรรดิกับพระเ้าแปรกำลังจะทำการยุทธถีนั้นเหล่าทหารกล้าของทั้ง 2 ฝั่งได้ล้อมรอบช้างทั้ง 2 คอยหาจังหวะโอกาสที่จะเผด็จศึกอีกฝ่าย เมื่อได้ที่สมเด็จพระมหาจักรพรรดิกับพระเ้าแปรกำลังประมือกันอยู่นั้นสมเด็จพระมหาจักรพรรดิได้ทรงเสียท่าโดยช้างของพระองค์ และเมื่อสมเด็จพระสุริโยไททรงเห็นก็ได้รีบเข้ามากั้นระหว่างสมเด็จพระมหาจักรพรรดิกับพระเ้าแปรไว้และได้มีการสู้กันอีกซักระยะ และในที่สุดสมเด็จพระสุริโยทัยทรงสู้กับพระเ้าแปรไม่ได้เพราะพระเ้าแปรมีฝีมือมากกว่า พระแปรเลยได้ทีจึงกำลังจะฟันสมเด็จพระสุริโยไท เหล่าทหารต่างตื่นตระหนกเห็นที่กำลังจะเกิด บางรายเริ่มที่รู้ว่าบนช้างที่เข้ามาช่วยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิเป็ใครจะร้องไห้และตระโกนออกมาโดยในพงศาวดารมีกล่าวไว้ว่า “ช้าง พระที่นั่งสมเด็จพระมหาจักรพรรดิเสียที สมเด็จพระสุริโยทัยเกรงพระราชสวามีจะเป็อันตราย จึงขับช้างทรงเข้าขวางช้างข้าศึกไว้ พระเ้าแปรได้ทีฟัน สมเด็จพระสุริโยทัย ด้วยสำคัญว่า เป็ชาย สิ้นพระชนม์ซบลงกับคอช้าง..."
“จะให้พระสุริโยไทสิ้นพระชนม์งั้นรึอย่าหวังเลยพระเ้าแปร!!!!” ทันใดนั้นเสียง ๆนึงก็ได้ดังขึ้นมาฝั่งช้างของพระเ้าแปร
ฉวะ!!!
842
