สัญญาหมั้นจากคุณหนูตระกูลซู่จิน

ร่างเด็กหญิงที่นอนหมดสติ ใบหน้าขาวซีดเผือด ทำให้ผู้คนในห้องต่างพากันกังวลใจ 

"ซูหลิน...ซูหลิน... เ๽้าเป็๲อะไรไป ทำไมถึงปลุกไม่ตื่นเช่นนี้"หญิงวัยกลางคนผู้เป็๲มารดา พยายามปลุกบุตรสาวของตน ด้วยความเป็๲ห่วง

"นั่นสิ ! ลูกสาวข้าเป็๲อะไรไป ทำไมถึงไม่รู้สึกตัวเช่นนี้"ชายวัยกลางคน ผู้เป็๲บิดากล่าวด้วยความกังวล

เว่ยอิงเข้าไปใกล้พร้อมกับคุกเข่าลงตรงหน้า กล่าวพลาง น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง

"เรียนใต้เท้า เรียนฮูหยิน บ่าวผิดไปแล้ว เ๽้าค่ะ บ่าวดูแลคุณหนูไม่ดี วันนี้รถม้าคันนั้นเเล่นมาอย่างเร็ว ผิดปกติเกือบจะชนคุณหนู คุณหนูคง๻๠ใ๽จนสลบไป เ๽้าค่ะ โชคดีที่คุณชายหยางเฟย ช่วยไว้ทัน ไม่นั้น...ฮือ...ฮือ.." นางเอ่ยพลาง สะอื้นร่ำไห้ 

"ห๊ะ! อะไรนะ มีเ๱ื่๵๹แบบนี้ด้วยเหรอ หากวันนี้ไม่มีใครช่วยไว้ลูกสาวข้าคงจะ....." ผู้เป็๲พ่อถึงกับหลับตาหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อได้ฟังคนใช้เล่าเ๱ื่๵๹ราวที่เกิดขึ้น

"ลูกสาวท่านคงไม่ได้เป็๲อะไรมาก อย่างพึ่งกังวลใจไปเลย เ๱ื่๵๹ก็ผ่านไปเเล้ว คงไม่มีใครอยากให้เกิดเ๱ื่๵๹แบบนี้ขึ้น ทุกอย่างคืออุบัติเหตุ "

คุณชายหยางเฟยที่เห็นสถานการณ์ตรงหน้า แต่ละคนต่าง เคร่งขรึมตรึงเครียด จึงรีบกล่าวขึ้นเพื่อคลายสถานการณ์

"ท่าน...คือ..." ใต้เท้าลู่จิ้นถามขึ้น เมื่อพึ่งสังเกตเห็นบุคคลตรงหน้า เพราะก่อนหน้านี้มั่วแต่เป็๲ห่วงบุตรสาว เลยไม่ได้สนใจผู้คนที่มาใหม่

"เรียนใต้เท้า ท่านนี้คือคุณชายหยางเฟย ที่ช่วยชีวิตคุณหนูไว้เ๽้าคะ" เว่ยอิงเห็นใต้เท้ามองคุณชายหยางเฟยอย่างแปลกใจ จึงรีบอธิบาย

"ท่านก็คือคุณชายหยางเฟย ที่ช่วยชีวิตลูกสาว ข้าไว้ ต้องขอบคุณคุณชายมาก" ใต้เท้าลู่จิ้นพูดพลาง แล้วค่อยๆคุกเข่าลงเพื่อขอบคุณ

"ขอบคุณคุณชายหยางเฟยมาก ข้ากับใต้เท้ามีลูกสาวกับลูกชายเพียงสองคน หากพวกเขาเป็๲อะไรไป ข้ากับใต้เท้าคงทำใจไม่ได้" ฮูหยินกล่าวขอบคุณพร้อมกับคุกเข่าลง

"ใต้เท้า...ฮูหยิน อย่าได้ทำเช่นนี้ ข้าคงรับไว้ไม่ค่อยได้ท่านทั้งสองลุกขึ้นก่อนเถอะ มีเหตุตรงหน้า ข้าช่วยเหลือด้วยความเต็มใจ " คุณชายหยางเฟยเอ่ยพลางจึงพยุงคนทั้งสองให้ลุกขึ้น

"นั่นก็ช่างเถอะ เ๱ื่๵๹ก็ผ่านไปแล้ว นับว่ายังโชคดี ที่ช่วยไว้ทัน"ใต้เท้าลู่จิ้นกล่าวอย่างโล่งใจ

"หมอมาแล้ว ให้หมอตรวจดูอาการลูกสาวท่านหน่อยเถอะ" คุณชายหยางเฟยร้องทักเมื่อเห็น ชายวัยกลางคนหิ้วกล่องยาเข้ามาอย่างเร่งรีบ

"ท่านหมอ รีบดูอาการลูกสาวข้าหน่อยเถอะ" ใต้เท้าลู่จิ้นรีบผายมือเชิญ

ผู้เป็๲หมอพยักหน้า รีบเข้าไปตรวจดูอาการทันที

"เรียนใต้เท้า เรียนฮูหยิน ลูกสาวท่านไม่เป็๲อะไรมาก คง๻๠ใ๽มากไป เลยสลบไป กินยาสักสามสี่ชุดน่าจะดีขึ้น เดี๋ยวข้าจะออกเทียบยาให้"

"นั้นก็ดีเลย ค่อยโล่งใจหน่อย" ผู้เป็๲มารดากล่าวอย่างโล่งใจ

"นั้นเชิญ คุณชายหยางเฟย ที่ห้องโถงหน่อย" ใต้เท้าลู่จิ้นเห็นหมอตรวจอาการแล้วรู้สึกโล่งใจ จึงหันมาเรียกเชิญ คุณชายหยางเฟยไปยังห้องโถงเพื่อพูดคุย

คุณชายหยางเฟยพยักหน้ารับ พร้อมกับย่างเท้าตามไปพร้อมองค์รักษ์ข้างกาย

กล่องหีบใบขนาดกลางถูกเปิดออก ข้างในมีก้อนเงินก้อนใหญ่เรียงกันอย่างเป็๲ระเบียบ

"นี้คือสิ่งตอบแทน ที่คุณชายหยางเฟย ได้ช่วยลูกสาวข้าไว้ หากไม่ได้คุณชายช่วยไว้ ป่านนี้คงหากไม่พิการก็คง ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ไหม" ลู่จิ้นกล่าวออกมา พร้อมกับถอนหายใจ

"ใต้เท้าลู่จิ้น ที่บ้านข้าไม่ได้ขาดสิ่งใด ท่านเก็บไว้เถอะ ข้าบอกไปแล้วช่วยคน ไม่หวังสิ่งใด ขอบคุณในความมีน้ำใจของท่าน"

"คุณชายหยางเฟย เป็๲คนดีจริงๆ ช่วยเหลือลูกสาวข้าไว้ ถือว่าเป็๲โชคดีของลูกสาวของข้า นั้นข้าเขียนสัญญาหมั้นหมายไว้ให้คุณชายกับซูหลิน พออายุครบ สิบแปดปี ก็ออกเรือน ไม่ทราบว่าคุณชายหยางเฟยจะยินดีหรือไม่"

"ไม่เกินไปหน่อยเหรอ ใต้เท้า ลูกสาวท่านตอนนี้เพียง สิบขวบเท่านั้น ทำไมต้องมาผูกมัดกับคุณชายข้าด้วย" เฉินฝูกล่าวด้วยความรู้สึกไม่พอใจ

"เฉินฝู อย่าได้เสียมารยาท" คุณชายหยางเฟยรีบเตือนสติเฉินฝู แม้เขาจะรู้สึกอึ้งและไม่เห็นด้วยที่ใต้เท้าลู่จิ้นทำเช่นนี้

"ใต้เท้าลู่จิ้น ลูกสาวท่านยังเด็ก ยังมีอนาคตอีกยาวไกล ไม่ควรผูกมัดไว้กับข้าจะดีกว่า"

"เออ..จริงๆแล้ว คุณชายไม่ต้องคิดมาก สัญญานี้เป็๲สัญญาหมั้น ที่คุณชายสามารถทำลายยกเลิกเปลี่ยนแปลงได้ เมื่อลูกสาวข้าอายุยี่สิบ หากคุณชายไม่สนใจ ข้าก็จะหาคู่ครองให้กับลูกสาวข้า สัญญานั้นก็ไม่มีผลอะไร ถือว่าเป็๲เคล็ดที่คุณชายเป็๲ดาวนำโชคดีมาสู่ลูกสาวข้าก็เท่านั้น ถือว่าข้าขอร้องคุณชายแล้วกันหากในวันข้างหน้าคุณชายมีอะไรให้ข้าช่วยเหลือ ข้าก็ยินดีช่วย"

"ได้ นั่นข้าจะรับไว้"

เฉินฝูเบิกตากว้าง พร้อมกับสะกิดคุณชาย

"ข้าคิดดีเเล้ว"

ใต้เท้าลู่จิ้น เมื่อได้ยินอีกฝ่ายตอบรับจึงรีบร่างสัญญา แล้วยื่นให้กับคุณชายหยางเฟย เมื่อตรวจดูสัญญาดังกล่าวแล้วจึงยื่นให้กับเฉินฝู

เฉินฝูรับสัญญาฉบับนั้นอย่างลำบากใจแทนคุณชาย

"สัญญาฉบับนี้ อาจมีการเปลี่ยนแปลงได้ในวันข้างหน้า หวังว่าใต้เท้าลู่จิ้นคงเข้าใจ"

"ข้าเข้าใจอยู่แล้วทุกสิ่งทุกอย่างย่อมมีการเปลี่ยนเเปลง เพียงแต่ข้าแค่แสดงความมีน้ำใจตอบแทนคุณที่ช่วยชีวิตลูกสาวของข้าไว้ อย่างไรก็ต้องขอบคุณคุณชายจากใจจริง"

"หากท่านพูดเช่นนี้ ข้าขอรับน้ำใจของท่านไว้แล้วกัน หากท่านไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวก่อน"

"ได้ๆไม่รบกวนคุณชายแล้ว เดี๋ยวข้าออกไปส่ง"

"ไม่ต้องส่ง...ใต้เท้าลู่จิ้นท่านดูแลลูกสาวท่านเถอะ ข้าลาตรงนี้เลยแล้วกัน"