ระบบแก้ไขไร้ขีดจำกัด : เทพจักรพรรดิไร้พ่าย

บทที่ 31 ข้ายังไม่ได้ลงมือ พวกเจ้าตายกันเองได้อย่างไร?

“ท่านอารุ่ย ท่านอย่าเพิ่งลงมือ ปล่อยให้พวกเราสามพี่น้องไปจัดการกับเจียงหลิงเทียนเอง”

ที่จินเสวียนหู่ส่งสายตาให้จินรุ่ย จริง ๆ แล้วเขาก็แค่อยากให้จินรุ่ยห้ามเขาไว้ เพราะท้ายที่สุดแล้ว จินเสวียนหู่ไม่ได้โง่ การที่เขาจะไต่เต้าเข้าไปอยู่ในร้อยอันดับแรกยังยากเย็นแสนเข็ญ แต่เจียงหลิงเทียนคนนั้นกลับสามารถยึด ‘แท่นเทพโบราณ’ ไปได้

ใครจะไปบ้าสู้กับเจียงหลิงเทียนกัน อย่าว่าแต่สามคนรวมกันเลย ต่อให้หนึ่งร้อยคนก็คงไม่ไหว! แต่ต่อหน้าคนอื่นจะเผยความขลาดกลัวออกมาไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะเสียหน้าเอาได้

อีกอย่างคือวันนี้มีท่านอาที่เป็นถึง ‘เทพ’ มาด้วย จินเสวียนหู่และน้องชายทั้งสองจึงไม่ค่อยกลัวนัก

ทว่าจินเสวียนหู่ไม่รู้เลยว่า จินรุ่ยเองในตอนนี้ก็ใจสั่นรัว ไม่สามารถประเมินระดับพลังที่แท้จริงของเจียงหลิงเทียนได้เลย เมื่อได้ยินเช่นนั้น จินรุ่ยจึงลูบเคราแล้วกล่าวทันทีว่า

“อืม... เสวียนหู่ เจ้าพูดถูก ในฐานะอัจฉริยะ ‘จิตใจไร้พ่าย’ นั้นสำคัญที่สุด จะมัวหวาดกลัวไม่ได้ ไม่เช่นนั้น หากสภาวะจิตใจพังทลายลง แล้วจะไปแย่งชิง ‘โชคชะตาจักรพรรดิ’ มาได้อย่างไร? …ไปเถอะ ข้าจะคอยคุ้มกันให้”

หืม???

เมื่อได้ยินเช่นนั้นจินเสวียนหู่ถึงกับยืนตะลึงค้าง

สถานการณ์มันเป็นยังไงกันเนี่ย? ทำไมมันไม่เหมือนกับที่ข้าคิดไว้!

ส่วนจินเสวียนเป้าและจินเสวียนฉายนั้น ไม่เคยเห็นความร้ายกาจของเจียงหลิงเทียนด้วยตาตัวเอง พวกเขาที่ผ่านการฆ่าฟันในสมรภูมินอกเขตแดนมานับปี เมื่อได้ยินคำพูดของจินรุ่ย ดวงตาก็ระเบิดประกายคมกล้าออกมา

มีเทพคอยคุ้มกัน จะต้องกลัวอะไรอีก?

ท่านอาพูดถูก หากปรารถนาจะบรรลุเป็นจักรพรรดิ จะสูญเสียจิตใจไร้พ่ายไปไม่ได้! หากยังไม่ทันรบก็กลัวเสียแล้ว วันหน้าจะไปสู้กับเจียงหลิงเทียนได้อย่างไร

“พี่ใหญ่! เราลุยกันเลย!”

“เจียงหลิงเทียนอยู่ในขอบเขตกำเนิดโกลาหล พวกเราก็เช่นกัน!”

“ผู้บรรลุขีดจำกัด หนึ่งในล้านคนจะมีสักคน เขาเป็นอัจฉริยะ พวกเราก็ไม่ธรรมดา!”

ทั้งสองคนลากจินเสวียนหู่พุ่งออกจากกลุ่ม ในเวลานี้ จินเสวียนหู่ได้รู้ซึ้งถึงคำว่ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ขี่หลังเสือแล้วลงไม่ได้เข้าไปเต็ม ๆ เขาจึงทำได้แค่กัดฟันสู้ตาย

“เจียงหลิงเทียน อย่าได้คิดว่าพวกข้าคนสกุลจินจะกลัวเจ้า!”

“พวกเรายอมรับว่าเจ้าแข็งแกร่ง แต่พวกข้าทั้งสามก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเจ้า” จินเสวียนหู่ตะโกนใส่เจียงหลิงเทียน

เจียงหลิงเทียนหาได้สะทกสะท้านไม่ เขาเพียงยืนรอทั้งสามคนอย่างใจเย็น

เหล่าอัจฉริยะในเมืองต่างจ้องเขม็งด้วยความคาดหวังกับการปะทะกันของยอดอัจฉริยะในครั้งนี้

สถานการณ์ตึงเครียดถึงขีดสุด!

ในมือของจินเสวียนเป้าปรากฏทวนสีเงินขึ้นฉับพลัน เขาพุ่งตัวออกไปอย่างดุดันจนเกิดกระแสลมหมุนวน

“เคล็ดวิชาเกราะแปลงปราณวิญญาณ!”

เขาไม่ได้ประมาทเจียงหลิงเทียนแม้แต่น้อย ทันทีที่ลงมือก็ใช้อานุภาพของขอบเขตกำเนิดโกลาหล!

ชุดเกราะทองคำที่เปล่งประกายเจิดจ้าดั่งของจริงเข้าปกคลุมทั่วร่างของเขา และลามไปจนถึงทวนที่เป็นศาสตราเทพอมตะที่ถืออยู่ในมือ!

จินเสวียนฉายเองก็ลงมือเช่นกัน! ชุดเกราะทองคำปกคลุมร่าง เปลวเพลิงที่ไหลเวียนห่อหุ้มทวนเทพในมือเอาไว้ ทั้งสองพี่น้องต่างเป็นผู้เชี่ยวชาญการใช้ทวนอย่างแท้จริง

ในขณะเดียวกัน เจียงหลิงเทียนก็ขยับกาย เขาตั้งใจจะลองดูว่าเคล็ดวิชาเกราะแปลงปราณวิญญาณในระดับขอบเขตกำเนิดโกลาหลของเขานั้นจะมีอานุภาพเพียงใด เพียงคิดในใจ ปราณโกลาหลรอบกายเจียงหลิงเทียนก็ระเบิดออก

ปราณโกลาหลม้วนตัวพันรอบร่างเขาอย่างหนาแน่น และก่อตัวเป็นชุดเกราะที่ทรงอานุภาพ!

เขาก้าวเดินท่ามกลางปราณโกลาหลนั้น ราวกับเทพจุติ!

“ใช้ปราณโกลาหลเป็นเกราะ นี่... นี่มันบันทึกในประวัติศาสตร์ที่ระบุว่าเป็นสัญลักษณ์ของจักรพรรดิชิงยุคโบราณไม่ใช่หรือ!”

“อย่าลืมสิว่าบุตรจักรพรรดิหลิงเทียนได้ปลูกเมล็ดพันธุ์มรรคาวิถีระดับจักรพรรดิเอาไว้ นั่นคือบงกชโกลาหลเลยนะ...”

ทุกคนที่มองดูต่างตื่นตะลึงจนแทบหยุดหายใจ

ขณะเดียวกัน จินเสวียนเป้าและจินเสวียนฉายก็ถือทวนพุ่งเข้ามาถึงตัวเจียงหลิงเทียนแล้ว พวกเขาฟาดทวนเป็นรูปครึ่งวงกลมและฟาดฟันลงมาอย่างหนักหน่วง!

ฟึ่บ!

เสียงอากาศฉีกขาด ท้องฟ้าเบื้องบนราวกับถูกตัดแบ่งออกเป็นสองฝั่ง ก้อนเมฆบนฟ้าสลายตัวออกไปทั้งสองข้างในทันที!

คมทวนพุ่งเข้าปะทะกับชุดเกราะโกลาหลของเจียงหลิงเทียนอย่างจัง

ทว่า... เจียงหลิงเทียนไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย

ชุดเกราะโกลาหลที่อยู่ภายนอกร่างของเขาสั่นไหวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เพล้ง!

ทวนในมือของจินเสวียนเป้าและจินเสวียนฉายระเบิดแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ภายใต้สายตาที่จ้องมองมาของฝูงชนนั้นคือภาพที่ทวนแตกสลาย ตามมาด้วยแขนของพวกเขา

และหลังจากนั้น... ก็คือร่างกายทั้งร่าง!

ทั้งสองคนแตกกระจายกลายเป็นผงละเอียดภายใต้สายตาของผู้คนนับหมื่นราวกับเศษน้ำแข็งที่แตกร้าว...

เอ๊ะ???

ทุกคนมึนงงไปหมด ในเมืองซวีหยวนเงียบกริบจนไร้เสียงใด ๆ

ระเบิด?!

ฝ่ายที่บุกโจมตีระเบิดตัวเองตายไปซะงั้น!!

“ข้ายังไม่ได้ลงมือ พวกเจ้าก็ตายกันเองแล้วรึ?” เจียงหลิงเทียนเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาประโยคหนึ่ง

คราวนี้ทุกคนถึงกับตัวชาไปทั้งร่าง ไอ้หยา... บุตรจักรพรรดิหลิงเทียนไม่ได้ทำอะไรจริง ๆ เขาแค่ยืนอยู่เฉย ๆ เท่านั้น!

หนังตาของจินเสวียนหู่กระตุกรัว เขารู้แล้วว่าการหาเรื่องเจียงหลิงเทียนนั้นไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ตาย

จินเสวียนหู่รีบหันไปหาจินรุ่ยที่อยู่ไม่ไกลนัก ในเวลานี้ไม่ต้องพูดถึงจิตใจไร้พ่ายอะไรนั่นแล้ว การยอมจำนนและมีชีวิตรอดสำคัญที่สุด

“ท่านอารุ่ย รีบลงมือฆ่าเจียงหลิงเทียนเร็วเข้า! หากไม่กำจัดเด็กคนนี้ ในอนาคตจะต้องเป็นภัยร้ายแรงต่อสกุลเราแน่!”

จินรุ่ยเองตอนแรกตั้งใจจะแอบหนีไปเงียบ ๆ อยู่แล้ว เมื่อได้ยินเช่นนั้นเขาก็แอบด่าในใจ ‘เจ้าจะมองข้าทำไม? ข้าเป็นคนแก่ตัวคนเดียว แค่มาเดินเล่นไม่ได้หรือไง? ข้ากับเจ้าสนิทกันขนาดนั้นเลยเหรอ?’

จินรุ่ยดูออกแล้วว่าเจียงหลิงเทียนไม่ธรรมดา เขาจะกล้าลงมือได้อย่างไร เขาไม่ใช่ตัวร้ายสมองกลวงในนิยายน้ำเน่าเสียหน่อย

วินาทีต่อมา จินรุ่ยก็กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “จินเสวียนหู่ ข้าก็แค่ว่างงานเลยออกมาเดินเล่นเท่านั้น อย่าลืมสิว่าสภาผู้อาวุโสแห่งพันธมิตรอวิ๋นฮวงมีกฎอยู่ว่า ระหว่างตระกูลอมตะ ผู้อาวุโสห้ามยุ่งเกี่ยวกับการต่อสู้ของรุ่นเยาว์! เจ้าอยากจะแหกกฎงั้นรึ?”

เมื่อได้ยินคำพูดของจินรุ่ย จินเสวียนหู่ก็ยืนตะลึง

นี่มันเรื่องอะไรกัน?!

จินเสวียนหู่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เจียงหลิงเทียนก็เดินผ่านเขาไปแล้ว

ใช่แล้ว... เดินผ่านไปเฉย ๆ ราวกับว่าไม่มีจินเสวียนหู่ตัวตนอยู่ตรงนั้น

เจียงหลิงเทียนที่ปราณโกลาหลเต้นเร่ารอบกายเดินก้าวผ่านจินเสวียนหู่ไปหนึ่งก้าว

กร๊อบ! เพล้ง!

เสียงเศษน้ำแข็งแตกดังขึ้นในอากาศ ในจังหวะที่ปะทะกับร่างของเจียงหลิงเทียน จินเสวียนหู่ก็แตกกระจายกลายเป็นเถ้าถ่านละเอียดไปทั่วพื้น!

เมื่อเห็นภาพนั้น บรรยากาศโดยรอบก็เงียบสงัดจนได้ยินเสียงเข็มตก...

จากนั้นในหัวของเหล่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์ต่างก็เกิดความคิดประหลาดขึ้นมาว่า...เดินชนคนตายเนี่ย... ผิดกฎหมายหรือเปล่านะ?’

“สมแล้วที่เป็นอัจฉริยะรุ่นเยาว์ มีคุณสมบัติแห่งจักรพรรดิ ข้าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว บุตรจักรพรรดิผู้เกรียงไกร หากมีวาสนา ไว้พบกันใหม่นะ”

จินรุ่ยเอ่ยขึ้นทันใด ไม่สนใจลูกหลานสกุลจินที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ด้านหลัง เขาเตรียมจะใช้อิทธิฤทธิ์หนีไปทันที

ทว่าวินาทีต่อมา เจียงหลิงเทียนก็ไปปรากฏตัวอยู่ข้างกายจินรุ่ยในทันที เท้าที่จินรุ่ยยกขึ้นเตรียมจะหนีก็หดกลับมาทันควัน

“การจะเข้าออกสมรภูมิที่เจ็ด จำเป็นต้องผ่านเมืองซวีหยวน แต่ท่าน... ไม่ได้มาจากทางเมืองซวีหยวนนี่ คงจะยืมเส้นทางจากสมรภูมิที่อื่นมาล่ะสิ? ก็นะ... ในฐานะขอบเขตขุนพลเทพ ความเร็วของท่านนั้นไม่ธรรมดา มีเพียงเทพเท่านั้นที่จะเดินทางมาได้รวดเร็วขนาดนี้ ท่านมาที่เมืองซวีหยวนด้วยเจตนาใด คิดว่าข้าไม่รู้จริงหรือ?”

สิ้นเสียงของเจียงหลิงเทียน หัวใจของจินรุ่ยก็เต้นผิดจังหวะไปหลายจังหวะ

“บะ...บุตรจักรพรรดิต้องการสิ่งใด?”

จินรุ่ยไม่ได้แก้ตัว เขารู้ดีว่าปิดบังเจียงหลิงเทียนไม่ได้ เขาย่อมไม่อยากตาย หลังจากบรรลุเป็นเทพแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าความตายอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม

จินรุ่ยไม่สงสัยอีกต่อไปแล้ว เขาถึงขั้นคิดว่าเจียงหลิงเทียนคือขอบเขตราชาศักดิ์สิทธิ์ตัวจริง!

“ไม่มีอะไรหรอก ในเมื่อสกุลจินมีจิตสังหารต่อข้ามากถึงเพียงนี้ ประจวบเหมาะพอดีที่ข้ายังไม่เคยไปดินแดนบรรพชนสกุลจินเลย เอาเป็นว่าท่านก็ช่วยนำทางให้ข้าหน่อยสิ ข้าอยากจะไปเยี่ยมเยียนดินแดนบรรพชนสกุลจินสักครั้ง”

อะไรนะ?!

สิ้นคำพูดนี้ ลิ่นเฟยฝานที่คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวจากบนบัลลังก์ในเมืองก็รีบลุกขึ้นยืนทันที

เจียงหลิงเทียน... จะไปดินแดนบรรพชนสกุลจิน!!