แหวนมิติ

กุ๊กๆ....
ไก่ทั้งสองตัวเดินมาคลอเคลียหลางหลินด้วยความคิดถึง จริงๆ มันเป็นไก่ที่ดุร้ายแต่ก็คุ้นกับหลางหลินอย่างมาก เนื่องจากเขาเลี้ยงมันมากับมือ
ไก่ทั้งสองคือไก่ที่ถูกฉีดเลือดของยักษ์กระดูกโบราณระดับต่ำเข้าไป เขาฉีดมันไป 2 เข็มและผลที่ได้ก็อย่างที่เห็น มันสูงถึง 80 เซ็นติเมตร และสามารถออกไข่ได้วันละ 10 ฟองเป็นอย่างต่ำ
หลางหลินจะต้องนำไข่ทั้งหมดในแต่ละวันไปกิน ไม่อย่างนั้นมันจะเปลี่ยนเป็นลูกเจี๊ยบได้ ไก่ปกติก็ออกไข่อยู่แล้ววันเว้นวัน แต่นั่นก็ไม่ใช่ไข่ที่มีน้ำเชื้อของตัวผู้จึงเป็นไข่ธรรมดาที่กินอยู่ทุกวันเรียกว่าไข่ลม แต่ถ้ามีน้ำเชื้อของตัวผู้อยู่ด้วย ไข่ไก่ที่ออกจากตัวเมียมันก็จะกลายเป็นลูกเจี๊ยบน่ารักๆ และโตเป็นไก่ตัวใหญ่
หลางหลินไม่มีพื้นที่พอถึงขนาดที่จะเลี้ยงลูกเจี๊ยบ ต้องรู้นะว่าวันหนึ่งมีไข่ 10 ฟองทุกวัน แล้วลูกเจี๊ยบล่ะจะมีมากเท่าไรหากเขาไม่นำมันไปกิน
มันจะเป็นเรื่องแย่ เพราะพวกมันจะเหมือนกับเครื่องทำเงินที่ออกมาเรื่อยๆ แต่..ก็ไม่สามารถเก็บไว้ในตู้เซฟได้
ไข่จากแม่ไก่ที่ออกมา มันเป็นไข่ที่พิเศษกว่าไข่ธรรมดา เพราะมันมีเลือดและฉีอยู่ภายในนั้น เป็นอาหารสำหรับผู้บ่มเพาะได้อย่างดี และถ้าหากคนธรรมดากินเข้าไปล่ะก็ เพียงไข่ 2 ฟองพวกเขาก็อิ่มได้ทั้งวัน ทั้งที่กินแค่ไข่ 2 ฟองเท่านั้น!!
นั่นเป็นผลของพลังงานเลือดและฉีที่คนธรรมดารับเข้าไปมันเต็มไปด้วยพลังงาน แต่สำหรับหลางหลินที่ตอนนี้อยู่ในขั้นกลางของรวบรวมฉี มันไม่ได้ให้พลังงานกับเขามากนัก
ยิ่งการบ่มเพาะสูงเท่าไร ร่างกายก็ต้องการทรัพยากรที่มีพลังมากเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นก็ดี ไข่ของมันก็อร่อยเป็นอย่างมาก สามารถที่จะกินดิบๆ ได้ไม่คาวเเม้แต่น้อย และยังเต็มไปด้วยเลือดพลังงานฉี
หลางหลินเคยมีความคิคที่จะเปิดฟาร์มไก่และขายไข่พวกนี้ แต่เมื่อคิดดูอีกทีเขาก็คิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ ตลาดพวกนี้ไม่เหมาะกับไก่ของเขา
ไก่ของเขาเป็นไก่ที่พิเศษ แล้วจะมาขายไข่ในราคาปกติได้ยังไง? แต่เมื่อเพิ่มราคาของมันเป็นเท่าตัว แล้วใครยังจะมาซื้อไข่ของเขาล่ะ ในเมื่อรูปลักษณ์มันก็เหมือนๆ กัน
เพราะงั้นเขาถึงล้มเลิกความคิดนี้ซะ
และอีกประเด็นก็คือ ไก่ของเขามันพิเศษและเขาไม่อยากให้มีคนรู้ความลับของเขามากนัก เพราะงั้นถึงไม่ได้ขยายพันธุ์มัน
"เหม็นเป็นบ้าเลย นอกจากกินขี้นอนปี้แค่นี้.." ที่นี่เต็มไปด้วยขี้ไก่ที่ไม่ได้ทำความสะอาด มันค่อนข้างสกปรก หลางหลินไม่ให้ใครเข้ามาที่นี่ แม้แต่กระต่ายน้อยก็ตามมันจึงสกปรกอย่างที่เห็น
"พวกเด็กนี่สบายกันจริงๆ เจ้าอ้วนขาว แม่ฟ้าหยก" เจ้าอ้วนขาวคือชื่อไก่ตัวผู้ ส่วนแม่ฟ้าหยกคือชื่อไก่ตัวเมีย
เขาตั้งชื่อมันตามสีขนและลักษณะนิสัยของพวกมัน เจ้าอ้วนขาวเป็นไก่ที่ขี้เกียจ ขนของมันเป็นสีขาวและมีพุงเหมือนกับตาลุงแก่ๆ ในสำนักงาน ส่วนแม่ฟ้าหยกจะมีลักษณะเย่อหยิ่งเเละมีรูปร่างดั่งกุลสตรีควรมี
หลางหลินลูบหัวของพวกมันเล็กน้อย ก่อนจะพูดบางอย่างเมื่อเห็นขี้ไก่สกปรกจำนวนมาก "บางทีฉันไม่ควรที่จะเลี้ยงมันในนี้อีกต่อไป ในเมื่อขนาดของมันแค่ใหญ่กว่าไก่ทั่วไปเท่านั้น จางเปาจะไม่สงสัยเลยเมื่อฉันบอกว่ามันเป็นไก่พันธุ์พิเศษ!"
ถึงแม้เขาจะสนิทกับจางเปาก็ไม่ได้หมายความว่าจะไว้ใจซะทุกอย่าง โดยเฉพาะเรื่องการทดลอง มันค่อนข้างอันตรายหากมีคนรู้เรื่องนี้
หลางหลินจึงสั่งห้ามทั้งจางเปาและกระต่าน้อยมายังห้องนี้ จางเปานั้นไม่กล้ามาแม้แต่น้อยเพราะเขากลัวว่าหลางหลินจะไล่ออก แล้วเมื่อเป็นแบบนั้นเขาก็จะอดกินอาหาร แบบนั้นไม่เอาหรอก
ส่วนกระต่ายน้อยมันค่อนข้างดื้อ แรกๆ มันก็เดินเชิดหน้าอยู่หน้าประตูทุกวัน เพื่อหาช่องเล็กๆ ดูว่าเจ้ามนุษย์หน้าโง่ซ่อนอะไรไว้ข้างใน แต่ผ่านไปหลายวันเข้ามันก็รู้สึกถึงกลิ่นขี้เหม็นๆ
กระต่ายน้อยรักความสะอาด นับตั้งแต่มันได้กลิ่นขี้ไก่ มันก็ไม่มาแถวนี้อีกเลย
"เอาล่ะฉันจะพาพวกแกออกไปด้านนอก" ไก่ทั้งสองตัวนี้ไม่มีกระดูกที่ออกมาจากร่างกายเหมือนตัวแรกที่เขาทดลอง มันแค่ตัวใหญ่นอกจากมีเลือดและฉีรูปร่างของมันก็เหมือนเดิม เพียงแค่ใหญ่เท่านัน มันจะดีกว่าหากเขาเลี้ยงมันข้างนอก เนื่องจากข้างในเต็มไปด้วยขี้ จะให้เขามาทำความสะอาดก็ยังไงอยู่
หลางหลินเปิดประตูนำมันออกมา ไก่ทั้งสองตัวเมื่อเห็นแสงสว่างมันก็วิ่งไปรอบๆ ด้วยความดีใจ
จางเปาที่อยู่ในบ้านได้ยินเสียงจึงออกมาดู เมื่อเขาเห็นไก่ตัวใหญ่ทั้งสองจึงอดไม่ได้ที่จะน้ำลายไหล
"บอสครับ ไก่สองตัวนี้บอสจับมาเป็นอาหารเย็นงั้นเหรอ?" จางเปาถามพร้อมกับกลืนน้ำลาย ไก่สองตัวนี้มีมัดกล้ามที่แข็งแกร่ง หากนำมันมาตุ๋นล่ะก็ เนื้อของมันจะเด้งดึ๋งดั๋งขนาดไหนกันนะ แค่คิดก็น้ำลายไหลแล้ว เขาได้แต่จินตนาการว่าได้กินไก่อย่างอร่อย
ไก่ทั้งสองรู้สึกถึงกลิ่นอายอันตรายที่ออกมาจากจางเปา มันส่งเสียงร้องก่อนจะพุ่งเข้าไปตีเขา จางเปาเองก็ไม่น้อยหน้า เขาไม่ได้หลบเลยเเละพุ่งเข้าไปตีกับไก่ แน่นอนว่าไก่จะไปสู้อะไรกับจางเปาได้ ถึงแม้มันจะถูกฉีดเลือดยักษ์กระดูกโบราณระดับต่ำ แต่...มันก็เป็นจำนวนน้อยนิด จะเทียบกับจางเปาที่เสมอกับหลางหลินได้ยังไง
การตีกันระหว่างคนกับไก่จึงเริ่มขึ้น!
หลางหลินเห็นอย่างนั้นจึงเข้าไปห้าม ไม่อย่างนั้นล่ะก็ เจ้าอ้วนขาวและแม่ฟ้าหยกได้ถูกจางเปาถอนขนเอาไปต้มแน่
นี่คือผลจากการทดลอง หลางหลินไม่ปล่อยให้มันตายเด็ดขาด เขากระโจนเข้าสู่ใจกลางระหว่างทั้งสอง ก่อนจะใช้มือจับพวกมันโยนออกไปคนละทิศละทาง
หลางหลินปัดมือของเขาก่อนจะพูดขึ้น "นี่ไม่ใช่ไก่ที่ฉันจับมากิน มันคือไก่จักรพรรดิ! แน่นอนว่ามันคือไก่จักรพรรดิของแท้ ไม่เหมือนกับไก่ที่นายโดนต้มมาหรอกนะเปา ไก่สองตัวนี้เป็นสัตว์เลี้ยงของฉัน เพราะงั้นมันไม่ใช่อาหาร!"
หลางหลินเลือกที่จะโกหกไปว่าไก่ของเขาเป็นไก่จักรพรรดิ เรื่องนี้ต้องขอบคุณจางเปาที่โดนต้มซื้อไก่มา ทำให้เขาเลือกที่จะใช้ชื่อไก่จักรพรรดิ มันจะทำให้จางเปาไม่สงสัยว่าทำไม ไก่ถึงตัวใหญ่และเต็มไปด้วยมัดกล้าม
เพราะงั้นเอาเป็นไก่จักรพรรดิที่ไม่มีอยู่จริงนี่แหละ!
"เอ๋--! นี่น่ะเหรอไก่จักพรรดิของจริง!" จางเปามองไปที่ไก่ทั้งสองอย่างไม่วางตา "มันแตกต่างกับไก่ที่จางเปาซื้อมาอย่างชัดเจน มัดกล้ามและขนของมันเงางาม เนี่ยนะเหรอของจริง? จางเปารู้แล้วว่าตัวเองโง่ขนาดไหนที่เคยซื้อของปลอม เจ้าของร้านช่างชั่วร้ายจริงๆ ที่กล้าหลอกเปา ขอบคุณครับบอสที่ให้จางเปาได้รู้ว่าของจริงเป็นยังไง...ว่าแต่กินไม่ได้จริงๆ เหรอ?"
หลางหลินรู้สึกขบขันใบหน้าโง่ๆ ของจางเปา จนเขาต้องหันหน้าไปทางอื่น ไม่อย่างนั้นคงหลุดขำแน่ "กินไม่ได้" เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะมองไปที่ไก่ทั้งสองซึ่งตอนนี้มองจางเปาด้วยความโกรธ
หลางหลินจึงเดินเข้าไปลูบขนของมันเพื่อให้ผ่อนคลาย "ไม่มีอะไรต้องกังวล เขาก็แค่คนงี่เง่าคนหนึ่งที่จ้องแต่จะกิน เมื่อเขารู้ว่าพวกเเกเป็นสัตว์เลี้ยงของฉันเขาก็ไม่กล้าทำอะไรแล้ว"
กุ๊กๆ...ไก่ทั้งสองตัวเป็นไก่ที่ถูกฉีดเลือดของยักษ์กระดูกโบราณ มันค่อนข้างที่จะฉลาดกว่าไก่ทั่วไป มันฟังหลางหลินไม่ออกแต่ก็รู้ในสิ่งที่เขาสื่อ
พวกมันทั้งสองจึงเดินเชิดหน้าเข้าไปจิกกัดจางเปาเพื่อระบายอารมณ์ก่อนหน้าที่กล้าทำกับพวกมัน ก่อนจะสะบัดหน้าเชิดๆ เดินออกไป
จางเปาถึงแม้จะเเข็งแกร่งแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้เพราะเป็นสัตว์เลี้ยงของบอส เขาจึงยอมให้มันจิกกัดเพื่อระบายอารมณ์
"อืมม์..จริงสิตอนนี้น้ำแตงโมของฉันเสร็จหรือยัง" หลางหลินนึกขึ้นได้ว่าเขาสั่งให้จางเปาซิ้อแตงโมมาคั้นน้ำกิน และช่วงนั้นเขาก็อัปนินายขายพอดี จางเปาจึงยังไม่ได้ทำในตอนนั้นเพราะมาช่วยเขาเช็คยอดเงิน
ตอนนี้ไม่รู้ว่างเสร็จหรือยัง
"เสร็จแล้วครับบอส!" จางเปาปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว เขาลืมไปแล้วว่าถูกไก่ตบตียังไง เมื่อได้ยินเรื่องของกินเขาก็แทบจะลืมทุกอย่างในก่อนหน้านี้
หลางหลินรู้ข้อนี้ดีจึงพูดออกไป เพื่อไม่ให้จางเปาโกรธแค้นไก่ทั้งสองตัว
จางเปากำลังจะเดินไปนำน้ำแตงโมมาให้หลางหลิน แต่เขาก็หันกลับมาก่อนจะพูด "บอสครับช่วงที่ผมรับดูเเลเวย์ปั๋วเมื่อครู่ ก็มีคนติดต่อขอซื้อลิขสิทธิ์ไปทำเป็นซีรีย์ด้วย บอสจะให้ตอบว่ายังไง?
"ตอบปฏิเสธพวกเขาไป ฉันเคยบอกนายไปแล้วนี่"
"ครับบอส" จางเปาพยักหน้าก่อนจะเดินเข้าบ้าน
หลางหลินลูบคาง ไม่ใช่ว่าเขาหยิ่งหรืออะไรถึงได้ตอบปฏิเสธคนพวกนั้น ที่จริงแล้วเขาแค่จะสร้างมันขึ้นมาเองเหมือนกับหนังสือ ตอนนี้เขามีเงินแล้วและมันยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ การสร้างซีรีย์จำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมากก็จริง แต่...เขาก็คิดว่าตัวเองสามารถทำมันได้ตราบใดที่เงินยังไหลมาเรื่อยๆ
"ช่างเรื่องซีรีย์ก่อนเถอะ ตอนนี้ฉันควรที่จะดูเข็มทิศคลื่นสมบัติ มาดูซิว่ามันจะช่วยหาสมบัติได้จริงๆ มั้ย" หลางหลินไม่รีบร้อนที่จะสร้างซีรีย์ ตอนนี้เขาสนใจเข็มทิศคลื่นสมบัติมากกว่า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่33 เจ้าอ้วนขาวกับแม่ฟ้าหยก

นิยายแนะนำ

แหวนมิติ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่33 เจ้าอ้วนขาวกับแม่ฟ้าหยก

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้