หลังจากซื้อลูกชิ้นเสร็จ ฉันเลยเดินเลี่ยงออกมาจากร้านทันที เพื่อที่จะขยับเข้าไปดูของเส้นไหว้ที่เจ๊ณีนำมา ว่าใช่ซาลาเปาั์ลูกละ250บาท ตามที่ตัวเองคิดไว้ไหม
เมื่อสาวท้าวก้าวเข้าไปใกล้เรื่อยๆ จะเจอกับศาลเ้าพ่อต้นรักแบบเต็มๆตา รูปร่างของศาลไม่ได้เป็ศาลบ้านไม้เหมือนกันกับศาลของที่อื่น
แต่มีลักษณะเป็กอต้นรักขนาดสูง2เมตร ลำต้นอวบใหญ่สูงยาวท่วมหัว รอบโคลนต้นโดนผูกด้วยผ้าหลากสีเต็มไปหมด กอต้นรักถูกดินรอบข้างกรบยกขึ้นสูงเด่น ฐานรอบๆถูกปูด้วยกระเบื้องเนื้อดีเป็บริเวณกว้าง เพื่อให้ผู้คนเข้ามากราบไหว้ได้ถนัด
ก็ไม่รู้หรอกนะว่าใครเป็คนริเริ่ม แต่เห็นได้ชัดว่าคนที่ขอคงจะสมหวังดั่งใจมิใช่น้อย เพราะดูจากบริเวณของศาลที่ถูกบูรณะขึ้นมา อย่างยิ่งใหญ่ที่เต็มไปด้วยแรงศัทธานั้นแล้ว คงเป็คำตอบชั้นดี ว่าศาลแห่งนี้ศักดิ์สิทธิ์เพียงใด
ซาลาเปาเจ๊ณีที่นำมาถวายกองเรียงรายสูงเป็พะเนิน หลังจากนำไปไหว้แก้บนเสร็จ เริ่มนำออกมาทยอยแจกจ่ายให้คนที่มาเดินตลาด
ฉันเหม่อมองอยู่ซักพักก็มีเสียงเรียก
" หนูเอาไปกินสิ " เสียงดังขึ้นจากด้านหลัง ที่มาพร้อมกับกล่องซาลาเปาั์ ถูกยื่นมาให้
เมื่อหันไปมองก็เจอเข้ากับคุณยายแก่ๆคนหนึ่งที่ยืนจูงมือเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆอยู่ข้างๆ พร้อมกับยื่นกล่องซาลาเปามาให้เธอ
เธอจึงเหลือบมองไปที่เด็กตัวเล็กๆยืนหิ้วถุงที่ใส่กล่องซาลาเปาอยู่อีกกล่อง
จึงทำให้เธอตัดสินใจยื่นมือไปรับถุงซาลาเปาั์มาจากมือของคุณยาย พร้อมทั้งยกมือไหว้กล่าวขอบคุณที่อุตส่าห์นำมาแบ่งปันเธอ
หากเธอไปเข้าคิวเอาเองคงจะรอจนมืดค่ำกันพอดี เพราะตอนนี้คิวได้ยาวจนล้นออกไปถนนหน้าตลาดแล้ว เมื่อได้ข่าวว่ามีการแจกซาลาเปาั์ที่ศาลเ้าพ่อต้นรัก
ฉันที่ตอนนี้ ปัญหาทางงานเงินเริ่มรุมเร้า ไหนจะค่าห้อง ค่าน้ำ ค่าไฟ ที่เริ่มใกล้สิ้นเดือนเข้ามาทุกที ตอนนี้เธอกำลังตกงาน จากสถานการณ์โควิดที่แพร่ระบาดอย่างหนัก จึงจะต้องประหยัดให้มากขึ้น
ถึงแม้ว่านี้เธอจะย้ายมาอยู่หอพักที่ถูกลงกว่าเดิมแล้วก็ตาม เพราะถ้าเทียบกับรายรับที่ยังเป็ศูนย์ของเดือนนี้แล้ว เธอก็ยังนิ่งนอนใจไม่ได้
นั้นจึงเป็สาเหตุทำให้ได้เอ่ยปากเปรยความในใจอย่างไม่ไตร่ตรองออกมา
เมื่อแยกจากคุณยายกับหลานแล้ว ฉันจึงถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยๆ พลางเอ่ยออกมาเบาๆ ว่า
" ถ้าถูกหวย60ล้านงวดนี้ก็จะคงดี ไหนจะตกงานไหนจะปัญหาเื่เงินมารุมเร้าอีก
ถ้าชาติหน้ามีจริง จะให้ไปเกิดเป็อะไร ที่ไหนก็ยอมทั้งนั้น ชาตินี้ขอรวยก่อนล่ะกัน เหนื่อยหาเงินแล้ว "
ฉันเพ้อออกมาอย่างไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่กับคำขอของตัวเอง คิดแค่เพียงว่าได้ระบายความในใจบ้างก็ยังดี
หลังเอ่ยจบก็หมุนตัวออกจากพื้นที่ใจกลางตลาดทันที ตอนนี้ใกล้จะครบสามเดือนแล้วที่ฉันได้ตกงาน ทุกวันเอาแต่วิ่งวุ่นไปหายื่นใบสมัครงาน
แต่ก็อย่างว่าในยุคโควิดแบบนี้ ไม่ว่าจะเป็บริษัทหรือองค์กรไหนๆ ก็ยังไม่มีทีท่าว่าเปิดรับพนักงานเพิ่มในสถานการณ์ที่ยังแย่อยู่แบบนี้ ฉันจึงยังไม่มีวี่แววเลยว่าจะหางานใหม่ได้ในเร็วๆ นี้
จึงเริ่มมีความกดดันต่อตัวเอง เพราะเงินสำรองที่เก็บเอาไว้เริ่มทยอยลดลงไปเรื่อยๆในทุกวัน ตอนนี้จึงมีความคิดที่หวังว่าจะรวยทางลัดในสักวันหนึ่ง
ในเช้าของวันถัดมา แต่แล้วใครจะไปคิดล่ะว่า ขณะที่เดินออกมาซื้อของที่เซเว่น ก็โดนผู้ชายคนหนึ่งเดินมาดักที่ปากทางเข้าประตู พร้อมกับแผงลอตเตอรี่ที่ห้อยคล้องอยู่คอ มายืนดักตรงหน้าเธอเอาไว้
ไม่ทันที่เธอจะได้สงสัยหรือตื่นกลัวให้เสียเวลา ผู้ชายตรงหน้ารีบกระชากใบลอตเตอรี่ออกมา จำนวนหนึ่งซองพร้อมกับรีบยื่นมาให้ฉันทันที พร้อมพูดขึ้นว่า
" หนึ่งพันบาท จ่ายมาเร็วๆ จะรีบไปแล้ว "
ด้วยใบหน้าและท่าทางที่ดูคุกคาม บวกน้ำเสียงที่ดุดัน ทำให้ฉันซ๊อคสติหลุดไปชั่วขณะ
ที่รู้ว่าสติหลุดเพราะอะไรนะหรอ ก็กว่าจะได้สติรู้ตัวอีกที ก็ตอนที่ได้ลอตเตอรี่มาอยู่ในมืออย่างงงๆ แล้วยังไงล่ะ
"อร๊ากกกก อะไรวะเนี้ย ขายงี้ก็ได้หรอ พันหนึ่งเลยนะ ตั้งพันหนึ่งเลย ฮือออออ
กะว่าจะไปซื้อสปาเกตตีเซเว่น กับน้ำโค้กเย็นๆ ซักหน่อย ดวงคงไม่พ้นมาม่าเหมือนเดิมสินะ ฮือออ... "
ฉันเอาหัวโขกโต๊ะญี่ปุ่นเบาๆพร้อมกับเอ่ยอย่างเสียดาย พอเริ่มทำใจเื่ของกินที่ตั้งใจจะไปซื้อได้แล้วเลยเริ่มคีบเส้นมาม่าเข้าปากอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์มากนัก เพราะลอตเตอรี่ที่ถูกยัดเยียดให้ซื้อมา ยังไม่มีทีท่าว่าจะเฉียดใกล้กับรางวัลไหนเลย
เธอจึงเริ่มยัดมาม่าเข้าปากเรื่อยๆ พร้อมทั้งกับรอฟังประกาศผลรางวัลที่กำลังถ่ายทอดสดอยู่ในตอนนี้ และอีกไม่กี่นาที ก็จะถึงเวลาประกาศผลรางวัลใหญ่เป็ลำดับสุดท้ายแล้ว
และแล้วเวลานั้นก็มาถึง
รางวัลที่1 งวดวันที่ 30 กันยายน 2565
เลขที่ออก แอ๊ดดดดดด... แอ๊ด.
ศูนย์ เจ็ด ศูนย์ สอง สี่ สอง , ศูนย์ เจ็ด ศูนย์ สอง สี่ สอง
ฟังอีกครั้งนะคะ งวดวันที่..........
สิ้นเสียงการออกรางวัลที่หนึ่ง ใครจะไปคิดล่ะว่าหญิงสาวที่เพิ่งตกงานมาตลอดหลายเดือน จะดวงดีขนาดนี้
" ระ..รวย รวยแล้วโว๊ยย!! "
เสียงะโลั่นห้องพักเล็กๆ พร้อมกับเสียงหัวใจเต้นกระหน่ำ ตึ๊กๆ...ตึ๊กๆๆๆๆ ตึ๊งงงงงงง พร้อมกับสติเ้าของเสียงร้อง ค่อยๆเลือนหายไป ~~
491
