ไวน์ x ปั้นฝัน
ตอนที่ 5
[ Wine’s talk ]
ปั้นฝันกำลังไม่เป็ตัวเอง
เธอไม่เคยรับโทรศัพท์เวลาผมโทรหา ตอบแชตก็แทบจะนับครั้งได้ ยิ่งการแสดงตัวในโซเชียลเธอยิ่งไม่มีทางทำ
มันเลยเป็เื่แปลกมากที่วันนี้พฤติกรรมพวกนั้นของปั้นฝันกลับเป็ไปได้ทั้งหมด
ผมอยากถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พอเห็นคนตัวเล็กในชุดเดรสตัวสวยกับเครื่องประดับระยิบระยับยืนรออยู่ป้ายรถเมล์ใกล้ๆ โรงแรมหรู ผมเลยเก็บความสงสัยไว้แล้วรับเธอขึ้นรถมาก่อน
“เธออยากไปไหน”
เอ่ยถามคนที่กำลังเหม่อลอยให้กลับมาสนใจ
ปั้นฝันหลุบตาลงมองมือเล็กที่กุมอยู่บนตักตัวเอง เม้มริมฝีปากราวกับลังเลในการตอบ
“เราขอไปกับไวน์ไม่ได้หรอ…”
“ไปได้ แต่ถ้าให้ฉันเลือก บอกไว้ตรงนี้เลยว่าคืนนี้จบไม่สวยแน่”
“…”
ปั้นฝันเงียบไป บ่งบอกชัดเจนมากว่าเธออยู่ในสภาวะอารมณ์ไม่ปกติ เพราะปกติฝันจะไม่ชอบที่ผมพูดจาสองแง่สองง่าม เธอต้องประหม่าหรือออกจะระแวงผมนิดๆ
ตอนนี้ปั้นฝันนิ่งเกินไป
“ว่าไง จะไปไหน?”
“ไปเที่ยวกับไวน์ได้ไหม ร้านที่ไวน์ลงรูปนั่นก็ได้ เราอยากไป”
“แน่ใจ?”
“…”
เงียบหมายถึงไม่แน่ใจ ปั้นฝันหลบตาผม เธอเงียบไปเกือบนาที สุดท้ายก็ยอมเอ่ยปากสารภาพ
“เราแค่ยังไม่อยากกลับห้อง…”
“…”
“เมื่อกี้… เราทะเลาะกับแม่ ตอนนี้แม่คงให้คนไปเฝ้าที่คอนโดแล้ว”
คนตัวเล็กพูดเสียงเบา สายตามองเหม่อออกไปยังข้างทาง
ที่จริงผมพอรู้มาบ้างว่าปั้นฝันใช้ชีวิตอยู่ที่กรุงเทพคนเดียว แม่เธอแต่งงานใหม่กับชาวต่างชาติแล้วย้ายไปอยู่ต่างประเทศ และถ้าพูดตามตรง ครอบครัวเธอค่อนข้างมีฐานะ แค่คอนโดที่ฝันอาศัยอยู่ก็เป็คอนโดหรูราคาเริ่มต้นอย่างน้อยหกเจ็ดล้าน
ผมไม่ได้รู้ถึงเื่ความสัมพันธ์ตื้นลึกหนาบางในครอบครัวฝัน แล้วก็มีแต่ผมที่เข้าไปวอแวปั้นฝันฝ่ายเดียว ฝันไม่เคยพูดเื่ส่วนตัวให้ผมฟัง
วันนี้เป็ครั้งแรกเลยที่ได้ยินเื่คนในครอบครัวจากปากเธอ
“เรายังไม่มีที่นอนคืนนี้ด้วยซ้ำ”
ความมืดของบรรยากาศยามค่ำคืนทำให้ผมมองเห็นใบหน้าฝันสะท้อนจากกระจกรถยนต์ แววตากลมโตใสซื่อที่ผมชอบมองฉายความหม่นหมอง
และถ้ามองไม่ผิด
ฝันน้ำตาคลอเหมือนพยายามกลั้นไม่ให้ตัวเองร้องไห้
เื่ปั้นฝันกับแม่ของเธอ อาจมีความซับซ้อนมากกว่าที่ผมคาดเดาเอาไว้
ผมขับรถไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีจุดหมาย แค่พยายามบังคับไม่ให้เส้นทางออกห่างจากคอนโดของปั้นฝันไกลเกินไป
ยังไงฝันก็ต้องกลับห้อง
แต่แล้วร่างบางในชุดเดรสแสนสวยหันกลับมามองหน้าผม สีหน้าปั้นฝันไม่ได้ดีขึ้นเลย และคำถามของเธอก็กำลังสร้างเื่ให้ผมและตัวเธอเอง
“เราขอถามอะไรไวน์หน่อยนะ”
“อืม”
“ไวน์อยากนอนกับเราไหม”
“ฝัน!” ผมหลุดตะคอกเธอสุดเสียง แทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน!
“ถ้าไวน์อยากทำ เราจะให้”
“ฝัน อย่าท้า”
แน่นอนว่าผมอยากได้เธออยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นจะเสียเวลามาวุ่นวายกับเธอไปทำไม
ปั้นฝันควรรู้ตัวว่าเธอควรหยุด
“อย่าล้อเล่นนะฝัน มันใช่เื่ไหม!”
“คำตอบของไวน์คือ ‘ไม่’ อย่างนั้นหรอ?”
กล้าดียังไงถามผมแบบนั้น
อ้อยเข้าปากช้าง เื่อะไรผมจะปล่อยโอกาสทิ้งไป
ผมไม่ใช่คนดี ไม่เคยเป็ และปั้นฝันต้องรู้ว่าเธอจะมาลองดีแบบนี้ไม่ได้ ผมเกลียดความรู้สึกที่เหมือนตัวเองกำลังโดนท้าทาย ดังนั้นน้ำเสียงที่ใช้ตอบปั้นฝันจึงเคร่งขรึมกว่าครั้งไหนๆ
“เธอต้องรับผิดชอบคำพูดของตัวเองแล้วฝัน”
จุดหมายปลายทางเปลี่ยนไปยังห้องพักส่วนตัวของผมทันที ปั้นฝันนั่งเงียบมาตลอดทาง เธอไม่ขัดขืนสักนิดตอนผมจูงมือเข้าคอนโด
ไม่สนแม่งแล้วว่าเื่นี้จะจบยังไง
ในเมื่อปั้นฝันพูดออกมาเอง ผมก็ไม่มีทางปฏิเสธให้โง่
ไม่ว่าจะเป็ความคิดชั่ววูบหรือด้วยเหตุผลอะไรก็ช่างที่ทำให้เธอกล้าถามผมแบบนั้น ปั้นฝันก็ต้องรับเื่หลังจากนี้ให้ได้
ผมดันเธอเข้าไปยังห้องนอนอย่างไม่ลังเล ดันไหล่เธอเบาๆ ให้ฝันนั่งลงบนเตียง สบตาปั้นฝันอีกครั้ง ความประหม่าฉายชัดออกมา นั่นยังไม่รวมการทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
แต่ในเมื่อฝันไม่พูดอะไร ไม่ห้าม ไม่บอกให้หยุด ผมจะถือว่านั่นคือฝันยินยอมและไม่เปลี่ยนใจ
“เธออย่ามาร้องไห้ทีหลังแล้วกัน”
……………………………………………………
ไวน์โมโหแล้ววว
214
