“นี่พี่จะไปไหนแต่เช้าอ่ะ วันนี้วันหยุดนี่”
“ฉันจะไปไหนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย”
“ผมก็แค่ถามเฉยๆทำไมต้องดุด้วย”น้องชายทำหน้าจ๋อยเมื่อโดนพี่ชายตอบกลับแบบนั้น
เช้าวันเสาร์ที่อากาศดี เด็กหนุ่มรีบมุ่งหน้าไปที่ร้านหนังสือหลังจากที่เค้าไม่ได้ไปที่นั่นอยู่หลายวันพลางในใจก็คิดว่าวันนี้เขาจะชวนอลิสคุยเื่อะไรดีเมื่อเด็กหนุ่มไปถึงร้านก็พบว่าอลิสมาถึงก่อนหน้าเขาแล้ว
อลิสยืนอยู่บนเก้าอี้เพื่อจะเอาหนังสือเข้าเก็บที่ชั้นบนสุด เธอมัวแต่สนใจหนังสือตรงหน้าจนไม่ทันสังเกตว่าเด็กหนุ่มเดินเข้ามาในร้าน
“มัวแต่เหม่อ คิดถึงใครอยู่เหรอ?”เสียงเด็กหนุ่มถาม
เด็กสาวใเสียงของเขาที่จู่ ๆก็ดังขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว จนเธอพลัดตกเก้าอี้ โชคดีที่เด็กหนุ่มรับเธอไว้ได้ทันแต่ตัวของเขาดันไปกระแทกกับชั้นวางหนังสือที่อยู่ด้านหลัง ทันใดนั้นหนังสือที่ถูกเรียงไว้ในชั้นอย่างเป็ระเบียบก็ค่อยๆ ร่วงลงมากองที่พื้น
ก่อนที่ชั้นวางหนังสือจะล้มลงทับร่างของเด็กหนุ่มเขาเอาตัวเข้าบังเด็กสาวไว้ ทำให้หลังของเขาโดนชั้นวางหนังสือกระแทกเข้าอย่างจัง
ลุงวิทได้ยินเสียงดังในร้านจึงรีบวิ่งเข้ามาดู
“เป็อะไรมากรึเปล่าลูก” ลุงวิทรีบยกชั้นวางหนังสือที่ทับอยู่บนร่างของเด็กหนุ่มขึ้น
“นายเป็ยังไงบ้างเจ็บตรงไหนรึเปล่า” อลิสถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือราวกับจะร้องไห้ออกมา
“ไม่เป็ไรแล้วแมวน้อยอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ”
“ขอโทษนะที่ทำให้นายต้องเจ็บตัว” เด็กสาวยังคงมีสีหน้าเศร้าสร้อย
“ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษที่ทำให้เธอใ ถ้าเธอเป็อะไรไป ฉันจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย” สิ้นเสียงของเด็กหนุ่ม หยาดน้ำตาใส ๆ ก็ไหลลงอาบแก้มน้อย ๆ ของเด็กสาว
เด็กหนุ่มค่อย ๆเอามือปาดน้ำตาที่กำลังอาบแก้มของเธออยู่ นั่นยิ่งทำให้อลิสร้องไห้หนักกว่าเดิม
“มีกล่องยาอยู่หลังร้านเดี๋ยวลุงไปเอามาให้นะ”ลุงวิทบอกเด็กทั้งสองก่อนจะเดินไปหยิบกล่องยามาให้
“เดี๋ยวหนูทำแผลให้เองค่ะคุณลุงไปดูร้านเถอะค่ะ” อลิสหยิบกล่องยาจากมือของลุง
“ถอดเสื้อออกสิ” เธอหันไปบอกเด็กหนุ่มให้ถอดเสื้อตัวนอกออกเพื่อที่เธอจะได้ทำแผลให้เขาได้ถนัด เด็กหนุ่มค่อย ๆ ถอดเสื้อออกบนหลังของเขาเต็มไปด้วยรอยแดงที่เกิดจากการโดนของแข็งกระแทกและยังมีรอยถลอกอีกหลายจุด อลิสหยิบยาในกล่องมาทาให้เด็กหนุ่มระหว่างที่กำลังทำแผลให้เขา เธอก็เหลือบไปเห็นแผลเป็ที่ต้นแขนข้างซ้ายของเขา
“แผลนี่ไปโดนอะไรมา”
“อุบัติเหตุตอนเด็กน่ะ”
“แล้วแบบนี้หลังนายจะเป็แผลเป็อีกมั๊ยฉันขอโทษนะ”
ไม่รู้ว่านี่เป็คำขอโทษครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่ออกจากปากของเด็กสาว
ทั้งความรู้สึกคิดถึง เป็ห่วงและรู้สึกผิด ทำให้อลิสกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ กลายเป็เด็กขี้แยต่อหน้าเขาเสียแล้ว
เด็กหนุ่มดึงเธอเข้าไปกอดและลูบหัวเบาๆ
“ขี้แยจริง ๆ นะเ้าแมวน้อย”
“แล้วนี่นายหายไปไหนมาตั้งหลายวัน” เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมาถาม ทั้งที่ยังสะอึกสะอื้นอยู่
“มีเื่วุ่นวายที่บ้านนิดหน่อยนะ” เด็กหนุ่มตอบกลับเธอ แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้เล่าถึงน้องชายต่างแม่ให้เธอฟังเพราะไม่อยากให้เธอเป็กังวลไปมากกว่านี้
อลิสที่ไม่ได้เจอเด็กหนุ่มหลายวันชวนเขาคุยเื่นิยายที่มาใหม่รวมทั้งเล่าเื่ที่โรงเรียนของเธอให้เขาฟัง เด็กหนุ่มได้แต่นั่งอมยิ้มฟังเด็กสาวพูดไม่หยุดพลางคิดในใจ
“นี่ถ้าฉันหายไปจริง ๆเธอจะเป็ยังไงนะแมวน้อย”
“กลับมาแล้วเหรอคะแล้วนี่คุณหนูไปทำอะไรมาคะ ทำไมแผลเต็มตัวแบบนี้”ป้าแม่บ้านถามเด็กหนุ่มที่เดินถือเสื้อเข้ามาในบ้าน
“อุบัติเหตุนิดหน่อยครับ”เด็กหนุ่มตอบกลับด้วยท่าทางอารมณ์ดีทั้ง ๆ ที่แผลเต็มตัว
“พี่กลับมาแล้วเหรอไปไหนมาทั้งวันเลย วันหลังผมขอไปด้วยสิ”เสียงน้องชายดังมาจากด้านหลังของเขา
“ตัวก็ไม่ได้ติดกันทำไมนายจะต้องตามฉันไปทุกที่เลยรึไง”พูดเสร็จเขาก็เดินเข้าห้องไป
ในเมื่อไม่ตอบก็คงต้องแอบตามไปสินะผู้เป็น้องชายคิดในใจว่าเขาต้องรู้ให้ได้ว่าพี่ชายไปไหนมาถึงได้กลับมาอารมณ์ดีแบบนี้ แบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
เช้าวันถัดมา เขาแอบมานั่งรอพี่ชายเพื่อจะตามไปดูว่าพี่ชายชอบออกจากบ้านไปไหนทุกวันหยุด เขาแอบสะกดรอยตามพี่ชายไปแต่ไม่ทันจะได้รู้ว่าพี่ชายไปไหน ก็มีอันต้องคลาดกัน
ฝูงสุนัข 3-4 ตัวยืนแยกเขี้ยวใส่เด็กหนุ่มอยู่ตรงหน้า เขาเป็คนที่กลัวสุนัขมาก ๆ อยู่แล้วเพราะตอนเด็กเคยถูกสุนัขกัด จนต้องเย็บหลายเข็ม
เด็กหนุ่มแทบจะก้าวขาไม่ออกและมองดูในซอยก็แทบไม่มีคนผ่านไปมาเลย เขาตัดสินใจวิ่งหนีฝูงสุนัขอย่างไม่คิดชีวิต
เด็กหนุ่มวิ่งมาจนถึงทางตันเขาวิ่งต่อไปไม่ได้แล้ว เอายังไงดี เด็กหนุ่มได้แต่ถามตัวเอง ข้าง ๆมีลังไม้วางอยู่ หลบตรงนี้ก่อนแล้วกัน เด็กหนุ่มรีบวิ่งไปหลบด้านหลังกองลังไม้ที่อยู่ด้านข้าง
ฝูงหมาเ้าถิ่นที่วิ่งตามมาติด ๆ ค่อยๆ หยุดวิ่ง และเดินเข้ามาใกล้เขาทุกที เด็กหนุ่มได้แต่ภาวนาให้มีคนผ่านมาช่วยก่อนที่เขาจะโดนเ้าหมาขย้ำ
สิ้นเสียงความคิดก็มีเสียงเด็กผู้หญิงดังขึ้น
“ถอยออกไปเดี๋ยวนี้นะไม่งั้นพวกแกโดนฟาดแน่”เด็กสาววัยมัธยมยืนอยู่ด้านหลังฝูงสุนัข พร้อมกับถือท่อนไม้ในมือข้างขวาและอีกมือถือถุงลูกชิ้น
ฝูงสุนัขละความสนใจจากเด็กหนุ่มและหันหลังมาตามเสียงของเด็กสาว พร้อมกับค่อย ๆ เดินเข้าหาเธอ
เด็กหนุ่มได้ยินเสียงคนมาช่วยก็รู้สึกโล่งใจเขาไม่น่าแอบตามพี่ชายออกมาเลย ถ้าไม่มีคนมาช่วยคงแย่แน่ ๆ เขากลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะชะโงกหน้าออกไปดูทำได้เพียงมองลอดช่องว่างของลังไม้ที่อยู่ตรงหน้าเขา จึงรู้แค่ว่าเธอเป็เด็กผู้หญิงแค่นั้น
เด็กสาวหยิบลูกชิ้นในถุงที่เธอถืออยู่ออกมาล่อสุนัขและหันหลังวิ่งอย่างเร็ว ฝูงสุนัขวิ่งตามเธอไป จนลับสายตา
เมื่อทุกอย่างสงบลงเด็กหนุ่มค่อย ๆย่องออกมาจากที่ซ่อนตัวเขาตัดสินใจเดินกลับบ้านและล้มเลิกความตั้งใจที่จะตามหาพี่ชาย ในระหว่างทางกลับเขาพบกับของบางอย่างที่หล่นอยู่บนพื้นซึ่งเป็ทางที่เด็กสาวคนนั้นวิ่งล่อสุนัขไป
“นี่คงเป็ของของเธอสินะฮีโร่ของฉัน” เด็กหนุ่มรู้สึกประทับใจในความกล้าหาญของเธอ
เมื่อเขากลับถึงบ้านก็พบว่าพี่ชายนั่งรอเขาอยู่ที่บ้านแล้ว
“ไปฟัดกับหมาที่ไหนมาเหรอ” พี่ชายมองมาที่เขาพร้อมกับหัวเราะชอบใจ
“พี่รู้ได้ยังไงว่าผมวิ่งหนีหมามา”
พี่ชายไม่ตอบแต่หยุดหัวเราะและมองหน้าเขาด้วยแววตาเ็า
“นี่พี่รู้เหรอว่าผมแอบตามไป”
“ช่วยไม่ได้ก็นายมันยุ่งไม่เข้าท่าเอง”
“พี่คงไม่ได้ตั้งใจพาผมไปที่นั่นให้หมาไล่หรอกใช่มั๊ย”
พี่ชายลุกขึ้นยืนและเดินมาหาเขาพร้อมกับเอามือตบไหล่ และพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
“นี่มันยังน้อยไป กับสิ่งที่แม่นายทำกับครอบครัวฉัน”พูดจบเด็กหนุ่มก็เดินขึ้นห้องไป
10
