หลังจากจ่ายเงินค่ารถเสร็จเสิ่นอันลั่วก็เดินไปทางร้านเจียงซินโหรว นางเดินยังไม่ทันจะถึงร้านเลยก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อนางมาแต่ไกล
“อันลั่วเ้ามาแล้ว มาๆข้าช่วยถือ”
“สวัสดีเ้าค่ะคุณชายเทาเทีย” คุณชายท่านจะมายืนะโแหกปากแบบนี้ไม่ได้ มันจะเสียภาพลักษณ์คุณชายเอานะเ้าคะ
“สวัสดีๆ ไปเข้าไปข้างในกันเถอะ” เสิ่นอันลั่วเดินตามถังเทาเทียเข้าไปในร้าน
“วันนี้เ้าใช้ครัวเล็กน่ะวัตถุดิบข้าซื้อมาครบแล้ววางไว้ตรงนั้น เ้าลองตรวจดูว่าครบไหม แล้วเ้า้าอะไรอีกไหม” ถังเทาเทียชี้ให้นางดูสิ่งของที่นางสั่งให้เขามาเมื่อวาน
“ ข้า้าผู้ช่วยสองคน อืมของครบเ้าค่ะ”
นางบอกความประสงค์และตรวจว่าวัตถุดิบครบไหม ถ้าไม่ครบในครัวร้านเขาคงมีละมั๊ง ไม่มีนางก็จะใช้ให้เขาไปซื้อมาให้ ดูจากท่าทางกระตือรือร้นของเขา คิดว่าถ้านางใช้เขาคงจะรีบวิ่งไปเลยทีเดียว
จากนั่นนางก็วุ่นอยู่ในครั่วครึ่งชั่วยาม อาหารก็ทะยอยออก เสิ่นอันลั่วให้ผู้ช่วยสองคนช่วยหั่น
หยิบจับนั้นนี่ ส่วนนางมีน่าที่ทำอาหาร วันนี้นางทำแกงคั่วซี่โครงหมู ผัดเห็ดสามสหาย ไก่ทอดสมุนไพร
ปลากระพงนึ่งมะนาว ส่วนยำนางทำยำลูกชิ้นปลา ยำเห็ดสามสหาย ยำสมุนไพรรวม
ขนมหวาน นางทำบวดฟักทอง กล้วยบวชชี แกงบวดเผือก และบัวลอย
เสร็จจากในครัวนางก็ถอดผ้ากันเปื้อนออกล้างมือแล้วเดินไปหาถังเทาเทียในห้องอาหาร
เสิ่นอันลั่วที่คิดว่าในห้องมีแค่ถังเทาเทีย นางเดินเข้าไปเปิดประตูโดยที่ไม่เคาะก็ต้องใเล็กน้อย
ท่านอ๋องมาั้แ่เมื่อไหร่ หรืออาจจะเป็ถังเทาเทียเชิญเขามา แต่ก็ช่างเถอะ มีคนช่วยชิมก็ดีจะได้ช่วยกันออกความคิดเห็น
“คาราวะท่านอ๋องเพคะ”
“อืม ตามสบายอย่าได้มากพิธี” มู่ไป๋เซวียนจ้องมองนางั้แ่นางเปิดประตูเข้ามา
ท่าทางที่นางใเล็กน้อยตอนที่เห็นเขา มันช่างน่ารักเสียจริง
“ขอบพระทัยเพคะ” คนอะไรหล่อก็หล่ออยู่หรอก แต่หน้านิ่งตลอด ใครจะกล้าเข้าใกล้ เกิดข้าทำผิดหน่อยจะไม่โดนตัดหัวเอาหรอกหรือแค่คิดก็น่ากลัวแล้ว
“ท่านอ๋อง คุณชายถัง พวกท่านลองชิมดูเ้าค่ะ” เสิ่นอันลั่วแนะนำเมนูทีละจาน
หลังจากปรับอารมณ์ได้แล้วนางก็บอกให้พวกเขาลองชิมและวิจารณ์ได้เลยนางรอฟังอยู่
“ท่านอ๋องเชิญขอรับ” ถังเทาเทียให้ผู้สูงศักดิ์ในที่นี้ลองชิมก่อน
“ อืม” มู่ไป๋ก็ไม่รอช้าหยิบตะเกียบแล้วคีบทุกอย่างเข้าใส่ปากอย่างต่อเนื่อง
ถังเทาเทียเห็นแบบนั้นก็หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารกินตาม
เสิ่นอันลั่วได้แต่กรอกตาไปมา นี่ข้าให้พวกท่านชิมแล้วบอกข้าทีว่าชอบไหม
แต่พวกท่านเล่นกินซะหมดแทบจะทุกจาน อืมรอพวกเขากินขนมหวานถ้วยสุดท้ายก่อนก็แล้วกัน ไม่เป็ไรนางรอได้
ผ่านไปสองเค่อ สองคนนั้นก็วางตะเกียบกับช้อนสักที
“ดี อร่อยทุกอย่าง เราชอบ”
"อันลั่ว อาหารที่เ้าทำอะไรทุกอย่างเลย เ้าเห็นไหมข้ากินจนเกลี้ยงทุกจานเลย
ข้าล่ะอยากได้เ้าไปไว้ที่บ้านข้าจังเลย จะได้มีอาหารอร่อยๆกินทุกวัน"
ถังเทาเทียพูดทีเล่นทีจริงถ้าพ่อครัวแม่ครัวที่ร้านของเขามีฝีมือเช่นนางก็คงจะดี
มู่ไป๋เซวียนได้ยินถังเทาเทียพูดเช่นนั้น ก็เกิดความไม่พอใจเล็กน้อยขึ้นในใจ
ถ้าไม่เห็นว่าเป็น้องชายฮ่าวหร่านเ้าได้ตายไปแล้ว คิดจะมาแย่งผู้หญิงกับเขาหรือ
ไม่ได้ข้าจะช้ากว่าเ้าบ้านี่ไม่ได้ เผื่อนางจะหลงคารมคนบ้าเขาจะแย่เอาได้
จะให้นางอยู่กับเ้าบ้านี่บ่อยๆจะไม่เป็การดีแก่ตัวเขา
ถังเทาเทีย คนบ้าที่ไม่รู้เื่อะไรยังคงพูดไม่หยุด
“อันลั่วเ้าพอมีเวลาสอนพ่อครัวไหม ข้ากลัวว่าพวกเขาทำออกมาจะไม่เหมือนเ้า"
“ ได้ท่านให้พ่อครัวมาได้เลย เลือกมาสามคน เพราะอาหารทุกอย่างจำเป็ต้องพิถีพิถันและใส่ใจ”
“ ได้ เอาตามเ้าว่า”
จากนั้นถังเทาเทียก็ออกไปเลือกพ่อครัวมาสามคน ทำให้ตอนนี้เหลือแค่นางกับท่านอ๋องสองคน
เสิ่นอันลั่วที่นั่งก้มหน้านิ่ง ทำให้มู่ไป๋เซวียนมีโอกาสรอบมองนาง เสิ่นอันลั่วที่รู้สึกเหมือนคนมองก็เงยหน้าขึ้น
ก็สบตากับมู่ไป๋เซวียนอย่างจัง เสิ่นอันลั่วที่แก้มเริ่มแดงเป็ฝ่ายหลบสายตาไปก่อน
มู่ไป๋เซวียนเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มเล็กน้อยอย่างพอใจ
"เราชอบอาหารที่เ้าทำทุกอย่าง เราก็ไม่เคยกินอาหารพวกนี้จากที่ไหนมาก่อน
เ้าเป็คนคิดค้นขึ้นมาเองหรือ"
เขาไม่เคยกินอาหารที่รสชาจิเช่นนี้มาก่อนเลย เขาดขาเลยอยากรู้ว่านางไปเรียนทำอาหารมาจากที่ใดกัน
“นานมาแล้วเคยมีคนสอนหม่อมฉันเพคะ”
“คนผู้นั้นจะต้องเก่งในด้านอาหารมาก”
“เพคะ เก่งมากๆเลย”
นางนึกถึงอาจารย์ทั้งหลายที่สอนนางมาในโลกเก่า
“เสร็จจากนี้เ้าจะกลับเลยหรือไม่เราจะไปส่ง เราจะไปรับผงปรุงรสที่เสร็จแล้วก่อนก็เท่านั้น”
พอเห็นนางชะงักแล้วหันมาสบตาเขา เป็เขาเองที่ต้องหลบตานาง
เขากลัวนางใที่เขารุกนางมากเกินไป แต่จะไม่รีบก็ไม่ได้ เดี๋ยวคนอื่นจะคว้านางไปครองเสียก่อน
ทางด้านเสิ่นอันลั่วที่ใจเต้นตึกตัก ท่านอ๋องบอกจะไปส่งนาง
นี่ท่านอ๋องคิดไม่ซื่อกับหม่อมฉันเหมือนที่หม่อมฉันคิดไม่ซื่อกับท่านใช่หรือไม่เพคะ
เสิ่นอันลั่วอมยิ้มเขินอายกับความคิดของตนอยู่ครู่
“เพคะ ท่านอ๋อง”
6
