ตอนที่ 1
เกี่ยวกับฉัน และจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง
· • —– ٠ ✤ ٠ —– • ·
บนถนนสายเปลี่ยวที่คุ้นเคย ในเวลาตีสามของวันนี้ ไม่รู้ทำไมฉันรู้สึกว่ามันมืดมิด และวังเวงมากกว่าทุกๆ วัน บรรยากาศมันช่างขมุกขมัว เหมือนกับว่ากำลังเดินอยู่ในเขาวงกตยังไงอย่างงั้น
จริงๆ แล้วพอลงรถประจำทางได้ ฉันก็ต้องเดินกลับเข้าบ้านแบบนี้ทุกวัน แต่วันนี้มันช่างดูเปลี่ยว และน่ากลัวเป็พิเศษ ฉันกลั้นใจรีบจ้ำเพื่อที่จะได้ถึงบ้านเร็วๆ แต่ถนนสายเปลี่ยวนี้ก็ดูเหมือนจะยิ่งไกลออกไป
ฉันเริ่มทำงานเป็เด็กนั่งดริ้งค์ที่เลาจน์แห่งหนึ่งในเมืองเมื่อปีก่อน ตอนฉันอายุครบสิบแปดพอดิบพอดี ทีแรกฉันเห็นประกาศรับสมัครเด็กเสิร์ฟ ฉันจึงไปสมัคร แต่เ้าของร้านกลับเสนองานนั่งดริ้งค์ให้ฉันแทน ฉันตกลงเพราะมันได้เงินเยอะกว่างานเสิร์ฟหลายเท่า แต่ฉันเกลียดอาชีพนี้ อาชีพที่ต้องแต่งตัววาบหวิว คอยปรนนิบัติเสือสิงกระทิงแรดที่มาเที่ยวทั้งหลาย ผู้หญิงหลายคนปล่อยเนื้อปล่อยตัวเพื่อจะได้เงิน ได้ทิปมากขึ้น มันเป็วิถีทางของอาชีพแบบนี้อยู่แล้ว แต่ไม่ใช่ฉัน ในทุกๆ คืนฉันพยายามหลบเลี่ยงการลวนลามให้ได้มากที่สุด รอดมาได้ทุกวันด้วยการเล่นตัวบ้าง มอมเหล้าแขกบ้าง แต่ฉันก็ต้องอดทนทำไป เพราะเงินมันจำเป็ คนเราต้องกินต้องใช้ ลำพังรายได้ของพี่สาวฉัน แค่ตัวของพี่เองก็ไม่ค่อยจะพอใช้นักหรอก ส่วนน้องสาวคนสวยของฉันก็แทบจะไม่ทำอะไรเลย เพราะด้วยความที่จมไม่ลง หยิ่งจองหอง พอไปทำงานอะไรกับใครที่ไหนก็มักจะโดนเค้าไล่ออกตลอด ถ้าฉันไม่ทำงานนี้เราก็คงต้องอดตายกันหมด
ฝนเริ่มโปรยปรายลงมา ฉันไม่มีร่ม แต่ฉันก็ยังคงเดินต่อไป และเพื่อทลายกำแพงแห่งความเปียกปอน มืด เงียบ และวังเวงนี้ ฉันเอาใจตัวเองไปนึกถึง กันต์ หนุ่มหล่อข้างบ้าน กันต์ดีกับฉันมากั้แ่วันแรกที่ย้ายมาอยู่ที่นี่เมื่อปีที่แล้ว ในตอนนั้นชีวิตฉันย่ำแย่ สิ้นหวัง ว่างเปล่า และกันต์ก็เปรียบเสมือนจุดเล็ก ๆ บนพื้นที่ว่างเปล่านั้น ฉันกับกันต์รู้จักกันแค่เดือนเดียว กันต์ก็ขอคบฉันเป็แฟน ฉันตอบตกลงทันที เพราะนั่นมันคือสิ่งดีๆ สิ่งเดียวที่เข้ามาในชีวิต หลังจากที่ฉันสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป
ฉันยังคงอยู่บนถนนสายเปลี่ยว ฝนที่เทลงมาไม่ขาดสายทำให้ฉันเปียกโชก และเริ่มหนาว อีกครึ่งทางฉันก็จะถึงบ้านแล้ว แสงสลัวของชุมชนแออัดที่ท้ายซอยริบหรี่อยู่ด้านหน้า
แต่ฉันก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็นแมวตัวใหญ่มาก ลักษณะเหมือนแมวป่า นอนตายจมกองเื ขวางถนนอยู่ ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ขนสีเทาเงินของมันเปล่งประกาย ฉันเดาไม่ออกเลยจริงๆ ว่ามันมาจากไหน ทำไมถึงมานอนตายอยู่ตรงนี้ มันนอนตายตาเหลือก ราวกับว่ามันกำลังจ้องมองฉันอยู่ สายตาของมันทำให้ฉันขนลุก และทำให้บรรยากาศโดยรอบยิ่งสงัดงันเข้าไปอีก ขนของมันวับวาวสะดุดตา แต่สิ่งที่สะดุดตามากกว่าคือสิ่งที่มันคาบอยู่ในปากของมัน สร้อยคออัญมณีสีแปลกตาล้อมเพชร ระยิบระยับแม้อยู่ในความมืด
ฉันค่อย ๆ นั่งลงตรงหน้าเ้าแมวั์ เอื้อมมือไปปิดเปลือกตาของมันลง ตัวของมันยังคงอุ่น และยังไม่แข็ง ฉันคิดว่ามันคงเพิ่งตายมาได้ไม่นาน ฉันหยิบสร้อยขึ้นมาดูช้าๆ อย่างระมัดระวัง พร้อมด้วยอาการท้องไส้ปั่นป่วน สร้อยเส้นนี้ดูเป็ของโบราณ ขลัง และสวยงามมาก
คำถามเริ่มผุดเข้ามาในหัวอีกครั้ง เ้าแมวั์คาบสร้อยเส้นนี้มาตายอยู่ตรงนี้ได้ยังไง ไม่ว่าฉันจะมองมุมไหน มันก็ไม่มีอะไรสมเหตุสมผลเอาซะเลย
ฝนเริ่มตกหนักลงมามากขึ้นกว่าเดิม ชะล้างคราบเืของเ้าแมวั์ที่นอนสงบนิ่งอยู่บนพื้นออกไป ฉันไม่รู้หรอกว่าเ้าแมวั์ตัวนี้มันคือแมวอะไร แต่ที่แน่ ๆ มันเป็แมวที่สวยมาก ขนลายเสือสีเหลือบเงิน และรูปร่างที่ปราดเปรียวของมัน ดูไม่ใช่แมวธรรมดา
ฉันเอาสร้อยหย่อนลงไปในกระเป๋าสะพาย แล้วอุ้มร่างไร้ิญญาของเ้าแมวป่าตัวใหญ่ขึ้นมา และพามันกลับมาที่บ้านด้วย และเมื่อถึงหน้าบ้าน ฉันวางมันไว้ที่หน้าประตู ใต้หลังคากันสาด หลบฝนเอาไว้
“พรุ่งนี้ฉันจะฝังแกเองนะ เ้าแมวั์ที่น่าสงสาร” ฉันพูดกับมันก่อนที่จะเปิดประตูเข้าบ้านไป
……..
หลังจากอาบน้ำอาบท่าเสร็จ ฉันทิ้งตัวลงอย่างเหนื่อยอ่อนตรงที่นอนของฉัน เราสามพี่น้องนอนในห้องเดียวกัน ข้างๆ คือพี่สาวของฉัน อันดา และถัดไปก็คือน้องสาวของฉัน มีนา ทั้งสองคนหลับสนิทเป็ตายไปแล้ว และเมื่อหัวถึงหมอน ฉันเองก็หลับเป็ตายเช่นกัน
ฉันตื่นขึ้นมาด้วยเสียงพี่สาวและน้องสาวคุยกันอยู่นอกห้องนอน มันฟังไม่ได้ศัพท์หรอกว่าสองคนนั้นคุยเื่อะไรกัน แต่ก็เดาได้ไม่ยาก เพราะมันคงหนีไม่พ้นเื่หนุ่มๆ หรือไม่ก็เื่ของคนแถวบ้าน ฉันเหลือบมองนาฬิกาที่วางอยู่บนชั้นหนังสือเล็กๆ ที่มุมห้อง นี่มันก็สิบเอ็ดโมงกว่าแล้ว ฉันจึงตัดสินใจตื่น
“ตื่นแล้วเหรอเอวา หิวมั้ย? กับข้าวอยู่บนโต๊ะนะ” เมื่อฉันก้าวขาออกมาจากห้องน้ำ อันดา พี่สาวคนโตทักทายฉันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอ่อนหวานเหมือนเคย ในมือพี่อันดาถือตะกร้าผ้าซัก ผมหยักศกของพี่รวบขึ้นเป็มวยหลวม ๆ อันที่จริงแล้วเราสามพี่น้องก็มีผมแบบเดียวกันนั่นแหละ
“พี่เห็นศพแมวั์ที่วาวางไว้หน้าประตูบ้านแล้วใช่มั้ย เดี๋ยววาจะให้กันต์มาช่วยขุดหลุมฝังมัน” ฉันถามพี่อันดา พลางเอามือสางผมที่ยังเปียกหมาด ๆ อยู่
“ตายแล้ว! แมวที่ไหน เมื่อเช้าพี่ออกไปหน้าบ้านไม่เห็นอะไรเลยนะ” พี่อันดาใเอามือทาบหน้าอก
“จริงอ่ะ!” ฉันรีบเดินออกไปดูที่หน้าบ้าน “วาเจอมันในซอยเมื่อคืน แล้วมันหายไปไหนแล้วเนี่ย” ฉันกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่เห็นร่องรอยของมันแต่อย่างใด
“หมาจรจัดคงมาคาบไปแล้วละมั้ง” มีนา น้องสาวของฉันที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ส่งเสียง
“แย่จัง” ฉันส่ายหน้า “สงสารมัน”
พี่อันดาตบไหล่ฉันในเชิงที่สื่อว่าไม่เป็ไรหรอกช่างมันเถอะ แล้วก็เดินออกไปหลังบ้านเพื่อไปซักผ้า
ในบรรดาพี่น้องสามคน พี่อันดาดูเหมือนจะเป็คนที่ยอมรับ และปรับตัวกับความยากจนได้ดีที่สุด ผิดกับมีนาน้องสาวคนเล็ก ที่ยังคงใจสลายยอมรับสภาพไม่ได้
ฉันเดินตามพี่อันดาไปหลังบ้าน “มา เดี๋ยววาช่วย”
“ไม่ต้องๆ ไปกินข้าวเถอะ เดี๋ยวกับข้าวจะเย็นซะหมด”
ใกล้ๆ กับลานซักล้างหลังบ้าน ดอกไม้ที่พี่อันดาปลูกไว้ ออกดอกบานสะพรั่ง ต้นไม้ ดอกไม้ คือความสุขของพี่อันดา เหมือนกับที่หนังสือเป็ความสุขของฉัน ฉันคิดถึงห้องสมุดที่บ้านหลังใหญ่ของเรา ฉันแทบจะคลุกอยู่แต่ในนั้นทั้งวัน ส่วนความสุขของน้องมีนาก็คงจะเป็ความฟุ้งเฟ้อกระมัง ข้าวของเครื่องใช้หรูหรา ที่ตอนนี้เราไม่มีปัญญาซื้อมันอีกต่อไปแล้ว
พ่อกับแม่พวกเราจากไปเพราะเครื่องบินตก สมบัติพัสถาน บ้านช่อง หรือแม้กระทั่งบริษัทของพ่อก็ถูกโกงไปจนหมด เราสามคนพี่น้องก็เลยสิ้นเนื้อประดาตัวไม่เหลืออะไรเลย การมีที่ซุกหัวนอน มีข้าวกิน ก็เพียงพอแล้วสำหรับตอนนี้
เราสามคนอาศัยอยู่บ้านเช่าเล็กๆ ในชุมชนแออัด พี่อันดานอกจากจะทำงานบ้าน ทำกับข้าวให้พวกเรากินแล้ว เวลานอกเหนือจากนั้นก็รับงานทำความสะอาดตามบ้านไปด้วย แต่รายได้ก็ไม่ได้มากมายอะไร มีแค่ฉันคนเดียวที่เป็เสาหลักของบ้าน
พี่อันดาเรียนอยู่ปีสอง ฉันเรียนอยู่ปีหนึ่ง ก่อนที่เราจะดรอปเรียนเพราะสถานการณ์ทางบ้าน ส่วนมีนาไม่มีโอกาสได้เข้ามหาลัยเลยด้วยซ้ำ
ฉันเดินไปที่โต๊ะกินข้าวไม้อัดราคาถูก และเก้าอี้พลาสติกที่ไม่เข้าชุดกันเอาซะเลย ซึ่งตั้งอยู่กลางบ้าน ตรงที่มีนากำลังนั่งทาเล็บอยู่ ฉันนั่งลงไปข้างๆ มีนาหันมาทำตาขวางใส่เพราะฉันทำให้โต๊ะะเืจนเล็บเลอะ แต่ฉันไม่สนใจ หยิบช้อน และเริ่มกินข้าว สักพักพี่อันดาก็เดินเข้ามาในบ้าน มานั่งกับพวกเรา
“พี่ตั้มชวนนาไปทำงานที่เกาหลีแหละ เขาว่าได้เงินเยอะมากเลยนะ” มีนาหันไปคุยกับพี่อันดา
พี่อันดาทำตาโต อ้าปากเหมือนว่ากำลังจะพูดอะไร แต่ฉันพูดแทรกขึ้นมาซะก่อน “ไอ้ตั้ม! ลูกคนขายถ่าน ที่มันขับมอไซต์วินอยู่หน้าปากซอยอ่ะนะ”
มีนาปรายหางตาใส่ฉัน ตอบรำคาญๆ “ใช่”
“เหอะ...” ฉันหัวเราะออกมาอย่างดูแคลน
“มีปัญหาอะไรรึเปล่าพี่วา” มีนาถามเสียงห้วน
“อยู่ที่นี่แกยังไม่มีปัญญาทำงานไม่ให้เค้าไล่ออกได้เลย แล้วจะไปถึงเกาหลีเนี่ยนะ”
มีนายักไหล่ “ไม่ดีรึไง? พี่วาอยากจะให้นาไปให้พ้นๆ อยู่แล้วนี่ นาก็ไม่ได้อยากอยู่ในบ้านโกโรโกโสแบบนี้นักหรอก” น้ำเสียงมีนาเริ่มกระแทกกระทั้น “พี่ตั้มบอกว่าถ้าได้เงินกลับมาเราจะแต่งงานกัน เราจะซื้อบ้าน ซื้อรถ”
ช้อนข้าวในมือฉันถูกวางลงบนโต๊ะอย่างเบามือ ก่อนที่มือของฉันจะตบลงบนโต๊ะดัง ปั้ง! “นี่ อย่าบอกนะว่าแกคบอยู่กับไอ้ตั้ม!” ฉันถามเสียงเขียว และโมโหในความงี่เง่าของน้องสาวตัวเอง
“ไม่ใช่เื่ของพี่!” มีนาแสยะยิ้ม “อย่างน้อยพี่ตั้มก็อยากจะขอนาแต่งงาน ไม่เหมือนพี่วาหรอก ที่ได้แต่ลับๆ ล่อๆ เข้าออกบ้านผู้ชาย ตอนที่พ่อแม่เค้าไม่อยู่”
พี่อันดาไอออกมาแบบกระอักกระอ่วน...
ฉันยื่นหน้าเข้าไปใกล้หน้าสวย จิ้มลิ้ม ของน้องสาวฉัน “อย่าหวังว่าฉันจะให้เงินแกไปจ่ายค่าตั๋วเครื่องบิน หรือนายหน้า หรืออะไรก็ตาม แม้แต่บาทเดียว แล้วอย่าคิดนะ ว่าไอ้ตั้มมันจะมีปัญญาออกให้ ลำพังตัวมันเอง มันยังเอาไม่รอดเลย”
มีนาลุกพรวดขึ้น “พี่วานึกว่าตัวเองแน่นักเหรอ ห๊ะ! ยัยบ้าจอมบงการ วันๆ เอาแต่แหกปากออกคำสั่ง นาเกลียดพี่วา!!” แล้วมีนาเดินกระแทกเท้าตึงตังเข้าห้องนอนไป
มีนาคงคิดว่าคำพวกนี้จะทำให้ฉันสะทกสะท้าน แต่ไม่เลย ฉันไม่รู้สึกอะไรเลยซักนิด ฉันได้ยินคำพวกนี้จากปากมีนามานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ใช่ ฉันอาจจะผงะในตอนแรกที่ได้ยินมัน แต่ตอนนี้มันเฉยๆ ไปแล้ว
พี่อันดากลอกตาแบบเอือมๆ
“พี่ควรจะเตือนมีนามันบ้างนะ วาเห็นไอ้ตั้มมันเมาหัวราน้ำไปวันๆ” ฉันหันไปบอกพี่อันดา
สายตาพี่อันดามองเหม่อออกไปที่หน้าต่าง “พี่จะพูดอะไรได้ มันเป็เื่ของความรัก”
ฉันแทบจะสำรอกออกมา “ความรักเหรอ...”
พี่อันดาละสายตาจากหน้าต่างมาที่ฉัน “บางทีคนเราก็้าความหวังเพื่อความอยู่รอด ปล่อยๆ มีนามันบ้างเถอะเอวา ให้มันได้ฝันถึงสิ่งที่ดีกว่าบ้าง อย่างน้อยมันก็ยังได้ฝัน”
ฉันยืนขึ้นกำหมัดแน่น อยากจะหนีเข้าห้องไปบ้าง แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะบ้านเรามีแค่สองห้อง ห้องกลางเล็กๆ ที่เป็ทั้งห้องนั่งเล่น ห้องอาหาร และห้องครัว กับห้องนอนแคบ ๆ ของเราสามคน ฉันจ้องมองโต๊ะไม้อัดราคาถูกตรงหน้า จุดพองๆ ผุๆ บนโต๊ะ และขอบโต๊ะที่หลุดออกมาเพราะกาวเสื่อม “จะฝันไปทำไม ในเมื่อสิ่งนั้นมันไม่มีอยู่จริง!” ฉันคว้ากระเป๋าสะพาย แล้วเดินออกไปจากบ้านไปทันที
ระหว่างเดินออกจากซอย ฉันก็ไม่วายที่จะมองหาเ้าแมวตัวเมื่อคืนไปด้วย เผื่อหมาจรจัดจะมาคาบมันไปจริงๆ แล้วทิ้งมันไว้ที่ไหนซักแห่ง แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะเจอ ฉันตัดใจจากแมว แล้วมุ่งหน้าไปที่ห้างหรูกลางใจเมือง
· • —– ٠ ✤ ٠ —– • ·
1K
![หอเรือนไผ่ [TW]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1716215883_72893186.webp)
