ทะลุไปในโลกนิยายพร้อมระบบเกมทำสวน

ตอนที่ 42 เที่ยวงานวัดกันครบ

        หลังจากแยกย้ายกันไป ม่านฟ้าก็กลับเข้ามาในบ้าน

        ลุงผินบอกกับเธอว่า “ลุงให้ทั้งสามคนหยุดวันนี้แล้ว พรุ่งนี้หนูค่อยไปขายกับพวกเขานะตอนนี้พวกเขาคงรอลุงกันใหญ่แล้วเพราะเป็นห่วงหนู พวกเขาอยากรู้ข่าวจากปากลุงจะแย่แล้ว”

        “หนูฝากขอโทษพวกเขาด้วยนะคะ วันนี้เลยไม่ได้เงินกันเลย”

        “ชีวิตหนูสำคัญกว่าเงินนะ”

        ม่านฟ้าพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ขอบคุณนะคะลุงผิน ที่เป็นธุระให้หนูมาโดยตลอด ลุงผินช่วยเหลือหนูทุกอย่างเลย หนูกราบขอบพระคุณมากจริงๆค่ะ”

        “ไม่เป็นไร ลุงไม่ได้ลำบากเลย ลุงเป็นผู้ใหญ่บ้าน ต้องช่วยลูกบ้านและลูกสาวเพื่อนสนิทของลุงอยู่แล้วล่ะ ลุงเต็มใจ”

        สภาพลุงผินดูเหน็ดเหนื่อยจริงๆ

        “พวกชาวบ้านตื่นตระหนกกันไหมคะ?”

        “ค่อนข้างเลยล่ะ ต่างสาปแช่งพวกคนร้ายกันใหญ่ ทุกคนฝากลุงให้มาบอกกับหนูด้วยว่าให้ระวังตัวมากๆ”

        ม่านฟ้ายิ้ม “ค่ะ”

        ชาวบ้านเข้าข้างเธอกันหมด

        ม่านฟ้าหยิบน้ำผึ้งออกมาหนึ่งกระปุกจากในมิติมาให้ลุงผิน

        “ใช้น้ำผึ้งนี้ผสมกินกับน้ำร้อนนะคะ จะได้หายเหนื่อย หรือใช้น้ำผึ้งนี้ปรุงอาหารคาวหวานก็ได้ค่ะ มันช่วยบำรุงร่ายกายให้หายปวดเมื่อยได้ มันฟื้นฟูร่างกายได้ดีมากเลยค่ะ แล้วลุงจะรู้สึกเหมือนลุงได้กลับไปเป็นหนุ่มอีกครั้งเลยนะคะ”

        น้ำผึ้งนี้มากจากผึ้งคชสาร ผึ้งคชสารมีพิษสามารถล้มช้างได้ทั้งตัวตามคำอธิบายในมิติ ในเกมเจ้าพวกนี้ทำหน้าที่เฝ้าสวนให้เธอ หากใครมาแอบขโมยผลไม้หรือผักสวนของเธอก็จะโดนผึ้งคชสารเล่นงานจนกลับสวนแทบไม่ทัน น้ำผึ้งนี้เป็นระดับตำนานเลยนะ สรรพคุณยาวมาก เธอจับความได้ประมาณนี้แหละ สำหรับคนที่เธอรัก เธอไม่ขี้เหนียวแม้แต่น้อย

        ลุงผินกลับบ้านด้วยใจอบอุ่นนุ่มฟู ม่านฟ้าได้มอบของดีให้เขาอย่างเป็นห่วงและหวังดีขนาดนี้ เขาจะปฏิเสธไม่ได้

        กลับบ้านต้องลองไปกินดู ให้แม่ขวัญลองด้วย บางทีมันอาจจะดีถึงขั้นเขาสามารถมีลูกเพิ่มมาอีกหนึ่งคน

        พระยาเดชาดำรงศักดิ์กับเจ้าสุดหล่อนั่งดูทีวีกันอยู่ ม่านฟ้าอุ้มเจ้าสุดหล่อแล้วกอดรัดฟัดเหวี่ยงมัน แน่นอนว่ามันต้องโวยวาย ฮ่าๆ

        พระยาเดชาดำรงศักดิ์มีสีหน้าผ่อนคลายลง เขามองดูหลานสาวแกล้งเจ้าสุดหล่ออย่างมีความสุข 

        “ท่านตาอยากทานอะไรคะ? นี่ก็เที่ยงแล้วด้วย” 

        “ฉันทานอะไรก็ได้?”

        ไม่ได้ช่วยเลย!

        “ท่านเจ้าตาอยากกินกุ้งไหมคะ? ในมิติหนูมีฟาร์มกุ้งนะคะ อาหารทะเลอะไรก็มีหมด”

        พระยาเดชาดำรงศักดิ์มีท่าทางที่สนใจมาก “ท่านตาชอบอาหารทะเลเหรอคะ?”

        “อืม แต่ค่อนข้างแพง”

        “ค่าขนส่งสินะคะ”

        “คนมีฐานะในเมื่องหลวงสยามก็ไม่สามารถซื้อมันมากินได้ทุกวันหรอก ส่วนใหญ่จะเป็นงานเลี้ยงสำคัญ ไม่ก็งานต้อนรับแขกคนสำคัญซะส่วนใหญ่” 

        ใช้อวดฐานะสินะ

        “ทำต้มยำทะเลดีไหมคะ? ใส่ทั้ง กุ้งก้ามกราม หอยแมลงภู่ และเนื้อปลา หนูจะทำกั้งอบในหม้อซึ้งกับน้ำจิ้มด้วย”

        “อืมๆ” พระยาเดชาดำรงศักดิ์ค่อนข้างรอคอยกับสองเมนูนี้

        “ท่านตาคะ แล้วลุงสมยศไปไหนล่ะคะ?”

        “คงไปเก็บดอกเบี้ยพวกที่ใช้ให้คนมาเผาสวนของเรานี่แหละ”

        “ค่ะ ถึงว่าลุงสมยศหายไปไหน”

        ม่านฟ้าเข้าครัวไปทำอาหาร

        เจ้าสุดหล่อตีชามข้าวของมันเสียงดัง สุดหล่อรออยู่นะ!

        นี่ได้เวลากินข้าวของมันแล้วเช่นกัน ม่านฟ้าต้องใส่อาหารให้มันก่อนถึงจะไปทำให้คนกินได้ ไม่งั้นมันจะหาเรื่องอยู่นั่นแหละ ต่อมาสิ่งแรกที่ทำคือหุงข้าวก่อน

        ม่านฟ้าเตรียมเครื่องต้มยำ เนื้อปลา หอยแมลงภู่ แกะเปลือกกุ้งและกั้ง เธอเอาหม้อซึ้งนึ่งแบบสองชั้นออกมา ใส่น้ำที่ชั้นล่างสุดแล้วปิดหม้อซึ้ง พอมันร้อน เธอเอากั้งที่แกะแล้วใส่ในซึ้งไปสิบตัวแล้วปิดฝา อีกเตาหนึ่งกำลังรอน้ำในหม้อให้เดือดอยู่ เธอหยิบเครื่องต้มยำที่ประกอบด้วยตะไคร้ทุบ หอมแดง ใบมะกรูดและตามด้วยพริก พอกลิ่นหอมของเครื่องต้มยำโชย เธอจึงใส่กุ้ง หอย ปลาที่เตรียมไว้ในหม้อ พอสุกหน่อยหนึ่งเธอก็ปรุงรสด้วยน้ำปลาและมะนาว อาหารทะเลมันสุกเร็วเธอจึงปิดแก๊สตอนมันสุกพอดี ดูจากหน้าตาแล้ว พวกเนื้อทะเลกำลังเด้งๆและมีสีสันสวยงามเลย ม่านฟ้าหันมาทำน้ำจิ้มทะเล  ประกอบด้วยพริกขี้หนูสีเขียว กระเทียมสับ รากผักชีสับ ใบโหระพาสับ ปรุงด้วยน้ำปลา น้ำตาลและมะนาว

        กั้งทั้งสิบพร้อมแล้ว เธอจึงเอาออกจากหม้อซึ้งและใส่จานจนเต็ม กั้งทั้งสิบตัวใหญ่มาก เนื้อกั้งเป็นลายขวางสีขาวอมชมพูระเรื่อ เนื้อดูฉ่ำเด้งจริงๆ

        กั้งในมิติของเธอนั้นไม่ธรรมดาเลย ต่อมาเธอก็รีบไปตักต้มยำทะเล เตรียมน้ำจิ้ม ตักข้าวใส่จานแล้วนำไปเสิร์ฟที่โต๊ะทานข้าวที่อยู่ในสวนผัก

        พระยาเดชาดำรงศักดิ์ย้ายไปนั่งที่สวนผักสวนครัวอย่างรู้งาน

        วันนี้ท่านตาดูมีความสุขแฮะ คงเพราะจะได้ทานอาหารทะเลแบบจัดเต็มสินะ

        พระยาเดชาดำรงศักดิ์มองอาหารทะเลทั้งสองอย่างตรงหน้าอย่างพึงพอใจถึงที่สุด แม้หลานสาวของเขาจะแก่นแก้วไปสักหน่อยแต่ฝีมือในการปรุงอาหารถือว่าดีมาก 

        ม่านฟ้ายิ้มเอาใจแล้วตักกั้งให้พระยาเดชาดำรงศักดิ์ในจานพร้อมเอาน้ำจิ้มราด

        “ชิมดูสิคะ ว่าน้ำจิ้มของหนูรสดีไหม? ถูกปากท่านตารึเปล่า?”

        พระยาเดชาดำรงศักดิ์ชิมแล้วพยักหน้า “อร่อย หวาน กั้งสดมาก เนื้อแน่นมาก”

        “ของในมิตินี่คะ มันก็ต้องดีอยู่แล้ว แถมสุขภาพดีด้วยค่ะ ทานเยอะๆนะคะ”

        หลายวันที่ผ่านมา ม่านฟ้าก็กลับไปขายเครปตามปกติ โดยมีลุงผินมารับส่งเช่นเดิม บางทีเธอก็พาเจ้าสุดหล่อไปเรียกลูกค้าด้วยนะ สุดหล่อแสดงท่าทางโวยวายเวลามีคนแกล้งทำเป็นแซงแถว

        ลูกค้าชอบใจมาก มันโดนแกล้งบ่อยๆเลยล่ะ มีแต่คนชอบแกล้งเจ้าสุดหล่อ

        ก่อนงานวัดจบสองวัน พระยาเดชาดำรงศักดิ์มาพร้อมกับสมยศ

        ลุงสมยศกลับมาแล้ววันนี้ เธอให้พระยาเดชาดำรงศักดิ์กับลุงสมยศไปนั่งรอที่ร้านขายกระเป๋าสานของยายแตน กระเป๋ายายแตนหมดไปตั้งนานแล้ว ยายแตนจึงไปซื้อของจากคนนอกหมู่บ้านเพื่อเอามาขายต่อ นี่ถือเป็นการช่วยคนหาเงินด้วย

        ยายแตนใจดีมาก ไม่ใช่สิ! เพราะแกว่างไม่อยากอยู่บ้าน ชอบคนพลุกพล่านมากกว่า แถมยังได้เงินด้วย

        ยายแตนพูดคุยกับพระยาเดชาดำรงศักดิ์อย่างออกรสออกชาติ ยายแกไม่มีความเกรงกลัวเหมือนคนอื่นๆ สมเป็นยายแตน ไม่มีอะไรที่ยายแตนต้องกลัว พระยาเดชาดำรงศักดิ์เองก็ชอบพูดคุยกับยายแตนและตาจิตเหมือนกัน

        ม่านฟ้าน้ำเครปไปให้ทั้งสองคนได้ชิม

        “เป็นยังไงบ้างคะ?”

        ลุงสมยศพูด “อร่อยและเข้ากันได้ดี กินตอนร้อนๆอร่อยมาก คุณหนูช่างทำมากขอรับ มันสะดวกเวลาเดินเที่ยวไปด้วยและได้กินไปด้วย ชาวบ้านน่าจะชอบ”

        “ใช่ค่ะ ขายดิบขายดีมาก ส่วนใหญ่ลูกค้าเป็นกลุ่มครอบครัว”

        พระยาเดชาดำรงศักดิ์พูด “ร้านพวกเธอตกแต่งได้สวยงาม มีความทันสมัยและสีสันก็ช่วยดึงดูดความสนใจของเด็กเล็กได้ดี”

        ม่านฟ้ามีวิธีคิดการค้าขายและการสร้างจุดสนใจให้สินค้าสะดุดตาได้ คู่แข่งในเมืองหลวงสยามอาจจะแข่งกับม่านฟ้าอย่างลำบากหากมีตัวสินค้าเหมือนกัน

        “ใครๆก็ชอบความสวยงามนี่คะ อร่อย กินสะดวก หน้าตาน่ากิน แค่ถือซองเครปก็เหมือนได้อวดคนทั่วไปที่เดินผ่านไปมาแล้วนะคะ เมื่อเกิดความสงสัยก็จะมีการบอกกันปากต่อปาก”

        ยายแตนพูด “ความคิดของหนูม่านมองได้ไกลจริงๆ อนาคตน่าจะรวยได้อีกนะ ฮ่าๆ ช่างน่าอิจฉาท่านพระยาเดชาจริงๆที่มีหลานที่ดีแบบนี้”

        “คุณแตนก็มีลูกหลานที่ดี”

        “เมื่ออายุมาก ได้เห็นลูกหลานมีความเจริญก้าวหน้าก็จะมีความสุขยิ่งกว่าสิ่งใดอีกนะ”

        ม่านฟ้าพยักหน้า “หนูจะไม่ทำให้คนที่รักหนูผิดหวัง”

        ยายแตนพูด “จริงสิหนูม่าน ปีหน้าจะรับคนทำงานฟาร์มหมูเพิ่มใช่ไหม? รับยายไปด้วยสิ ยายเลี้ยงหมูเป็นนะ”

        ม่านฟ้า “…..”

        พระยาเดชาดำรงศักดิ์กระแอม แอบกลั้นขำ

        สมยศขำไปแล้วไม่รอแล้วจ้า

        “นั่งหนูนี่ ยายไม่เอาค่าจ้างก็ได้นะ”

        “ยายแตนอยู่ว่างๆบ้างเถอะค่ะ”

        “ยายเบื่อนะ ตาเองก็เบื่อใช่ไหม?” ยายแตนสะกิดตาจิต

        “อื้มๆ น่าเบื่อจริงๆนั่นแหละ” ตาจิตเออออตามยายแตน แกยังไงก็ได้ เป็นคนสบายๆ

        “อย่าดีกว่า มันเหม็นสาบนะคะ ไหนจะขี้หมูอีก ยายแตนกับตาจิตอายุมากแล้ว เวียนหัวขึ้นมาทำไงละคะ!”

        “ยายหนูนี่ชอบขัดใจยายอยู่เรื่อย”  

        ม่านฟ้าย่นจมูก ยิ่งแก่ยิ่งเหมือนเด็ก!

        “เอาอย่างนี้ไหมคะ? ต่อไปหนูจะมีโรงงานแปรรูปหมูและแปรรูปทำพวกซอส ซอสของหนูคือซอสมะเขือเทศและซอสพริก ยายแตนกับตาจิตปลูกมะเขือเทศกับพริกดีไหมคะ พอมันออกลูกออกผลก็เอามาขายให้หนู”

        “ดีๆ เอาอย่างนั้นก็ได้ ยายกับตามีที่เยอะแยะ ลูกหลานก็มี ให้ยายไปบอกคนอื่นๆช่วยกระจายข่าวให้ไหม?”

        “ได้สิคะ ยินดีมากค่ะ มาเอาพวกต้นกล้าที่สวนหนูนะคะ มันแข็งแรงและสายพันธุ์ก็ดีกว่าสวนอื่นๆด้วย หนูจะให้ลุงผินจัดการให้ว่าแต่ละบ้านอยากได้จำนวนเท่าไหร่ จะได้ไม่ต้องมั่วกัน”

        ตาจิตพยักหน้าอย่างชอบใจ “ไม่เลวๆ ดีกว่าอยู่ว่างๆ”

        พอของหมดเร็ว สองทุ่มจึงได้กลับ พระยาเดชาดำรงศักดิ์กับลุงสมยศอยู่ถึงสองทุ่ม ทั้งสองนั่งเล่นบิงโกกับเขาด้วยนะ ลุงผินกับตาพวงที่มาทีหลังก็ตามไปด้วย

        มันสนุกขนาดนั้นเลยเหรอวะ?

        ป้าขวัญกำลังนั่งกินก๊วยเตี๋ยวกับเพื่อนๆ 

        ม่านฟ้า มะไฟ มะเฟือง เจ้าสุดหล่อไปเล่นเครื่องเล่นกันอย่างสนุกสนาน 

        มะไฟขำท่าทางของเจ้าสุดหล่อตอนมันเล่นรถไฟเหาะ เจ้าสุดหล่อถูกมัดอยู่บนตักของม่านฟ้า เจ้านายของมันหัวเราะสนุกสนาน ส่วนมันก็โวยวายร้องตะโกนอยู่นั่นแหละ คนที่ผ่านไปมาได้ยินได้เห็นเจ้าสุดหล่อโวยวายก็มามุงดู มีหลายคนอยากเล่นกับเจ้าสุดหล่อ จึงมารุมถามเธอ เจ้าสุดหล่อจึงได้นั่งรถไฟเหาะฟรีๆไปสิบรอบ เจ้าของเครื่องเล่นรถไฟเหาะยิ้มจนหน้าบาน

                ลูกค้าวันนี้เยอะมากเพราะเจ้าไก่นำโชคตัวนี้

                วันนี้จึงสงบสุขด้วยประการฉะนี้