Tale of Tales Online: Age of Apocalypse อภิมหาสงครามภัยพิบัติถล่มจักรวาล

ณ บริเวณด้านหน้าเทลเทคสโตร์ แถวย่านศูนย์การค้าแห่งหนึ่ง เวลาประมาณตีสาม“วอทเดอะฟัค!”ทำไมผู้คนถึงได้มากมายขนาดนี้ ผมละสงสัยจริงๆ ว่าคนพวกนี้มากันตั้งแต่กี่โมง ทั้งที่ผมลงทุนลาออกจากงานที่ร้านขายอาหารฟาสต์ฟู้ดและออกจากบ้านมาเข้าแถวซื้อเครื่องเกมบ้านี่ตั้งแต่ตีสาม แต่เพื่อสิทธิพิเศษที่มีจำกัดและสงวนไว้แก่ผู้ที่มาต่อแถวรอซื้อนั้นต่อให้จะบุกน้ำลุยไฟผมก็จะต้องฝ่าฟันมันไปให้ได้เมื่อผมเดินมาใกล้ถึงด้านหน้าเทลเทคสโตร์ พลันเหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างยุกยิกอยู่แถวพุ่มไม้ ผมจึงเปิดไฟฉายสาดส่องไปยังพุ่มปริศนาในมุมมืด เผยให้เห็นพื้นผิวที่ลักษณะคล้ายผ้าใบ...‘เต็นท์? เอาจริงดิ!’ผมว่าผมเองก็มีความพยายามไม่น้อยแล้วนะ เมื่อเจอแบบนี้ก็ทำให้ผมต้องยอมรับไปโดยปริยายว่าแม้ผมจะมีการเตรียมพร้อมสำหรับศึกในวันนี้ แต่การค้างแรมดูเหมือนจะเหนือความคาดหมายของผมไปหน่อยนึง เนื่องด้วยการรักษาความปลอดภัยในพื้นที่บริเวณศูนย์การค้าที่ค่อนข้างเข้มงวด(เหรอ)ผมนับถือในความพยายามของพวกเขาจริงๆ แต่ก็นั่นแหละ ไม่ว่าจะวางแผนมาดีแค่ไหน สิ่งไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นได้เสมอ และโอกาสก็มักตกเป็นของคนที่รอบคอบกว่าเสมอ‘เป็นถึงแคมเปอร์ แต่ก็ยังอ่อนหัด’ชั่วขณะที่ชายแปลกหน้าได้แหวกออกมาจากเต็นท์แล้วสบสายตากับผม ผมรู้สึกเหมือนกำลังถูกท้าทาย จิตวิญญาณแห่งการแข่งขันในตัวผมมันก็พลุ่งพล่าน เขาและผมออกตัววิ่งไปยังปลายแถวที่เห็นอยู่รำไรโดยมิได้นัดหมาย วิ่งฝ่าไปท่ามกลางอากาศอันหนาวเหน็บ การวิ่งแบบเร็วสุดขีดโดยที่ไม่ได้วอร์มอัพให้ดีเสียก่อนอาจทำให้กล้ามเนื้อเกิดการบาดเจ็บได้ และสำหรับคนที่พึ่งลืมตาตื่นจากเต็นท์ได้ไม่นาน…‘ไม่ต้องบอกก็รู้’คู่แข่งแปลกหน้าล้มลง แล้วพยายามวิ่งต่อ ดูจากท่าวิ่งกะโผลกกะเผลก มันให้ความรู้สึกเหมือนตอนที่ผมยิงขาผีซอมบี้ให้ล้มลงในเกมผีอพาร์ทเม้นท์ชื่อดัง ผมนึกขำในใจ แต่ก็รู้สึกสงสารเพื่อนร่วมชะตากรรมไปในขณะเดียวกันผมวิ่งมาถึงปลายแถวในท้ายที่สุด ชวนให้นนึกถึงคำว่า ‘ปลายแถว’ แม้คำคำนี้จะให้ความรู้สึกด้านลบกับผม แต่สถานะปลายแถวมันก็แค่เรื่องชั่วคราวเท่านั้น สำหรับคนที่มีความพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงมัน เวลาผ่านไปได้เพียงแค่ไม่กี่อึดใจ ผมก็รู้สึกถึงหยดน้ำที่ตกกระทบบนใบหน้าเปาะ แปะ เปาะ เปาะ ซ่า…เสียงฝนเม็ดใหญ่ตกลงมา เสียงค่อยๆ ถี่ขึ้นแล้วกลายเป็นฝนเทลงมาในที่สุด บทเรียนอันล้ำค่าทั้งหลายที่ผมสะสมมาทั้งในเกม นอกเกมและเหล่าสมรภูมิการค้าอรุณเบิกฟ้านกกาโบยบินนับครั้งไม่ถ้วนได้สอนผมคือ ให้คิดทุกอย่างเผื่อไว้เสมอ หากคิดจะเป็นเออร์ลี่เบิร์ดแล้วละก็ จงอย่าเป็นนกน้อยหอยกา แต่จงเป็นฟินิกซ์ ครุฑหรือเหล่าพญานกตามที่จะนึกออกฟึบ ฟึบ ฟึบ ฟึบเสียงผมหยิบเสื้อกันฝนออกมาสวมอย่างคล่องแคล่วว่องไวราวกับถูกฝึกมาอย่างดี ผมรู้สึกเหมือนดั่งผู้ชนะที่ได้ครอบครองเข็มขัดแชมป์มวยปล้ำ พร้อมทำท่ากูร็อคด้วยความสะใจถึงแม้ว่าจะมีคนหนีไปหลบฝนบ้าง แต่ก็ยังมีนกน้อยหลายตัวที่ยังคงยืนหยัดแม้เนื้อตัวจะเปียกปอน เสียงฝนเริ่มดังแรงขึ้น ฟังดูคล้ายของแข็งกระทบพื้นแล้วแตกโพละ เดี๋ยวก่อนนะ เสียงนี้มัน…‘ใช่แล้ว ลูกเห็บ!’หลายคนอาจคิดว่าวันนี้อาจจะไม่ใช่วันที่ดีสำหรับการซื้อเกมโลกเสมือนสากลเกมแรกของโลก แต่สำหรับผมแล้ว…‘วันนี้ช่างเป็นวันที่... โคตรจะอะเมซิ่งสุดๆ’เสียงร่มถูกกางดังไล่เลี่ยกัน หนึ่งในนั้นคือเสียงร่มของผมที่ถูกกางออกเฉกเช่นเดียวกัน ร่มไก่กาของหลายคนถึงกับพังไปเพราะลูกเห็บและแรงลม จนต้องหนีไปหลบตามชายคาในบริเวณใกล้เคียงตามหอยกาตัวอื่นๆ และนั่นทำให้แถวร่นลงไปมากพอสมควร

‘อดทนเวลาที่ฝนพรำ… เวลาผ่านไปเท่าไรแล้วนะ’เมื่อฝนหยุด แสงแดดก็เริ่มสาดส่อง ความง่วงเริ่มเข้าจู่โจม ร่างกายของผมเริ่มรู้สึกอ่อนล้า แต่ความบ้าคลั่งแห่งสมรภูมิยังคงดำเนินต่อไป ในสงครามนี้มีกฎสำคัญอยู่แค่เพียงข้อเดียวคือ…‘เมื่อไหร่ที่คุณออกจากแถว คุณจะสูญเสียสิทธิ์ความเป็นเจ้าของไปในทันที’ความหิวกระหายที่มากกว่าปกติ ความง่วงงันที่ถาโถม ความเจ็บปวดจากการร้องทุกข์ของร่างกาย สิ่งเหล่านี้ล้วนมีส่วนทำให้เป้าหมายของหลายคนถึงคราวต้องจบ ไม่มีคำว่ามิตรภาพ ไม่มีการอุทธรณ์ใดๆ มีแต่ผู้ที่แข็งแกร่งและอดทนเท่านั้นที่อยู่รอดด้วยผลจากการเตรียมพร้อม ทำให้ผมสามารถก้าวผ่านอุปสรรคหลายอย่างมาได้อย่างง่ายดายด้วยไฟฉาย เสื้อกันฝน ร่ม ขนมปังสอดไส้ช็อกโกแลต เครื่องดื่มให้พลังงาน น้ำดื่ม กาแฟอัดเม็ด และที่ขาดไม่ได้คือ พระเอกของทุกสมรภูมิ ‘ผ้าอ้อมผู้ใหญ่’

911, 912, 913…ผมเห็นเลขบนหน้าจอของทางร้านที่เพิ่มขึ้นเลขแล้วเลขเล่า ด้วยร่างกายที่อ่อนล้าทำให้รู้สึกว่าเวลาช่างผ่านไปช้าเหลือเกิน แต่แล้วผมก็รำลึกได้ว่าสิทธิพิเศษมีจำนวนจำกัดแค่หนึ่งพันชิ้นต่อหนึ่งสาขาเท่านั้น ร่างกายผมพลันตื่นตัวเหมือนราวกับโดนน้ำเย็นสุดขั้วสาด สำหรับการเดินทางของผมในวันนี้ นี่ถือเป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกถึงความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นในจิตใจ เพราะว่าผมไม่สามารถทำอะไรเพื่อแก้ไขหรือป้องกันกับสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นได้แล้ว ณ จุดจุดนี้แต่ผมก็หลุดออกจากภวังค์ เมื่อมีเพื่อนร่วมชะตากรรมกลุ่มหนึ่งตะโกนโหวกเหวกแสดงความไม่พอใจ วิ่งออกจากแถวหมายจะบรรลุเป้าหมายของตน แน่นอนว่าคนเหล่านั้นพลาดที่จะทำตามกฎเพียงข้อเดียวของสงครามที่ผมไม่ได้เป็นคนตั้ง… จงอยู่แต่ในแถว‘ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย’สุดท้ายชะตากรรมของนกน้อยเหล่านั้นก็ถูกตัดสิทธิ์และตกอยู่ในเงื้อมมือของเหล่าพี่ยามไปในที่สุด‘และในที่สุด เวลาที่ผมรอคอยก็มาถึง’“คิวต่อไปเชิญที่สเตชั่นสี่ค่ะ” เสียงประกาศของพนักงานสาวผู้กำกับแถว“สวัสดีครับ” ผมกล่าวด้วยความตื่นเต้น ขณะเดินไปถึงหน้าเคาน์เตอร์“สวัสดีค่ะ เทลเทคสโตร์ ยินดีให้บริการค่ะ” พนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์พูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“ซื้อเครื่องเกมเทลคอนเนคเครื่องนึงครับ”“นี่ค่ะ” เธอวางกล่องเครื่องเกมลงตรงหน้า แล้วหันมาพูดกับผม “ท่านเป็นลูกค้าลำดับที่ 998 ของสาขา @#KJCSD_! @#T_! Q@SDFH! Q@$_) @#%UJ_@#$J) #@+D+@^@#_$) ++ ด้วยค่ะ”‘เยส! ’ ผมรู้สึกดีใจจนเหมือนน้ำตาจะไหลออกมา เมื่อรู้ว่าผมยังมีสิทธิ์ได้รับสิทธิพิเศษอยู่ แต่ติดที่ผมยังคงต้องรักษาภาพลักษณ์ความคูลเอาไว้ ผมจำต้องเก็บอาการสักเล็กน้อย“เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะครับ?” ผมถาม เมื่อนึกออกว่าก่อนหน้านี้เธอพูดอะไรบางอย่าง“ขอบัตรประชาชนด้วยค่ะ” เธอพยายามพูดให้ช้าลง“เอ่อ.. ช่วยทวนประโยคเมื่อกี้ทั้งประโยคได้หรือเปล่าครับ? หลังประโยค ท่านเป็นลูกค้าลำดับที่ 998 ของสาขาน่ะครับ”“ค่ะ” เธอตอบรับ แล้วพูดต่อ “ท่านเป็นลูกค้าลำดับที่ 998 ของสาขา มีสิทธิ์รับสิทธิพิเศษของเกม เทลออฟเทลส์ออนไลน์:เอจออฟอโพคาลิป(Tale of Tales: Age of Apocalypse) หรือในชื่อที่แปลเป็นภาษาไทยว่า เทลออฟเทลส์ออนไลน์ ภาคอภิมหาสงครามภัยพิบัติถล่มจักรวาล” เธอหยุดหายใจครู่หนึ่ง ก่อนที่จะกล่าวต่อ “ขอบัตรประชาชนด้วยค่ะ”“นี่ครับ” ผมยื่นบัตรประชาชนพร้อมธนบัตรปึกนึงคิดเป็นจำนวนเงินสามพันดอลลาร์อินเตอร์เนชันแนลให้เธอ“ชำระค่าสินค้าสามพันดอลลาร์และลิงค์ข้อมูลสำเร็จ ท่านสามารถรับไอเท็มได้เมื่อเชื่อมต่อเข้าเกม ขอบคุณที่ซื้อสินค้าจากเทลเทคสโตร์ ขอให้มีความสุขกับการเล่นเกมนะคะ”แล้วผมก็เดินทางกลับที่พักอย่างภาคภูมิ

ณ ห้องเช่ารูหนูแห่งหนึ่ง ช่วงเวลาก่อนเที่ยงหลังจากจัดการร่างกายและชำระล้างมลทินแห่งสงครามเรียบร้อยแล้ว ผมก็พร้อมที่จะเตรียมการติดตั้งเกม ‘โตโต้(TOTO)’ พอเรียกโดยใช้ชื่อย่อแล้ว มันฟังดูน่าขำยังไงไม่รู้‘แกะนิด อ่ะฉีกหน่อย ลิงกระเทียม เรดิโอซ่า’ผมพึมพำกับตัวเองขณะที่แกะเจ้ากล่องเกมนี่ เมื่อแกะออกมา จะมีส่วนที่เป็นตัวคล้ายโมเด็มเป็นสี่เหลี่ยมสีดำ และอีกส่วนมีลักษณะคล้ายหมวกกันน็อค ผมจึงจัดแจงโยงสายต่างๆ ตามคู่มือที่ให้มา“สถานะพร้อมใช้งาน” เสียงผู้หญิงแนวโรบอทดังมาจากอุปกรณ์พร้อมขึ้นไฟสถานะสีเขียวผมรู้สึกตื่นเต้นเหมือนได้ย้อนกลับไปตอนอายุสิบสี่ ตอนที่ผมออกมาเจอโลกกว้างครั้งแรก เมื่อลองมองย้อนกลับไป นั่นเป็นเรื่องที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับผม และในตอนนี้มันอาจจะไม่ใช่เรื่องที่ดีที่สุดอีกต่อไปแล้ว อีกไม่นานเกินรอ แค่พรุ่งนี้เที่ยงผมก็จะได้เล่นแล้วเสียงคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะเข้าสู่โหมดพร้อมใช้งานดังขึ้น มันถึงเวลาที่ผมต้องร่ำลากับเกมทั้งหลายที่ผมเคยเล่นมา แม้ฝีมือของผมอาจพาผมไปไม่ถึงฝั่งฝัน แต่เกมเหล่านั้นก็ได้หล่อหลอมสร้างตัวตนที่ผมเป็นและได้พาผมมาถึงจุดที่ผมเป็นอยู่ในปัจจุบัน หลายครั้งที่ผมเล่นเกมผจญภัยในโลกแฟนตาซีรูปแบบต่างๆ ได้ร่วมผ่านเวลาได้เดินทางไปด้วยกันกับผู้คนมากมาย มันช่างเป็นวันที่แสนสุข“No game, no life”ผมเข้าใจความหมายของมันเป็นอย่างดี แทบจะเป็นเหมือนปณิธานในการใช้ชีวิตของผมไปแล้ว ดั่งที่สตรีมเมอร์คนหนึ่งที่ผมติดตามเคยพูดไว้ว่า‘หากไม่มีเกมแล้วไซร้ ชีวิตข้าคงไร้ชีวา’ผมโคตรจะเห็นด้วยกับคำคมข้างต้นสุดๆ นั่นคงเป็นเพราะผมได้ใช้เวลาส่วนใหญ่ของชีวิตไปกับการเล่นเกมจนมันได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของผมไปแล้ว จากหลากหลายแนวเกมที่ผมเคยเล่น ไม่ว่าจะเป็นเกมแนววางแผน เกมปลูกผักหรือเกมแนวอื่นๆ แต่ที่ชอบที่สุดคงจะหนีไม่พ้นแนวเอ็มเอ็มโออาร์พีจี(MMORPG) แนวเกมที่ผมจะได้สวมบทบาทเป็นตัวละครสมมุติและร่วมผจญภัยไปกับผู้เล่นคนอื่นอีกมากมายในโลกเกมออนไลน์ แม้ว่าส่วนใหญ่ผมมักจะลุยเดี่ยวก็เหอะ‘ผมมีความฝัน ความฝันที่จะเป็นผู้เล่นระดับท็อป(ที่หาเงินจากการเล่นเกมได้)ในสักวันหนึ่ง’เพราะงานอดิเรกที่ผมชอบที่สุดคือการเล่นเกม แต่จะมีสักกี่คนที่สามารถเปลี่ยนงานอดิเรกที่ตนรักเป็นอาชีพที่สามารถทำเงินเลี้ยงชีพอย่างมั่นคงได้ ด้วยความที่เป็นเกมโลกเสมือนเกมแรกของโลกเทียบได้กับโลกใบใหม่ ถือเป็นโอกาสใหม่ที่ผมจะได้เริ่มต้นชีวิตที่ตัวเองใฝ่ฝันอีกครั้งหนึ่ง เสียงภายในใจมันเรียกร้องให้ถึงคราวที่ผมต้องออกจากคอมฟอร์ทโซนของตัวเองเพื่อพิชิตเป้าหมายที่ฝันใฝ่นี้เสียทีถึงแม้ว่าผมจะจัดตัวเองอยู่ในกลุ่มผู้เล่นที่มีฝีมือ(สูง) แต่หลายครั้งผมต้องจำใจหยุดเล่นเกม หยุดการไต่อันดับ หยุดทุกสิ่งเกี่ยวกับเกมนั้นๆ แล้วต้องดับฝันไป เพราะสำหรับเกมแนวเก็บเลเวลแล้ว เวลาถือเป็นสิ่งสำคัญอันดับต้นๆ ซึ่งหากมีเวลาที่ใช้เล่นไม่มากพอ ก็จะไม่สามารถก้าวผ่านกำแพงในการเก็บเลเวลให้ทันผู้เล่นระดับท็อปได้ โดยสาเหตุหลักก็มาจากเรื่องปากท้องนั่นเอง ลำพังแค่ทำงานพาร์ทไทม์เพื่อให้มีตังจ่ายค่าเช่าห้องและค่ากินอยู่ในแต่ละเดือนก็ปาเข้าไปวันละแปดถึงสิบชั่วโมงแล้ว‘มันก็แค่ ข้ออ้างของคนอ่อนแอเท่านั้นแหละ’ผมไม่แน่ใจว่าได้ยินคำพูดพวกนี้มาจากไหน แต่ลองคิดดูแล้วมันก็อาจจะเป็นข้ออ้างจริงๆ นั่นแหละ หากมองในมุมมองของคนที่พยายามดิ้นรนทำบางสิ่งอย่างสุดชีวิตจนพบกับความสำเร็จในท้ายที่สุดฝีมือและความพยายามก็ไม่ใช่สิ่งเดียวที่จะทำให้ผมเป็นผู้เล่นแนวหน้าได้สำเร็จ หากขึ้นชื่อว่าเกมออนไลน์แล้ว การมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้เล่นก็เป็นเรื่องสำคัญ นี่ยังไม่รวมกาชาหรือพวกโอกาสในการได้รับไอเท็มระดับสูงจากมอนสเตอร์ นอกจากนี้แล้วยังมีปัจจัยอื่นอีกมากมายตามที่จะหาข้ออ้างมาแก้ต่างให้กับความพยายามที่ไม่เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ของตัวเองได้‘แต่ครั้งนี้มันต้องต่างไป มันจะต้องต่างไป’เพราะครั้งนี้มันไม่เหมือนครั้งไหนๆ ตอนนี้ผมมีสิทธิพิเศษที่ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร มีเงินเก็บจากการขายไอเท็มทั้งหมดในเกมที่ผมเคยเล่นและทิปจากงานพาร์ทไทม์ที่ทำมาเป็นเวลาหลายปี ซึ่งน่าจะสามารถจ่ายค่าห้องและใช้จ่ายเป็นค่าอาหารได้ราวหนึ่งปีเต็มโดยที่ไม่ต้องทำงาน ผมพนันกับความพยายามครั้งนี้หมดหน้าตัก หากผมไม่ทุ่มหมดตัวตอนนี้ ผมอาจจะไม่มีโอกาสได้ทำมันอีก เพราะผมไม่รู้ว่าผมจะมีชีวิตอยู่ไปได้จนแก่ตายตามธรรมชาติไหม‘มันอาจจะเป็นปีแห่งการเริ่มต้นใหม่ที่ดีหรืออาจเป็นปีแห่งการทำลายล้างตัวเองก็ได้ แต่ลึกๆ แล้วผมเชื่อนะ เชื่อว่าผมจะทำมันได้ และผมจะทำให้มันเป็นจริงให้จงได้’

ณ ห้องเช่ารูหนูห้องดีห้องเดิม วันนี้ที่รอคอย“ขณะนี้เวลาสิบเอ็ดนาฬิกา เทลออฟเทลส์ออนไลน์จะพร้อมให้ผู้เล่นเข้าไปสัมผัสในอีกหนึ่งชั่วโมง” เสียงเตือนจากอุปกรณ์เกมดังขึ้น“คุณต้องเร่งมือแล้ว ถ้าคุณไม่เอาลงจานตอนนี้ เดี๋ยวคุณจะจัดจานไม่ทัน... เตือน แล้ว นะ!” เสียงนาฬิกาปลุกดังตามมา ผมตั้งเสียงเป็นประโยคเด็ดของเชฟในรายการแข่งขันทำอาหารชื่อดังรายการหนึ่ง เพื่อเป็นเสียงช่วยกระตุ้นให้ผมลุกออกจากเตียงได้ง่ายขึ้นในตอนตื่นนอนช่วงเช้า(สาย, บ่าย, เย็น?) ผมต้องยอมรับเลยว่าเสียงของเชฟคนนั้นทำให้ร่างกายของผมตอบสนองด้วยภาวะสู้หรือหนี เป็นเหมือนคาเฟอีนที่เพิ่มความกระปรี้กระเปร่าได้เป็นอย่างดี โดยที่ไม่ต้องดื่มกาแฟ“ครับเชฟ” ผมปิดนาฬิกาปลุก และดีดตัวเองออกจากเตียงได้ในที่สุดการพูดกับตัวเองถือเป็นเรื่องปกติเมื่อผมอยู่คนเดียว อาจเป็นเพราะผมไม่ได้มีสังคมหรือเพื่อนมากมายนักความตื่นเต้นจากเมื่อคืนทำให้ผมแทบนอนไม่หลับ ในตอนนี้ความเหนื่อยล้าเริ่มถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นที่มีมากกว่า ทุกโมเลกุลในตัวผมมันกำลังเรียกร้องอยากเล่นเกมจนตัวสั่นไปหมด

หลังจากจัดการธุรส่วนตัวเสร็จ เมื่อเวลาที่ผมรอคอยมาถึง ผมจึงเปิดใช้งานอุปกรณ์ แล้วดำดิ่งสู่เกมโลกเสมือนทันที

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1 เริ่มต้นดี มีชัยไปกว่าครึ่ง

นิยายแนะนำ

Tale of Tales Online: Age of Apocalypse อภิมหาสงครามภัยพิบัติถล่มจักรวาล

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1 เริ่มต้นดี มีชัยไปกว่าครึ่ง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้