-28-
จัดการให้เด็ดขาด
ฉันลุกลงจากตัวอาติรอให้เขาไปเปิดประตูห้องก็เห็นโยลีรีบเดินเข้ามาข้างในสายตาของเธอมีแต่ความคับแค้น กรุ่นโกรธ แต่ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากจ้องหน้าฉันนิ่ง
หล่อนคงอยากจะตบหน้าฉันแย่แล้วมั้ง
“เธอมาทำอะไรที่นี่”
ฉันกอดอกเชิดหน้าตอบ
“หนูจำเป็ต้องบอกคุณด้วยเหรอ”
“เจียวเจียวกลับไปก่อน”
“ถ้าอาอยากให้หนูกลับหนูกลับก็ได้ค่ะ บางทีพวกคุณคงมีเื่ให้คุยกันเยอะเลย”
ฉันพูดไปด้วยก็ใส่จริตจะก้านไปด้วยให้ดูน่าหมั่นไส้ที่สุดก่อนจะแสยะยิ้มเดินผ่านหน้าเธอไป
(ติสรณ์)
หลังจากเจียวเจียวเดินออกไปจากห้องเรียบร้อยแล้วผมก็หันไปมองโยลีที่กำลังน้ำตาคลออยู่ การแสดงอารมณ์ของเธอมันเป็อะไรที่เกินคาดจริงๆในเมื่อเธอเลือกจะมาที่นี่ งั้นผมคงต้องคุยเื่บางอย่างให้เคลียร์ไปซะเลย
“คุณมาทำอะไร”
“ติคะ เื่ที่อาเจียวเล่าไม่เป็ความจริงนะคะ โยไม่ได้ตั้งใจ…โยแค่แนะนำงานให้เพราะความหวังดี ไม่นึกว่าคนพวกนั้นจะมีความคิดอกุศลถึงขนาดจะข่มขืนเธอ…โยไม่ได้…”
ข่มขืน? ใครข่มขืนใคร?
“คุณพูดว่าอะไรนะ”
“โย…โยไม่รู้จริงๆ ว่าพวกเขาจะทำแบบนั้น…ความจริงอาเจียวจะไม่ไปก็ได้แต่เธอก็เลือกที่จะไป”
“คุณหมายความว่ายังไง”
โยลีมีสีหน้าซีดเซียว เธอกำลังกลัวและกังวลเื่อะไรกันแน่ แล้วเมื่อกี้เธอบอกว่าใครข่มขืนใครนะ
“โย…”
“ตอบ!!”
“โย…โยหางานให้อาเจียวไปลองทำดู เป็งานถ่ายแบบแต่ใครจะไปรู้ ว่าคนพวกนั้นจะพยายามข่มขืน…ข่มขืนเธอ”
“โยลี!!”
“โยไม่รู้จริงๆนะคะ”
“คุณหางานให้เธอโดยไม่บอกผม!!แล้วยังเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก!! คุณ้าอะไรโยลี!!”
“โยหวังดีนะคะ”
เจียวเจียวไม่ใช่คนโง่เธอไม่ชอบทำตามคำสั่งของใครอยู่แล้ว แต่เธอเลือกที่จะไปก็อาจเป็เพราะโยลีอ้างชื่อผมไม่อย่างนั้นเจียวเจียวคงไม่ไปง่ายๆ
“คุณอ้างชื่อผมด้วยใช่ไหม…เจียวเจียวถึงได้ไป”
“โย…โย…”
“ถ้าคุณไม่บอก…ผมก็คงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น” ผมยกยิ้มมุมปาก เย้ยหยันตัวเองที่โง่เง่าไม่รู้เื่รู้ราวอะไรถึงขนาดปล่อยให้โยลีไปทำร้ายเธอ ความประมาท ความเห็นแก่ตัวความอคติ ทุกสิ่งทุกอย่างของผมกำลังทำร้ายเจียวเจียว
ไอ้บ้าเอ๊ย!!
“แต่โยไม่รู้เื่จริงๆ นะคะ ยัยนั่นต้องใส่ร้ายโยแน่”
“คุณรู้ไหมว่าเจียวเจียวยังไม่ได้บอกอะไรผมสักอย่างมีแต่คุณที่พูดอยู่คนเดียว”
“…”
“เื่ของเจียวเจียวผมเคยบอกคุณไปแล้วว่าอย่ายุ่ง แต่คุณก็ยังทำคุณ้าบีบผมใช่ไหม”
“ติคะ…โย…”
“คุณจงใจจะทำร้ายเธอตั้งใจจะบีบผมใช่ไหม!!”
ผมตะคอกออกไปด้วยอารมณ์รุนแรงที่แทบจะปะทุออกมา หัวใจของผมเต้นแรงมาก เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่เจียวเจียวต้องเจอ…แค่คิดผมก็ทนไม่ไหวแล้ว…
“ทำไมติต้องเป็ห่วงเธอขนาดนั้นด้วยคะ โยคือว่าที่ภรรยาของคุณนะ!!”
“เรายังเป็เพื่อนกัน!!เื่ที่เกิดขึ้นระหว่างเรามันไม่ใช่ความรักและผมก็คงรู้สึกแบบนั้นกับคุณไม่ได้!!ตอนนี้สิ่งที่คุณทำมันเกินกว่าที่ผมจะรับไหว!!”
“ติ…คุณชอบอาเจียวเหรอ”
“ใช่!! ผมชอบเธอ!! และผมรู้ว่าคุณก็รู้!!”
จะบอกว่าพลั้งปากก็คงใช่ผมไม่ได้คิดจะบอกความรู้สึกของตัวเองออกไปให้เธอฟัง แต่เป็เพราะสิ่งที่เธอทำมันกำลังทำร้ายเจียวเจียวอยู่จนผมไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้จริงๆ
เื่นี้…ผมคิดไว้ั้แ่ตอนที่จีรภัทรเตือนสติเื่ของความรู้สึกแม้ว่าจะมีเื่บางเื่ในอดีตที่ทำให้ผมรู้สึกไม่ดีแต่สิ่งที่ผมต้องยอมรับก็คือ…ผมชอบเธอ
“แต่โยกำลัง…”
ผม้าความชัดเจนว่าเด็กในท้องเป็ลูกของผมจริงๆ ไม่ใช่เป็เืเนื้อของคนอื่น
“เื่เด็ก ผมจะรับผิดชอบเอง หลังจากคลอดแล้วผมจะให้ตรวจดีเอ็นเอเพื่อเป็การยืนยันว่าเด็กในท้องของคุณเป็ลูกของผมจริงๆ”
“ติ…ติกำลังจะบอกว่าเด็กในท้องของโยไม่ใช่ลูกของติ แต่เป็ของคนอื่นเหรอคะ”
“คุณเป็คนยังไงคิดว่าผมไม่รู้เหรอ”
ผมหยิบรูปภาพออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทแล้วโยนออกไปจนกระจัดกระจายเต็มพื้นห้องมันคือภาพที่เธอแอบพบปะกับดารารุ่นน้องและมีความสัมพันธ์กันที่โรงแรมรวมถึงเื่ที่เธอแอบคบชู้กับผู้กำกับต่างประเทศทั้งที่เขามีภรรยาอยู่แล้วต้องยกความดีให้พอลสันที่สามารถทำให้เื่ยากกลายเป็เื่ง่ายโดยที่ผมไม่ต้องลงมือทำอะไรก็รู้ทุกอย่างได้แค่เพราะมีลูกน้องมือฉกาจอย่างเควิน
ผมตั้งใจจะให้เธอยอมบอกความจริงว่าเด็กในท้องเป็ลูกของใครแต่ผมทนรอต่อไปไม่ไหวแล้ว…
โยลีค่อยๆก้มลงไปเก็บรูปภาพขึ้นมาดูก่อนจะเงยหน้ามองผมด้วยแววตาแดงก่ำ
“ติ…ติให้คนไปสืบเื่ของโย? คุณไม่ไว้ใจโยเลยเหรอแล้วสิ่งที่คุณเคยบอกกับโยตอนนั้น…”
“ผมไม่มีความจำเป็ที่จะต้องไว้ใจคุณ เื่ที่เกิดขึ้นในวันนั้น เป็เพราะผมไม่มีทางเลือกถึงได้พูดประโยคนั้นออกไปและผมจะไม่กลับคำ…ผมจะยังคงดูแลคุณกับลูกให้ดีที่สุดแต่ผมจะดูแลในฐานะเพื่อนและฐานะพ่อของเด็กเท่านั้น”
“คุณจะทิ้งโย?”
“คุณทำตัวเองทั้งนั้นนะโยลี!!”
“แต่โยไม่ยอม!!”
“ผมก็ไม่ยอมเหมือนกัน!!”
โยลีจ้องมองผมเหมือนไม่เชื่อว่าผมจะแสดงปฏิกิริยาออกมาแบบนี้เธอส่ายๆหน้าไปมา ไม่ยอมรับทุกสิ่งที่กำลังเห็นและได้ยิน
“ไม่…โยไม่เชื่อ”
“ผมจะไม่พูดย้ำ”
“คุณยอมทิ้งโยเพื่ออีเด็กแก่แดดคนนั้นนะเหรอ!!”
“ใช่!! ผมยอมทุกอย่าง!! ผมรักเธอ!!และผมจะไม่มีวันยอมให้คุณทำอะไรเธอแน่!!”
“ติสรณ์!!”
“คุณคงเห็นว่าผมโง่…ถึงได้พยายามทำอะไรลับหลังผมเพราะคิดว่าผมไม่กล้าจะทำอะไรใช่ไหม…ผมทำได้ทุกอย่าง…ถึงแม้ต้องเสียบริษัทไปผมก็จะทำ”
ผมกัดฟันพูดทีละประโยคให้เธอฟังอย่างตั้งใจั้แ่ต้นจนจบผมพลาดที่ไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเอง ผมพลาดที่ยอมให้ผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาในชีวิตเพื่อมาทำร้ายผู้หญิงที่ผมรัก…ผมพลาดไปจริงๆ
ั้แ่วินาทีต่อไปนี้ ผมจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว ชีวิตของผมจะเป็ของเจียวเจียวคนเดียวเท่านั้น…
_________________
(อาเจียว)
อยากไปแอบฟังหน้าห้องของอาตินะ แต่เพราะชุดที่ฉันใส่มันบางจนไม่สามารถคลุมความหนาวได้ก็เลยจำใจต้องเข้ามานอนในห้องแทน ฉันได้ยินเสียงแจกันแตกโยลีคงอารมณ์ร้อนจนทำลายข้าวของสินะ
เฮ้อหวังว่าอาติจะไม่เป็อะไร
ใครจะด่าจะว่าฉันยังไงก็ตามสิ่งที่ทำลงไปฉันไม่ได้ทำลายความรักของทั้งคู่ แต่เพราะผู้หญิงคนนั้นมีชู้ฉันก็ไม่อยากให้อาติทนอยู่กับคนแบบนี้แล้วโยลียังมาทำร้ายฉันอีก ฉันก็คงต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้ทุกอย่างมันจบสักที
ไม่รู้ว่าจบหรือเป็การสร้างเื่ให้ตัวเองกันแน่
ครืดครืด ครืด ครืด
เบอร์แปลกอีกแล้ว…
“ฮัลโหล”
[อาเจียว…]
ฐานัส?
[อย่าเพิ่งวาง…คุณให้เวลาผมได้พูดอะไรก่อนผมขอเวลาแค่ไม่กี่นาทีก่อนที่ผมจะไม่ได้คุยกับคุณอีก…เื่ที่เกิดขึ้นผมขอโทษ…ผมรู้ว่าคำพูดนี้คงไม่สามารถทำให้ความรู้สึกที่เสียไปของคุณกลับมาได้…แต่ผมก็อยากจะบอกคุณว่าผมขอโทษ…เหตุผลทุกอย่างผมจะบอกคุณหลังจากออกมาจากรายการแล้วหวังว่าตอนนั้นคุณจะรอฟังผม…อาเจียว…ความรู้สึกที่ผมมีให้คุณมันคือของจริง…ผมชอบคุณมาก…ไม่สิ…ผมรักคุณ…ผมรักคุณอาเจียว…]
211
![ChewaChamin #เชวาชามีน [MPREG]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1709283914_78465618.webp)
