เสียงนกร้องเบาๆ เคล้าแสงแดดยามเช้าอ่อนๆ ที่ลอดผ่านผ้าม่านบางเบาเข้ามา มิวขยับตัวช้าๆ ราวกับเพิ่งตื่นจากความฝันเมื่อคืน — ฝันที่มีเสียงฝน มีกลิ่นกาแฟ และมีสายตาของเขา... “ภัทร”
เธอลุกขึ้นจากเตียง เสื้อยืดสีเทาอ่อนที่สวมใส่นอนยังคงอบอุ่นจากผ้าห่ม ฟองสบู่จากเมื่อคืนยังไม่แตก น้ำเสียงของเขายังวนเวียนอยู่ในหู และกลิ่นกาแฟ…กลิ่นแบบเดียวกับที่กำลังลอยมาอีกครั้งในตอนนี้
“เช้าแล้วเหรอ…” เธอพึมพำกับตัวเอง พลางเดินไปที่หน้าต่าง
ภาพตรงหน้าเป็วิวทิวเขาที่มีหมอกปกคลุมบางเบา กลิ่นฝนยังติดอยู่ในอากาศ เสียงลมหายใจของป่าไม้กำลังปลุกโลกให้ตื่นอย่างแ่เบา
ประตูก๊อกๆ ดังขึ้นเบาๆ
เธอหันกลับอย่างรวดเร็ว
“ผมขอโทษที่ปลุกนะครับ…แต่กาแฟพร้อมแล้ว” เสียงของภัทรยังคงเรียบนิ่งแต่แฝงความอ่อนโยนเช่นเดิม
มิวเปิดประตูออกไป เขายืนอยู่ตรงนั้น สวมเสื้อเชิ้ตแขนพับขึ้นถึงข้อศอก มือหนึ่งถือแก้วกาแฟอีกใบ ยื่นให้เธอ
“กลิ่นเหมือนเมื่อวานเลย…” เธอพูดพร้อมยิ้มเบาๆ
“เบลนด์เดียวกันครับ แต่วันนี้ผมใส่น้ำผึ้งให้ด้วย หวานนิดๆ จะได้อารมณ์ดีั้แ่เช้า”
มิวรับแก้วมาก่อนจะจิบเบาๆ กลิ่นกาแฟเข้มๆ ผสมน้ำผึ้งทำให้รสชาติละมุนจนเธอเผลอหลับตาอย่างพึงพอใจ
“อื้ม…อร่อย” เธอพึมพำ
“ดีใจที่คุณชอบ” ภัทรตอบกลับเรียบๆ แต่รอยยิ้มที่มุมปากเขาเผยให้เห็นว่าเขากำลังมีความสุข
หลังอาหารเช้าที่เขาจัดมาให้เป็ชุดง่ายๆ — ขนมปังปิ้งกับแยมโฮมเมดและผลไม้ — มิวตัดสินใจเดินเล่นรอบรีสอร์ทที่ตั้งอยู่กลางป่าไม้ เธอเพิ่งเริ่มรู้ตัวว่าที่นี่เงียบเกินไป…ไม่มีแขกคนอื่นเลย
“รีสอร์ทนี้มีแขกแค่ฉันเหรอคะ?”
“ใช่ครับ…ผมปิดรับแขกชั่วคราว่หน้าฝน” เขาตอบอย่างไม่หลบสายตา
“แล้วทำไมถึงให้ฉันเข้าพักล่ะคะ?” เธอถามอย่างสงสัยปนประหลาดใจ
เขายิ้ม...ยิ้มแบบที่มีบางอย่างแฝงอยู่
“คุณดูเหมือน้าที่พักใจ มากกว่าที่พักธรรมดา”
ประโยคนั้นเหมือนมีลมเย็นพัดผ่านอก มิวไม่รู้จะตอบอะไร จึงเลือกยิ้มแทน
พวกเขาเดินเคียงกันไปเงียบๆ ในป่าเื้ัรีสอร์ท เธอเล่าให้เขาฟังเล็กน้อยถึงชีวิตในเมือง การทำงานในบริษัทโฆษณา และการเลิกราที่เธอไม่อยากพูดถึงนัก
“คุณเคย...รู้สึกว่าโลกทั้งใบมันเงียบผิดปกติมั้ยคะ?”
“ผมรู้สึกแบบนั้นทุกวันครับ ั้แ่เลิกกับคนรักเก่า”
เธอหยุดเดิน หันไปมองเขา สายตาที่เขามองกลับมาไม่ใช่แค่คนเข้าใจ…แต่เป็คนที่เคยผ่านความเ็ปเหมือนกัน
“แต่บางครั้ง...ความเงียบมันก็ทำให้เราได้ยินเสียงของตัวเองชัดขึ้นนะครับ” เขาว่า
เมื่อกลับมาถึงห้อง มิวพบว่ามีโน้ตแผ่นเล็กๆ วางอยู่บนโต๊ะเขียนว่า
“เย็นนี้จะมีอาหารพื้นเมืองที่ห้องอาหารกลางสวน
ถ้าคุณไม่รังเกียจ จะยินดีมากถ้ามานั่งด้วยกัน
— ภัทร”
เธอมองกระดาษแผ่นนั้นอยู่นาน รอยยิ้มบางๆ คลี่ออกอีกครั้ง
หัวใจที่เคยปิด...เริ่มแง้มประตูเล็กๆ แล้วในเช้าวันใหม่ที่เขาชงกาแฟให้เธอด้วยมือเขาเอง
375
