ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่เนียะหม่าล่าขาลุย!【จบ】

        ในขบวนผู้รับใช้เทพครั้งนี้มีเจิงชิวเหมยรวมอยู่ด้วย ก่อนมา นางได้อ้อนวอนให้เกาเฟิงมาดูนางแม้เกาเฟิงไม่รับปาก แต่ก็ไม่อยากพลาดความคึกคักของเทศกาลบวงสรวงเทพเจ้าดังนั้นเขาจึงเดินตามหลังฝูงชนไปห่างๆ

        “เจ้าสบายใจเถิด ตอนนี้ชิวเหมยไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่นหรอกไม่ต้องหลบซ่อนเหมือนโจรแล้ว” เย่ชิงชิงหัวเราะอย่างไม่คิดจะปิดบัง

        “อย่าพูดถึงนางเลย!” เกาเฟิงกรอกตาด้วยความรำคาญคนเขากล่าวว่าหญิงแกร่งยังกลัวชายที่ตื๊อไม่เลิก ผู้ชายอย่างเขาก็กลัว 'ผู้หญิงตามตื๊อ' เหมือนกันนั่นแหละ!

        เมื่อได้ยินดังนั้นสองพี่น้องเย่จื้อเฟิงก็หัวเราะออกมาอย่างไม่เกรงใจในยุคโบราณที่ค่อนข้างเคร่งครัดเด็กหญิงตามจีบถึงเพียงนี้จึงเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยได้พบเห็น

        “วัยหนุ่มสาวนี่ดีเหลือเกิน~” หยางหลิ่วถอนหายใจออกมาทันทีใบหน้าของนางไม่ได้งดงาม ร่างกายก็แข็งแรงและผิวคล้ำ ปีนี้นางอายุสิบเจ็ดแล้วแต่ก็ยังไม่มีใครมาเหลียวแล

        เย่ชิงชิงสังเกตเห็นความผิดหวังของนางจึงตบไหล่เบาๆ แล้วกระซิบว่า “หยางหลิ่วข้าลองดีดนิ้วคำนวณดูแล้ว บุพเพของเจ้ากำลังจะมาถึงนะ!”

        หยางหลิ่วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะคิกคัก“เจ้าไปเรียนวิชาทำนายดวงมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

        หลังจากใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวนางซูมานานกว่าสองปีหยางหลิ่วก็เริ่มร่าเริงขึ้นมาก ไม่ได้เป็นคนหงุดหงิดง่ายเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

        “เรียนเมื่อไหร่ไม่สำคัญหรอก แค่ดูรู้ว่าแม่นหรือไม่เป็นพอ!” เย่ชิงชิงแกล้งทำท่าเป็นผู้รอบรู้ความจริงแล้วหยางหลิ่วแค่มีโอกาสได้พบปะผู้คนน้อยเกินไปและไม่มีบิดามารดาช่วยคลุมถุงชน จึงยังไม่พบคนที่เหมาะสมเท่านั้นเอง

        ทั้งสี่คนเดินขึ้นเขาไปด้วยกันมองดูพระอาจารย์ของอารามชิงหัวอัญเชิญองค์เทพและนำรูปปั้นเทพธิดาอวี่ฮวาขึ้นบนขบวนรถบุปผา หลังจากทำพิธีเสร็จสิ้นขบวนก็กลับเข้าสู่เมืองสืออัน เมื่อไปถึงในเมือง พิธีอัญเชิญก็เป็นอันเสร็จสมบูรณ์

        แต่นึกไม่ถึงว่าระหว่างทางเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น จู่ๆขบวนรถบุปผาที่ประดับประดาด้วยผ้าแพรบางเบาก็ลุกเป็นไฟต่อหน้าสาธารณชน!

        “ดูนั่น! ขบวนรถบุปผามีควัน ไฟมันกำลังลุกไหม้!”

        ผู้คนที่อยู่ใกล้เคียงตะโกนขึ้นมาผู้คนต่างหันไปมองพร้อมกัน และเห็นประกายไฟลุกโชนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆเสียงกรีดร้องดังขึ้นก้องทั่วบริเวณ สถานที่จัดงานตกอยู่ในความอลหม่านในชั่วพริบตา

        ขบวนรถบุปผาตกแต่งด้วยผ้าแพรเนื้อบางเบาหลากสีสันและดอกไม้ผ้าไหมที่อยู่ด้านบนล้วนทำจากผ้ากึ่งโปร่งใสเมื่อโดนสะเก็ดไฟเล็กน้อยก็ลุกไหม้ได้ทันทีหน้าแท่นบูชารูปปั้นเทพธิดาอวี่ฮวามีกระถางธูปวางอยู่ธูปคงปลิวไปโดนเข้าโดยบังเอิญ

        “เร็วเข้า! รีบย้ายรูปปั้นเทพธิดาลงมาก่อน!” พระอาจารย์ของอารามชิงหัวที่ติดตามมาด้วยร้อนใจจนอยู่ไม่สุข

        ผู้คนที่อยู่ใกล้ขบวนรถบุปผารับคำสั่งพวกเขารีบช่วยกันยกรูปปั้นองค์เทพลงมาอย่างระมัดระวัง เพียงชั่วครู่ไฟก็ลุกลามมากกว่าเดิม

        “จะทำอย่างไรดีเล่า!” ผู้ดูแลวัดชิงหัวตะโกน “รีบหาทางดับไฟ มีน้ำหรือไม่?!”

        กลางทางบนภูเขาเช่นนี้ไม่มีถังน้ำ ไม่มีลำธาร จะหาน้ำจากไหนมาดับไฟได้!

        บางคนเสนอให้หักกิ่งไม้มาตบไฟบางคนก็บอกให้ใช้ทรายหรือดิน และชาวบ้านที่ตามมาก็พากันออกความเห็นกันวุ่นวายจนไม่ได้ยินเสียงของกันและกันเลยแม้แต่น้อย

        “โอ๊ยตาย! เทพธิดาอวี่ฮวาพิโรธแล้ว!”

        ชายชราคนหนึ่งคุกเข่าอ้อนวอนทั้งร่างสั่นเทา ผู้คนจำนวนมากก็ทำตามถนนบนภูเขาที่แคบอยู่แล้วก็ยิ่งแออัดเข้าไปอีก

        เย่จื้อเฟิงดันเย่ชิงชิงไปข้างหยางหลิ่วแล้วกล่าวว่า “ที่นี่คนเยอะและแออัดเจ้าทั้งสองรีบไปหลบให้ห่าง ข้าจะไปช่วยดับไฟ”

        เย่ชิงชิงขมวดคิ้วนางหันกลับไปมองถนนบนภูเขาที่คดเคี้ยวและเต็มไปด้วยผู้คนหากเกิดเหตุการณ์เหยียบกันตายขึ้นมาคงแย่ จึงเตือนด้วยความเป็นห่วงว่า“ท่านต้องระวังความปลอดภัยด้วยนะเจ้าคะ”

        ลมภูเขาพัดมาวูบหนึ่งไฟยิ่งโหมกระหน่ำหนัก ขบวนรถบุปผาที่ทำจากผ้าไหมถูกเผาไปแล้วหนึ่งในสามส่วนเด็กหญิงตัวน้อยสองคนในกลุ่มผู้รับใช้เทพที่ตามมาข้างหลังก็ร้องไห้จ้าทันที

        “ทุกคนถอยออกไปก่อน!”

        มีคนตะโกนเสียงดังจากใจกลางขบวนรถบุปผาแต่ก็ไม่ค่อยได้ผลนัก ผู้คนที่ไปหักกิ่งไม้ก็เคลื่อนไหวได้ช้าเพราะถนนที่แออัด

        “กระจายตัวออกไป อย่าหยุดอยู่ตรงนี้!”

        “ต้องมีคนทำสิ่งต้องห้ามแน่ๆ เทพธิดาอวี่ฮวาถึงได้มีโทสะ!”

        “ไฟกรรมจากฟ้าลงทัณฑ์แล้ว จะต้องมีภัยพิบัติใหญ่หลวงเป็นแน่!”

        เย่ชิงชิงยืนอยู่ห่างออกไปแค่เล็กน้อยนางดึงหยางหลิ่วให้ถอยหลังกลับ “ขบวนรถบุปผากำลังจะกลายเป็นรถไฟลุกแล้วเราหลบกันเร็วเข้า” ด้านหลังพวกเขายังมีผู้คนอีกมากมายหากไฟลามไปแล้วค่อยอพยพผู้คน มีแต่จะไม่สามารถหนีพ้นไปได้

        “มาทางนี้ เข้าไปในป่าแล้วอ้อมไปเถอะ” เกาเฟิงคว้ามือเย่ชิงชิง

        ทั้งสามคนกำลังจะไปจากตรงนั้นแต่ก็ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้อีกหลายคนในหมู่ผู้รับใช้เทพซึ่งหนึ่งในนั้นเสียงแหลมเป็นพิเศษ “พี่เกาเฟิง!ฮือฮือฮือ...”

        ได้ยินเสียงเจิงชิวเหมยหรือไม่?เย่ชิงชิงหันไปมองเกาเฟิง “ดูเหมือนนางกำลังเรียกหาเจ้าอยู่เลยนะ”

        “ไม่ต้องสนใจนางหรอก!” เกาเฟิงกล่าวอย่างรำคาญแต่ก็ไม่ได้เดินไปในทันที คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแน่น แสดงออกว่าลังเล

        “เหง่ง!” ชายร่างใหญ่คนหนึ่งตีฆ้องในขบวนอย่างแรงเขายืนบนกลองแล้วตะโกนไปด้านหลังว่า “พวกเจ้าหูหนวกหรืออย่างไร?ถอยไปข้างหลังเร็ว ตรงนี้ดับไฟไม่ทันแล้ว!”

        เสียงนี้ดังสนั่นหวั่นไหวผู้คนที่อยู่ใกล้เคียงหูอื้อไปหมด โชคดีที่ได้ผลผู้คนที่อยู่รอบนอกเห็นเปลวไฟลุกโชนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆก็ตื่นตระหนกและถอยร่นไปในทันที