"ใครวะหล่อหวะเเมร่งดูเท่ๆชิบหาย"อินหันไปพูดขณะสังเกตุ
"หน้าตาก็งั้นๆปะวะจะชมเพื่อ"อยู่ดีๆทินก็เอ่ยออกมาอย่างอารมณ์เสีย
"ทำไมมึงทำหน้าอย่างนั้นวะ"ธารหันมามอง
"เื่ของกู"ทินเอ่ยจ้องมองตาเขม็งธารถึงกับมองบน...เหมือนมึงจะไม่ชอบหน้าไอ้หล่อนั่นนะไอ้ทิน....ธารคิดมองเพื่อนสลับกับหนุ่มหน้าหล่ออย่างดรีม
"เอ้าพี่ดรีมหวัดดีครับ"
"หวัดดีโลกกลมนะเนี่ยเจอรุ่นน้องด้วยทั้งปุณณ์ทั้งคีย์เลย"
"ครับ เเม่ครับรับพี่ดรีมได้เลยนะครับผมไม่มีปัญหา"ปุณณ์เอ่ยะโมองเเม่เเม่ปุณณ์ยิ้มให้เเล้วพยักหน้าเเต่คนที่ยิ้มไม่ออกคือทินเขาเล่ห์มองเเล้วเรียกปุณณ์
"ปุณณ์มึงมานี่ดิ"
"ครับ เดี๋ยวคีย์คุยกับพี่ดรีมไปก่อนนะ"
"เออไปดิ ดูหน้าพี่เเกดิอีกนิดเดียวเเดกหัวเเกเเน่เลย"คีย์เอ่ยมองหน้าทินปุณณ์รีบเดินมายังไม่ทันได้นั่ง
"ใครวะไอ้นั่นหนะ"
"อ่อพี่ดรีมครับรุ่นพี่ผมที่คณะหนะครับพี่ปี3"
"เเล้วทำไมมึงดูไว้ใจมันวะสนิทกันเหรอ"ทินยิงคำถามรัวๆ
"ไม่สนิทกันหรอกครับเเต่ผมรู้สึกว่าไว้ใจได้"
"มึงเเน่ใจได้งัย"
"ทำไมพี่ทินทำหน้าเเบบนั้นหละครับเเล้วก็ยิงคำถามรัวๆด้วย"
"เเถวบ้านกูเขาว่าเขม็ง"ธารเอ่ยออกมา
"เขม็งบ้านเตี่ยมึงดิ"
"มันพูดเล่นมึงขึ้นทำไมเนี่ย"อินถามตาใส
"เปล๊า"
"พี่ทินไม่ชอบพี่ดรีมเหรอครับ"
"เปล๊า"
"ความจริงมึงกูดูออกนะใช่มั้ยปุณณ์ดูออกเหมือนพี่ใช่มะ"
"ครับพี่ธาร พี่ทินครับดูๆพี่เค้าก็นิสัยดีนะครับดีด้วยเเม่จะได้มีคนช่วย"
"ช่วยอะไรมันก็ต้องไปเรียนไม่ใช่เหรอ"
"พี่เค้ามีเรียนไม่ได้ทั้งวันเหมือนผมนี่ครับ"
"เเล้วเเต่มึงเถอะ"
"งอนน้องมันว่างั้น"
"ไอ้เหี้ยธารถ้ามึงพูดอีกทีกูจะเอาเท้ายันหน้ามึง"
"เอ้าเกรี้ยวกราดอีกดูมันดิปุณณ์"ธารเอ่ยเเล้วไปเกาะปุณณ์ หนักเลยทีนี้ทินชักสีหน้าดึงหน้าตึงทันที จนธารรู้ตัวว่าเล่นเกินเหตุเขาเลยปล่อยมือยิ้มเเห้งๆ...สายตามึงนี่จะฆ่ากูใช่มะ ถ้าเป็เเบบนี้มึงควรรู้ตัวได้เเล้วนะว่ามึงอาการหนัก...
"กูขอคุยกับมึงหน่อยเพื่อน"ธารสีหน้าจริงจังจนทินปรับสีหน้าไม่ถูก
"คุยกับกู"
"เออกับมึงนั่นหละ เดี๋ยวไปคุยธุระก่อนนะปุณณ์ไอ้อินคุยกับน้องมันไปก่อน มึงมานี่เลย"ธารเอ่ยกอดคอทินออกมาหน้าร้านมองพร้อมเห็นว่าปลอดคนก็พูดออกมา
"เมื่อไหร่มึงจะบอกเลิกน้องมันวะ"
"ไม่มีจังหวะเว้ย"
"กูว่าไม่ใช่หรอก"
"ทำไม"
"กูมองมึงออกนะเว้ยว่ามึงหึงน้องมันหนะ"
"เปล่า"
"มึงนี่ปากเเข็งนะระวังเหอะมึงจะเสียใจทีหลัง"
"กูเเค่หงุดหงิดเฉยๆไม่ได้หึงเหี้ยไรทั้งนั้นหละ"
"เออกูจะอยดูคนหน้าไม่รู้สึกรู้สาอะไรอย่างมึง้วลาร้องไห้เเมร่งจะน่าเกลียดขนาดไหน"
"มึงไม่ได้ห็นวันนั้นหรอก"เขาเอ่ยเสียงออ่ย
"กูไปกินกาเเฟดีกว่าเบื่อไอ้พวกปากไม่ตรงกับใจ"ธารเอ่ยเเล้วเดินเข้าร้านไปทินนิ่งไปเเล้วค่อยๆเดินตามเข้าไปในร้าน
"มีไรกันเหรอเปล่าครับพี่ทิน"
"เปล่า"
"ครับงั้นผมไปคุยกับพี่ดรีมต่อนะ"
"ไม่..."ทินเอ่ยเสียงดังทุกคนหันมามองเขา
"ไม่อะไรครับ"ปุณณ์หันมาถามธารเเละอินหันมาสบตากันเเล้วยิ้มที่มุมปากพอเห็นคนมองมาเยอะเขาจึงรีบพูด
"เปล่าจะบอกว่าก็ไม่รีบไปหละ"ทินเเถหน้าตาย
"อ่อครับ"ปุณณ์มองหน้าเขาเล็กน้อยก่อนจะเดินไปนั่งกับคีย์เเละดรีมอีกโต๊ะ
ทินเหลือบมองหน้าบึ้งจนอินอดไม่ได้ที่จะพูดเเซว
"กูว่ามึงคบกับน้องมันเลยเหอะ"
"ทำไม"
"ก็มึงหึงน้องมันไม่งั้นมึงจะฮึดฮัดทำไม"ธารเงียบให้อินพูดเขาขี้เกลียดพูดอะไรกับคนที่รู้ใจตัวเองเเต่โง่ทำเป็ไม่รู้
"คบ พวกมึงก็รู้ว่าเพราะไรกูถึงไปคบกับมันตอนนั้น กูไม่มีหน้าไปเป็เเฟนมันหรอกกูรู้สึกผิดอยู่ตอนเนี่ย"
"งงคำพูดมึง ก็เเล้วเเต่มึงเหอะ"อินตัดบท ทินจึงเงียบไม่ไม่พูดอะไรออกมาอีก
เย็นวันนั้นทุกคนดื่มกาเเฟกินข้าวกันที่ร้านกาเเฟ เเละช่วยกันเก็บร้าน
"พรุ่งนี้เริ่มงานได้เลยนะดรีมว่าเเต่เรามีเรียน่ไหนบ้าง"
"จันทร์ ถึงพุธเรียนบ่ายครับส่วนพฤหัสฯศุกร์มีเรียนเช้าเลิก่เที่ยง"
"ดีเลยงั้นพรุ่งนี้มาช่วยป้านะ"
"ครับ"
"ว่าเเต่พี่ดรีมอยู่หอไหนครับ"
"หอในมอหนะ"
"ดีจังผมยังอยู่บ้านเเม่อยู่เลย"คนตัวเล็กตื่นเต้นจนคนนั่งดูนั่งหน้าเคร่งหนักกว่าเดิม
"ทนไม่ไหวก็ลุกไปเเยกดิ"ธารเอ่ย
"ไอ้ธารถ้ามึงพูดอีกทีนะกูจะยันให้มึงตกเก้าอี้เลย"ทินเอ่ยเริ่มฟาดงวงฟาดงาใส่เพื่อนๆเเละเหมือนอินกับธารจะชินเเล้วจึงดูความเหวี่ยงของชายหนุ่มเป็เรือ่ธรรมดา
"พี่เป็เด็กต่างจังหวัดอยู่หอที่มอสะดวกสุดเเล้ว"ทั้ง3คุยกันอย่างถูกคอ
ตอนกลับบ้านอินเดินไปเอารถส่วนธารไปเอาบิ๊กไบค์
"ไอ้คีย์กลับไปเอารถกับกูมั้ย"
"ไปดิปุณณ์เดี๋ยวมารับนะ"
"ไม่ต้องมันกลับกับกู"ทินเอ่ยออกมาเหลือบมองดรีม
"อ่อครับเเล้วพี่ดรีมหละครับเดินไปด้วยมั้ย"
"ไปดิ ไปนะปุณณ์ หวัดดีครับคุณป้า"
"เดี๋ยวลูกเอากุญแจร้านไปด้วยเลย"
"ครับ"
"ตอนเช้าเจอกันนะครับ"ปุณณ์เอ่ยไม่ได้มองสีหน้าทินเอ่ยตอนนี้ว่าไม่พอใจ
"เจอกันพรุ่งนี้ปุณณ์"ดรีมหันมายิ้มให้เเล้วเดินออกไป ่ที่ทุกคนไปเเล้ว เเม่ปุณณ์พูดกับทิน
"ทินลำบากเราหรือเปล่าหน้าตาไม่ค่อยดีเลยลูก"
"อ่อไม่ครับผมเต็มใจเเค่รู้สึกปวดหัวเฉยๆ"
"ปวดหัวนี่พี่ปวดหัวเหรอ"ปุณณ์ปาดเข้าไปหาเอามืออังหน้าผาก เเม่ปุณณ์สังเกตุดูเเบบนิ่งๆ
"ไม่เป็ไรหรอก"
"ไม่ได้เดี๋ยวนะ"ปุณณ์เดินไปที่เคาท์เตอร์เเล้วหยิบยาออกมาจากกล่องเเล้วเดินถือน้ำมาให้กิน
"กินยาครับ"
"ไม่เอา"....จะกินได้งัยกูไม่ได้เป็อะไรสักหน่อย ปากหมาดันโกหกว่าปวดหัว...คนตัวโตคิด
"ไม่ได้ต้องกิน"ปุณณ์บังคับสีหน้าจริงจังจน
"อืมกินก็กิน ขอบใจ"สุดท้ายเขาก็ต้องยอมนี่หละโทษของการโกหกสุดท้ายเขาก็ต้องกลืนยาลงท้อง
พอเสร็จทุกอย่างทินก็ขับรถพาทั้ง2คนกลับบ้าน
ระหว่างทินจอดรถส่งเเม่ปุณณ์กับปุณณ์เสร็จเขาก็ถอยรถเข้าบ้านไป
"เเม่ครับปุณณ์คุยกับพี่ทินเเป๊บนะ"
"จ๊ะ เเม่เข้าไปก่อนนะเเล้วเข้ามาล๊อคประตูรั้วด้วยนะลูก"
"ครับ"ปุณณ์รับคำเเม่ปุณณ์เดินเข้าบ้านไปปุณณ์รีบเข้าไปบ้านทิน
"อ้าวไม่เข้าบ้านหละ"คนลงจากรถเจอหันมาถาม
"เป็ห่วงพี่นั่หละหายปวดหัวยัง"
"โอเคเเล้ว กลับไปนอนได้เเล้ว"
"เดี๋ยวกลับตอนนี้ขอดูอาการพี่ให้เเน่ใจก่อน"
"นี่มึงห่วงกูมากขนาดนี้เลยเหรอ"
"อืม ก็เป็เเฟนกันนี่ครับ"ปุณณ์ยิ้มๆเเววตาปราศจากการเสเเสร้งฉายออกมาทินยิ้มจางๆออกมาก่อนจะถาม
"จะเข้าไปมั้ย"
"ไปซิครับ"ปุณณ์เอ่ยเดินตามเขาเข้าบ้าน