“ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่นี่”
เจียงหงหย่วนพูดด้วยความเ็ปเขานึกว่าหลินหวั่นชิวฝันร้าย
เื่เมื่อตอนกลางวันคงทำให้นางกลัวมาก
เจียงหงหย่วนพูดแล้วก็เอื้อมมือไปหาหลินหวั่นชิวหลินหวั่นชิวหลบตามสัญชาตญาณจนกลิ้งตกเตียง
“ตุบ…” เจียงหงหย่วนดึงนางขึ้นจากพื้นด้วยหน้าบึ้งตึง
“ทำอะไรของเ้าน่ะ?” เห็นเขาเป็เสือกินคนหรือ?
กลัวเขาขนาดนั้นเชียว!
หลินหวั่นชิวที่ล้มเจ็บได้สติขึ้นมาความไม่พอใจที่สะสมมานานะเิในที่สุด “ดึกดื่นไม่รู้จักนอน มานอนจ้องหน้าแบบนี้ทำให้คนใตายได้นะ!”
เมียตัวน้อยโมโหแล้ว!
เมียตัวน้อยที่โกรธจัดดูเหมือนลูกแมวที่กางเล็บขู่ฟ่อๆมองแล้วอยากบีบแก้มสักทีสองที
เจียงหงหย่วนอดใจยกมือลูบหัวนางไม่ได้ผมนางนุ่มลื่น ให้ััดีมาก
“หิวแล้วใช่ไหม ข้าจะไปอุ่นข้าวให้” เจียงหงหย่วนไม่ให้โอกาสนางได้ร้องเขาลงจากเตียงทันทีที่ปล่อยมือ จุดตะเกียงน้ำมันให้สว่าง
หลินหวั่นชิวตบหน้าอกตัวเอง หัวใจเต้นระรัวเจียงหงหย่วนทำให้นางใมากจริงๆ
แต่ว่า ของเหนียวๆสีเขียวบนหน้าอกนางคืออะไร?
นางยกมือไปดูใต้ตะเกียงคิดว่าคงจะเป็สมุนไพรบด
ลองหันกลับไปมองที่เตียงพบว่าข้างหมอนมีของแบบนี้ร่วงอยู่ไม่น้อย นางแปลกใจ ตอนนอนยังไม่มีนี่นา?
“หน้าเ้าเป็แผลข้าเลยทาสมุนไพรให้” จังหวะที่เจียงหงหย่วนยกชามข้าวเข้ามาเขาเห็นว่าหลินหวั่นชิวกำลังดูกากยาจึงอธิบาย
ท้องหลินหวั่นชิวร้องดังโครกครากเมื่อได้กลิ่นอาหารนางมองเจียงหงหย่วนอายๆ ไม่มีเวลามาสำรวมภาพพจน์ คว้าชามข้าวจากเขามากิน
เจียงหงหย่วนเก็บกากยาที่ร่วงบนเตียงให้สะอาดพูดกับหลินหวั่นชิวว่า “ข้าเก็บสมุนไพรมาเยอะอีกเดี๋ยวตอนนอนตอนค่อยทาให้เ้าอีกรอบ”
“อื้ม…” หลินหวั่นชิวพูดไม่ชัดแต่ในใจรู้สึกซาบซึ้ง เจียงหงหย่วนดูเป็ชายตัวโต หน้าตาน่ากลัวแต่ความจริงเป็คนรอบคอบและเอาใจใส่
ความโกรธที่เกิดจากความใก่อนหน้านี้ถูกคำพูดไม่กี่ประโยคของเจียงหงหย่วนพัดหายไปแบบไร้ร่องรอย
“ค่อยๆ กิน ดื่มน้ำหน่อย” เจียงหงหย่วนเห็นว่าหลินหวั่นชิวกินเร็วก็รีบลุกไปรินน้ำถ้วยหนึ่งให้นางวางฝ่ามือหนาบนหลังพร้อมช่วยลูบเบาๆ
มือเขาทั้งหนาทั้งใหญ่มันวางอยู่บนหลังของตัวเองเป็แน่ หลินหวั่นชิวตัวเกร็งขึ้นมาทันที
“เอ่อคือ…ข้า…ข้าไม่เป็ไร…” ไม่ชินกับการััทางกายจริงๆหลินหวั่นชิวรีบลุกขึ้นหลบ
การปฏิเสธของเมียตัวน้อยทำให้เจียงหงหย่วนไม่พอใจมากเขาดึงนางกลับมา คราวนี้ดึงมาขังให้หลินหวั่นชิวกินข้าวบนตักตัวเอง
“ข้าเป็ผู้ชายของเ้านะ!”
“ขืนยังโวยวายอีกเชื่อไหมว่าข้าจะจับเ้ากินเดี๋ยวนี้!”
“รีบกิน!”
หลินหวั่นชิวไม่กล้ากระดุกกระดิกอีก
นางกลัว
กลัวหมาป่าตัวนี้จะจับนางถลกหนังหักกระดูกกินเกลี้ยงเหมือนที่เขาพูด!
นางนั่งพุ้ยข้าวเข้าปากอย่างไม่รู้รสบนตักที่แข็งเหมือนหินของเขาแต่โดยดีอยากเทข้าวในชามลงกะเพราะโดยตรงให้มันจบๆ
เจียงหงหย่วนโอบเอวหลินหวั่นชิวไอ๊หยา…บางจริงๆไม่พอให้เขาบีบด้วยมือข้างเดียวด้วยซ้ำ
ไม่ได้การล่ะเขาต้องหาวิธีมาขุนเมียตัวน้อยให้อ้วนขึ้นให้ได้
แต่ดีที่ก้นยังพอมีเนื้ออยู่บ้างนั่งบนตักแล้วนุ่มนิ่ม หากได้บีบสักทีสองทีคงดี
แม้ปากเจียงหงหย่วนจะพูดจารุนแรงแต่เขาไม่ได้กล้าทำอะไรเกินเลย เดี๋ยวเมียตัวน้อยจะกลัวจนหนีไป
อีกอย่าง เมียตัวน้อยเพิ่งใและถูกรังแกมาตอนกลางวันเขาต้องค่อยเป็ค่อยไป
“ข้ากินเสร็จแล้ว” หลินหวั่นชิววางชามข้าวแล้วพูดกับเจียงหงหย่วน
“จะอาบน้ำไหม? ข้าจะไปต้มน้ำให้”
“ไม่ต้อง…” หลินหวั่นชิวรีบตอบมีหมาป่าอยู่ที่นี่ทั้งตัว นางจะกล้าอาบน้ำได้อย่างไร?
น่าเสียดายที่เจียงหงหย่วนตัดสินใจไปแล้วเขาแค่ถามนางไปแบบนั้น ไม่ได้หมายความว่าจะฟังความเห็น
เขาต้มน้ำไว้ั้แ่ตอนที่อุ่นข้าวให้หลินหวั่นชิวแล้วตอนนี้น้ำให้หม้อน่าจะเดือดพอดี
เจียงหงหย่วนย้ายอ่างอาบน้ำเข้ามาออกไปตักน้ำร้อนสองถังเข้ามาใส่จากนั้นจึงหยิบเสื้อผ้าสีชมพูชุดหนึ่งออกมาให้หลินหวั่นชิวจากห่อผ้า “ข้าเพิ่งซื้อมาวันนี้เ้าใส่ไปก่อนนะ อีกไม่กี่วันไว้ข้าเข้าูเาอีกรอบค่อยซื้อของกลับมาเยอะขึ้นอีกไว้ตอนนั้นค่อยซื้อเสื้อผ้าให้เ้าเปลี่ยนซักอีกสักสองชุด”
หลินหวั่นชิวรู้ว่าครอบครัวนี้ยากจนขนาดไหนเหล่าเอ้อร์ต้องกินยา เสบียงในบ้านมีแทบไม่พอ นางรีบปฏิเสธเจียงหงหย่วน “ไม่ต้องๆ แค่นี้ก็พอใส่แล้ว”
“เ้าบอกเองว่าข้าเป็ผู้ชายของเ้าแต่งงานแล้วย่อมต้องให้สามีดูแล ข้าควรซื้อเสื้อผ้าให้เ้าอยู่แล้ว รีบอาบน้ำเถอะแช่น้ำนานหน่อย ข้าจะรอด้านนอก ถ้าเ้าไม่สบายใจ จะลงกลอนประตูก็ได้”
เจียงหงหย่วนพูดจบก็เดินออกไปทั้งยังช่วยปิดประตูให้ด้วย
หลินหวั่นชิวยิ้มให้ประตู นางราวกับสามารถมองทะลุประตูไปเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของเจียงหงหย่วนกลางลานบ้านได้
ชายคนนี้พูดจาไม่ค่อยน่าฟังแต่กลับทำให้นางสบายใจได้
หลินหวั่นชิวเดินไปลงกลอนประตูถอดเสื้อผ้าลงแช่ในอ่าง
น้ำที่ร้อนเล็กน้อยห่อหุ้มร่างกายอ่อนล้าของนางรูขุมขนทั่วร่างเปิดออก สบายจนนางอยากฮัมเพลง
แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเจียงหงหย่วนยังอยู่ในลานด้านนอกหลินหวั่นชิวไม่กล้าแช่น้ำนานนัก ลุกออกทันทีที่น้ำเริ่มไม่ร้อน
หยิบผ้ามาเช็ดตัวให้สะอาดสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ที่เจียงหงหย่วนซื้อให้เสร็จก็วิ่งไปเปิดประตู
“ข้าอาบเสร็จแล้ว” นางทิ้งคำพูดไว้ประโยคเดียวะโขึ้นเตียงอย่างรวดเร็วเหมือนลูกแมว มุดตัวซ่อนใต้ผ้าห่ม
“ข้าบอกว่าให้แช่นานหน่อยไม่ใช่หรือ? แช่แล้วจะได้บรรเทาความเหนื่อยล้า” เจียงหงหย่วนเข้าห้องมาเห็นก้อนซาลาเปาบนเตียงก็ขมวดคิ้ว
เขาจุ่มมือลงไปวัดอุณหภูมิพบว่ายังร้อนอยู่ “น้ำยังร้อนอยู่เลย…อย่าสิ้นเปลืองดีกว่า ข้าจะอาบต่อ”
พูดจบก็ถอดเสื้อผ้าโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงก้าวเท้าเข้าไปในอ่าง
หลินหวั่นชิวตะลึงงัน
นั่นคือน้ำที่นางใช้อาบไปแล้วนะ
นางมุดออกจากผ้าห่มเมื่อได้ยินเจียงหงหย่วนพูดแบบนี้ “อย่า…”
แต่หลินหวั่นชิวเพิ่งพูดแค่คำเดียวก็ต้องเสียใจ
มารดามันเถอะ
ผู้ชายคนนี้
กล้ามเนื้อเป็มัด ไหล่หนาเอวสอบบั้นท้ายกลม ขายาว…
จะฆ่ากันชัดๆ!
เป็ตากุ้งยิงแน่!
753
