บทที่ 10 รอยงู
ผมไล่ตามหญิงคนนั้นอย่างไม่คิดชีวิต เธอวิ่งผ่านตรอกเล็ก ๆ หลายแห่งมุ่งหน้าไปทางโบสถ์ แล้วะโข้ามรั้วโบสถ์ไปอย่างคล่องแคล่ว และวิ่งเข้าไปข้างใน ผมและต้าเหว่ยก็ไล่ตามเข้าไปในโบสถ์ แต่กลับพบว่าข้างในไม่มีใครสักคน โบสถ์ไม่มีประตูหลัง แต่หน้าต่างเปิดอยู่ ต้าเหว่ยจึงวิ่งไปดูรอบ ๆ ด้านหลังโบสถ์อีกรอบ แต่ก็ไม่พบอะไรเลย สุดท้ายผมและต้าเหว่ยมาถึงประตูเล็กที่ล็อกแ่าในห้องโถงโบสถ์
ผมมองผ่านช่องประตูเข้าไปข้างใน มันเป็ห้องเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครอยู่ข้างใน ผมและต้าเหว่ยสบตากันก่อนงัดเข้าไปในห้องนั้น พบว่ามีชั้นหนังสืออยู่บนชั้นหนังสือมีหนังสือเก็บไว้ไม่น้อย ซึ่งทำให้ผมตื่นเต้นมาก แต่เมื่อผมหยิบหนังสือขึ้นมาเปิดอ่าน ก็เหมือนมีน้ำเย็นสาดใส่จนหนาวเหน็บไปทั้งตัว พระเ้าช่วย มันเป็ภาษาอังกฤษทั้งหมดเลย
ผมและต้าเหว่ยถือหนังสือมองหน้ากัน ถึงแม้พวกเราจะจบมัธยมปลาย แต่ผลการเรียนภาษาอังกฤษนั้นแย่จนไม่อาจพูดถึง จำคำศัพท์ภาษาอังกฤษได้ไม่กี่คำ การที่จะแปลข้อความที่เหมือนตัวหนอนพวกนี้ เป็เื่ที่เป็ไปไม่ได้เลย การไม่มีความรู้ช่างฆ่าคนจริง ๆ
ผมค่อย ๆ เปิดอ่านทีละเล่ม จนพบสมุดบันทึกที่ดูมีค่ามาก ดูจากรูปแบบน่าจะเป็บันทึกประจำวันของบาทหลวงประจำโบสถ์ แต่ก็ยังคงเป็ภาษาอังกฤษล้วน ๆ
ตอนนี้ผมรู้สึกหดหู่ใจมากแค่ไหนก็พอจะเดาได้ ผมเปิดอ่านหน้าแล้วหน้าเล่าอย่างไม่ยอมแพ้ ข้อความภาษาอังกฤษที่ดูเหมือนตัวหนอนนั้นคดเคี้ยวไปมา ผมพอจะจำคำศัพท์ได้สองสามคำ แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร แต่เราพบว่ามีคำคำหนึ่งปรากฏซ้ำ ๆ ในหลาย ๆ หน้า ถูกขีดเส้นใต้ไว้ด้วยปากกาอย่างเน้นย้ำ คำนั้นคือ ‘Magicmirror’
‘Magicmirror’ มันหมายความว่าอะไรกันแน่ มันต้องมีความหมายพิเศษแน่นอน แต่เราติดปัญหาเื่ความรู้ที่จำกัด จึงไม่สามารถเข้าใจได้เลย ตอนที่กำลังร้อนใจอยู่นั้น ผมนึกขึ้นได้ว่าในมือถือของผมมีฟังก์ชัน ‘พจนานุกรม’ พวกเราก็รีบเปิดมือถือ ผลการแปลคือ ‘กระจกวิเศษ’
‘กระจกวิเศษ’ หรือว่าบาทหลวงท่านนี้มีงานอดิเรกเขียนนิยายแฟนตาซี เห็นได้ชัดว่ามันไม่น่าจะใช่ งั้นก็หมายความว่ากระจกวิเศษเป็สิ่งที่มีอยู่จริงที่บาทหลวงบันทึกเอาไว้ กระจกวิเศษ... คำคำนี้วนเวียนอยู่ในหัวผมไม่หยุด จู่ ๆ ผมก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงพูดกับต้าเหว่ยว่า
"ต้าเหว่ย ผมนึกขึ้นมาได้ว่า ตอนที่เรามองกระจก เราจะเห็นภาพสะท้อนของตัวเองผ่านดวงตาจากในกระจก และภาพในกระจกจะวนซ้ำไปเรื่อย ๆ ในสายตาเรา...เหมือนกับที่เราย้อนกลับมาในหมู่บ้านนี้หลายครั้ง นี่มันบังเอิญไหม แล้วก็...ฐานรูปปั้นที่จัตุรัสกลางหมู่บ้าน..."
เพื่อพิสูจน์สิ่งที่คิด ผมรีบลากต้าเหว่ยมาที่ฐานรูปปั้นกลางจัตุรัสร่องยาวแบน ๆ นั้นพอดีกับการใส่กระจกลงไปได้พอดี ผมย่อตัวลงมอง ค้นหาอย่างละเอียดในร่อง ก็พบผงแก้วจริง ๆ ผมค่อย ๆ เก็บเศษแก้วมารวมกัน วางไว้ใต้แสงแดด มันสะท้อนแสงสีรุ้งระยิบระยับ ที่นี่เคยมีกระจกวางอยู่จริง ๆ
"ฮ่า ๆ ๆ " ผมหัวเราะเสียงดัง "ต้าเหว่ย เห็นไหมว่าเป็กระจก…ที่แท้ก็เป็กระจกนี่เอง"
ผมดีใจจนะโโลดเต้นเหมือนเด็ก ๆ ในวันที่สามของการอยู่ในหมู่บ้านที่ประหลาดมาก ๆ แห่งนี้ ในที่สุดผมก็ได้ข้อมูลมาบ้างแล้ว ิพอเริ่มเข้าใจหมู่บ้านนี้ได้บ้างแล้ว ถึงแม้จะเพียงเล็กน้อย หมู่บ้านที่เต็มไปด้วยหมอกลึกลับนี้ ในที่สุดก็เริ่มเผยมุมหนึ่งของูเาน้ำแข็งออกมาแล้ว
ต้าเหว่ยขมวดคิ้วคิดสักพักแล้วพูดว่า "ทำไมที่นี่ถึงต้องมีกระจกวางอยู่ด้วย"
"พวกเรามาสรุปกันดู จากบันทึกประจำวันของบาทหลวงลึกลับที่โบสถ์ ที่นี่น่าจะมีกระจกบานหนึ่ง กระจกบานนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ ๆ ถึงได้ถูกเรียกว่ากระจกวิเศษ ที่ฐานรูปปั้นประหลาดกลางหมู่บ้าน พวกเราก็พบเศษแก้ว ดังนั้นมีความเป็ไปได้สูงมากว่ากระจกที่ถูกกล่าวถึงในบันทึกประจำวันคือกระจกที่ถูกวางอยู่ที่นี่" ต้าเหว่ยคิดอีกสักพักแล้วถามว่า
"งั้นเหตุการณ์ประหลาดที่พวกเราเจอมากมาย อาจจะเป็ฝีมือของกระจกบานนี้งั้นเหรอ"
"น่าจะใช่" ผมพูด
"แต่ถึงจะรู้ว่ามีกระจกบานนี้อยู่จริง แล้วจะมีประโยชน์อะไร พวกเราก็ยังไม่รู้ว่าจะออกไปได้ยังไง" ต้าเหว่ยพูด "แถมกระจกบานนี้ก็ถูกทุบแตกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ฉันดูสิ ที่นี่พังขนาดนี้แล้ว"
"แต่อย่างน้อยพวกเราก็รู้แล้วว่ามีกระจกบานนี้อยู่จริง แล้วพวกเราก็ไม่เห็นเศษแก้วชิ้นใหญ่ ๆ เลย มันก็ยากที่จะพูดได้ว่ากระจกบานนี้พังไปแล้วหรือยัง"
"งั้นตอนนี้พวกเราควรทำอะไรดี" ต้าเหว่ยพูด
ผมเงยหน้ามองท้องฟ้าแล้วพูดว่า "กลางวันมีเวลาจำกัด เวลาที่เหลือของพวกเราไม่มากแล้ว พอตกกลางคืนพวกผีพวกนั้นก็จะออกมา พวกเราต้องรีบหาความจริงให้เจอ ดังนั้นฉันขอเสนอให้พวกเราแยกย้ายกันไป ฉันจะกลับไปแปลบันทึกประจำวันเล่มนั้นด้วยพจนานุกรมอังกฤษ-จีนในมือถือ ส่วนนายไปลองหากระจกบานนั้นดู"
ผมก้มหน้าประเมินความยาวของฐานรูปปั้นแล้วพูดว่า "ดูจากร่องบนฐานรูปปั้นนี้ กระจกบานนี้น่าจะสูงประมาณสองเมตร"
"แยกกัน...จะไม่เป็อะไรใช่ไหม" ต้าเหว่ยพูดด้วยความกังวลเล็กน้อย
"ไม่มีทางเลือก กลางวันมีเวลาแค่นั้นแหละ พวกเราต้องแข่งกับเวลา ฉันไม่อยากเผชิญกับหมู่บ้านตอนกลางคืนเลย โดยไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก" ผมพูด
ต้าเหว่ยพยักหน้าแล้วพูดว่า "อืม งั้นนายก็ระวังตัวด้วยแล้วกัน" เขาหันหลังเดินไปได้แค่สองก้าวก็หันกลับมาถามว่า "ถ้าฉันเจอกระจกบานนั้น จะทุบมันหรือเอามันมาดี"
ผมคิดสักครู่แล้วพูดว่า "อย่าทุบ ใครจะรู้ บางทีอาจจะต้องพึ่งมันพาพวกเราออกไปก็ได้ พอนายเจอกระจกแล้ว ให้รีบไปหาฉันที่โบสถ์เลย"
"อืม เข้าใจแล้ว" ต้าเหว่ยพูด
"เจอกันอย่าลืมบอกรหัสลับนะ" ผมเสริมอีกประโยค
"ได้เลย ไม่ต้องห่วง" ต้าเหว่ยเดินไปยังห้องว่างข้าง ๆ
ผมเองก็ไม่กล้าเสียเวลา รีบวิ่งกลับไปยังห้องเล็ก ๆ ในโบสถ์ เพื่อใช้พจนานุกรมแปลบันทึกภาษาอังกฤษต่อ
ผมพยายามกดความตื่นเต้นในใจ เปิดหน้าแรกของสมุดบันทึก หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วเริ่มแปล เนื่องจากตอนเรียนพื้นฐานภาษาอังกฤษแย่มาก นอกจากคำศัพท์ที่พบบ่อยอย่าง ‘, and, come’ ที่ผมคุ้นตาแล้ว ผมไม่เข้าใจอะไรเลยสักคำ โครงสร้างประโยคภาษาอังกฤษแตกต่างจากภาษาจีนโดยสิ้นเชิง ถึงแม้จะรู้ความหมายของคำศัพท์ ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจความหมายของประโยคนี้ ผมทำแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ประมาณหนึ่งถึงสองชั่วโมง ผมยังแปลไม่เสร็จหน้าแรกของบันทึกเลย การบอกว่าแปลก็เป็การพูดเกินจริง ผมไม่เข้าใจความหมายของบันทึกหน้านี้เลยสักนิด
"ปิ๊บ~" เสียงเตือนแบตเตอรี่หมดดังขึ้น ผมดูแบตเตอรี่พบว่ามันหมดแล้ว
"ปึง!" ผมปิดสมุดบันทึกลงบนโต๊ะอย่างหมดกำลังใจ ไม่มีทางอ่านออกเลย ผมถอนหายใจยาว นี่เป็ครั้งแรกที่ผมเสียใจที่ไม่ได้ตั้งใจเรียน ในตอนนั้นเอง มีเสียงฝีเท้าดังรัวมาจากทางประตู ทำให้ผมใ เมื่อหันไปมองก็พบว่าเป็ต้าเหว่ยที่วิ่งเข้ามาอย่างร้อนรน ผมถึงได้ถอนหายใจโล่งอก
"เจอกระจกวิเศษแล้วเหรอ" ผมถามโดยสัญชาตญาณเมื่อเห็นเขาวิ่งมาอย่างร้อนรน ต้าเหว่ยส่ายหัวแล้วพูดว่า
"ไม่ใช่ แต่ฉันเจอคนเป็ ๆ" ผมชะงักไปครู่หนึ่ง หรือว่าจะเป็คนที่ติดอยู่ที่นี่เหมือนพวกเรา ผมไม่ได้พูดอะไรออกไป จึงวิ่งตามต้าเหว่ยไปยังที่ที่เขาพบคนเป็ ๆ
ที่นั่นเป็ห้องที่มุงด้วยกระเบื้องหินสีเขียว ชายคาโค้งขึ้นอย่างชัดเจนว่าไม่ใช่สไตล์สมัยใหม่ เมื่อเดินเข้าใกล้ห้อง ผมพบว่ามีร่องรอยแปลก ๆ ที่หน้าประตู บนพื้นที่เต็มไปด้วยมอสส์สีเขียวมีร่องรอยลากยาวหลายเส้นคดเคี้ยว ร่องรอยที่ยุ่งเหยิงพวกนี้ดูคล้ายรอยล้อรถวิ่งผ่าน แต่หนากว่ามาก และเส้นโค้งก็ดูราบเรียบ ไม่เหมือนฝีมืุ์ แต่เหมือนรอยคลานของงูหรือสัตว์เลื้อยคลานอื่น ๆ มากกว่า หรือว่าที่นี่จะมี ‘งู’?
![เกิดใหม่เป็นสตรีไร้ค่า ยังต้องมาหนีการตามล่าของท่านราชครู??? [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1747723510_10738431.webp)
24K
