บทที่4-2เหมือน
ซิ่งฮวาเป็คนเปิดประตูให้องครักษ์ของคุณชายอี้โจว
“พี่ใหญ่ให้เ้ามาขอเข้าพบพี่ิซินหรือ”หลิวจิ่งเทียนเอ่ยถามคนของตนเอง
“ใช่ขอรับ”
“คุณชายอี้โจวมีธุระอันใดกับข้าหรือ”ิซินเอ่ยถามองครักษ์ของชายหนุ่ม
“คุณชายอี้โจวให้คนไปจับตัวพ่อค้าที่ขายสินค้าปลอมของร้านคุณหนูิซินขอรับตอนนี้พ่อค้าคนนั้นถูกกุมตัวอยู่ที่ห้องคุมขังของพวกเราขอรับ คุณชายอี้โจวให้ข้ามาสอบถามคุณหนูิซินว่า้าสืบสวนเพื่อสอบถามข้อมูลจากพ่อค้าคนนี้หรือไม่ขอรับ”
“คุณชายของพวกเ้ารู้เื่นี้ได้อย่างไร”ิซินเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“คุณชายไปตรวจงานที่สำนักคุ้มภัยจิ้นฝูพอดีขอรับขากลับได้ยินเสียงดังและเห็นผู้คนที่ยืนมุงอยู่ที่หน้าร้านเครื่องหอมฉิงเล่อคุณชายจึงยืนสังเกตการณ์อยู่รอบนอกขอรับ หลังจากได้ทราบเื่ทั้งหมดคุณชายจึงสั่งให้สำนักคุ้มภัยส่งคนไปสืบหาพ่อค้าคนนี้ขอรับจากนั้นจึงได้คุมตัวไปไว้ที่สำนักคุ้มภัยจิ้นฝู รอให้คุณหนูเป็ผู้ตัดสินใจว่า จะส่งไปที่ศาลหรือไม่ขอรับ”
“เช่นนั้น ข้าขอไปสอบถามเขาที่สำนักคุ้มภัยของพวกเ้า”
“ได้ขอรับคุณหนู ข้าจะกลับไปรายงานคุณชายให้รอต้อนรับคุณหนูที่สำนักคุ้มภัยขอรับ”
“หลังจากข้ากินอาหารมื้อนี้เสร็จแล้ว ข้าจะไปที่สำนักคุ้มภัยพร้อมกับน้องจิ่งเทียนทันทีขอบใจเ้ามากที่มาส่งข่าว”
“ขอรับ ข้าขอตัวก่อน”
“เชิญท่านองครักษ์”
ทางด้านบุรุษผู้เป็เ้าของสำนักคุ้มภัยเขาได้เห็นเหตุการณ์ยังหน้าร้านเครื่องหอมฉิงเล่อได้เห็นวิธีการแก้ปัญหาของหญิงสาวเ้าของร้านเขารู้สึกชื่นชมนางที่สามารถจัดการและแก้ไขปัญหาได้อย่างหมดจดทั้งยังรักษาชื่อเสียงของร้านไว้ได้ แต่เขาคิดว่าเื่นี้ต้องมีเื้ัเพราะตลับแป้งที่คล้ายกันมาก จนยากที่จะแยกแยะออกต้องเป็ความตั้งใจของใครบางคนที่จ้องจะทำลายชื่อเสียงของร้านเครื่องหอมฉิงเล่อ
เห็นแก่ที่นางและน้องชายของเขาสนิทสนมกลมเกลียวกันทั้งนางยังรักเอ็นดูน้องชายของเขาประหนึ่งน้องแท้ๆ ของตนเองและเขายังเกลียดคนที่ไม่ซื่อสัตย์ ทำการค้าแบบไม่ซื่อตรงจ้องจะทำลายผู้อื่นลับหลังเขาจึงส่งคนของสำนักคุ้มภัยไปจับคนที่ทำเื่เลวร้ายนี้
หลิวอี้โจวออกมายืนรอต้อนรับหญิงสาวที่หน้าสำนักคุ้มภัยจิ้นฝูเมื่อหวังิซินและหลิวจิ่งเทียนมาถึง เป็หญิงสาวที่เอ่ยทักทายชายหนุ่มก่อน
“คารวะคุณชายอี้โจวเ้าค่ะ”ิซินยอบตัวคารวะเ้าสำนักคุ้มภัย
“สวัสดีคุณหนูิซินเชิญที่ห้องโถงรับแขกเถิด”
“ขอบคุณเ้าค่ะ”
หวังิซินเดินตามหลังชายหนุ่มโดยมีน้องชายของเขาเดินตามหลังนาง เมื่อทุกคนเดินไปถึงห้องโถงรับแขกชายหนุ่มเดินไปนั่งที่ตำแหน่งประธานแล้วเอ่ยกับนางว่า
“คุณหนูิซิน เชิญนั่ง”
“ขอบคุณเ้าค่ะ”
คนรับใช้ในสำนักคุ้มภัยนำน้ำชามาต้อนรับแขกซิ่งฮวาเป็คนรับถ้วยน้ำชา และนำมาวางบนโต๊ะที่อยู่ด้านข้างของิซิน
“ให้คนนำตัวชายผู้นั้นเข้ามา”ชายหนุ่มออกคำสั่งกับลูกน้อง
“ขอรับ”
ผ่านไปไม่ถึงครึ่งเค่อมีชายวัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบปีถูกคุมตัวพาเข้ามาในห้องโถงรับแขกหลิวอี้โจวเป็ผู้กล่าวขึ้นว่า
“คุณหนูผู้นี้ คือคุณหนูหวังิซินเ้าของร้านเครื่องหอมฉิงเล่อ ร้านที่เ้าแอบอ้างว่า ขายแป้งจากร้านของนาง ทั้งๆที่มันเป็ของปลอม และแป้งที่หญิงชาวบ้านซื้อไปจากเ้าทำให้พวกนางมีผื่นขึ้นเต็มใบหน้า เดือดร้อนถึงคุณหนูิซินต้องจ่ายค่ารักษาให้พวกนาง”
“คารวะคุณหนูิซินขอรับข้าต้องขอขมาคุณหนูด้วยขอรับ ข้าคือพ่อค้าขายของอยู่ในตลาดที่ชานเมืองข้าไม่ได้ตั้งใจจะขายของปลอมนะขอรับ เพียงแต่มีชายผู้หนึ่งนำแป้งทาหน้ามาขายให้ข้าเขาบอกว่า เป็แป้งของร้านเครื่องหอมฉิงเล่อ เขาขายให้ข้าในราคาที่ถูกมากบอกว่าตนเองเป็คนงานของร้าน ้าใช้เงินอย่างเร่งด่วนจึงได้แอบขโมยเอาแป้งออกมาขายขอรับ”
“ข้าเห็นบนตลับแป้งทาหน้ามีตราของร้านเครื่องหอมฉิงเล่อจริงๆลักษณะของตลับแป้งก็เหมือนกัน ข้าเลยรับซื้อแป้งทาหน้าจากเขาขอรับ ข้าผิดจริงที่รับซื้อของโจรแต่ข้าไม่ได้ตั้งใจจะขายแป้งปลอมทำให้ร้านของคุณหนูิซินต้องเสียชื่อเสียงนะขอรับ”
“ท่านจำใบหน้าของชายที่นำแป้งมาขายให้ท่านได้หรือไม่”ิซินเอ่ยถามพ่อค้า
“จำได้ขอรับ”เขาจำหน้าตาของชายผู้นั้นได้แม่น ทั้งยังย้ำคำไปว่า ถ้ามีของอีก ให้นำมาขายแก่เขา
“คุณชายอี้โจวเ้าคะที่สำนักคุ้มภัยของท่านมีผู้ที่สามารถวาดรูปเหมือนจากคำให้การได้หรือไม่เ้าคะถ้าไม่มีข้าจะให้คนของที่ว่าการอำเภอเป็คนวาดเ้าค่ะ”
“มีข้าจะเรียกคนของข้าให้ช่วยวาดรูปชายผู้นั้นให้”
“ขอบคุณมากเ้าค่ะ”
หลิวอี้โจวหันหน้าไปกล่าวกับพ่อค้าที่ตลาดชายเมืองว่า
“เ้าเดินตามคนของข้าไปอธิบายหน้าตาของคนร้ายเถิด”
“ขอรับ”
เมื่อพ่อค้าเดินออกจากห้องโถงรับแขกแล้วชายหนุ่มได้เอ่ยถามกับหญิงสาวว่า
“คุณหนูจะส่งตัวพ่อค้าไปที่ศาลหรือไม่”
“ไม่เ้าค่ะ ข้าคิดว่าเขาพูดความจริงคนร้ายคง้ายืมมือเขาเพราะไม่้าออกหน้าเองไม่อยากให้มีหลักฐานมัดตัวในการทำความผิด อีกอย่างถ้าไปส่งไปที่ศาลพี่ชายของข้าย่อมต้องเป็คนตัดสิน ข้าไม่อยากให้ผู้อื่นกล่าวหาว่าพวกข้ารุมรังแกคนเ้าค่ะ”
“เช่นนั้นคุณหนู จะทำเยี่ยงไรต่อไป”
“ข้าคงให้องครักษ์ของข้าสืบหาคนที่อยู่ในรูปเ้าค่ะ”
“ข้าจะให้คนวาดรูปเหมือนของเขาเพิ่มและส่งให้สำนักคุ้มภัยจิ้นฝูทุกสาขาช่วยออกหาคนผู้นี้ด้วย”
“ขอบคุณมากเ้าค่ะท่านช่วยข้าไว้หลายอย่าง ั้แ่ช่วยตามสืบหาพ่อค้า ข้าต้องขอขอบคุณท่านมากจริงๆ เ้าค่ะ”
“คุณหนูมิต้องเกรงใจข้าทำลงไปเพื่อผดุงความยุติธรรม ข้าไม่ชอบพวกไม่ซื่อสัตย์ ทำการค้าสู้ผู้อื่นมิได้จึงทำตัวเยี่ยงสุนัข แอบลอบกัดลับหลังผู้อื่นเยี่ยงนี้”
“เ้าค่ะเช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อนนะเ้าคะ”
ทางด้านหลิวจิ่งเทียนเมื่อได้ยินว่า หญิงสาวจะขอตัวกลับบ้านจึงเอ่ยรั้งหญิงสาวไว้
“พี่ิซินขอรับอาหารมื้อกลางวันของวันนี้ พี่ิซินเป็คนเลี้ยงอาหารข้าเช่นนั้นพี่ิซินไปกินอาหารมื้อเย็นที่บ้านของข้าดีหรือไม่ขอรับ”
“เทียนเอ๋อร์ คุณหนูิซินเป็สตรีจะไปกินข้าวที่บ้านของบุรุษได้อย่างไร เ้าต้องระวังให้มาก มันจะทำให้ชื่อเสียงของคุณหนูิซินเสียหายได้”หลิวอี้โจวเอ่ยตำหนิน้องชาย
“ขอบคุณน้องจิ่งเทียนที่เอ่ยชวนพี่แต่เย็นนี้พี่ต้องกลับไปกินข้าวกับพี่ชาย” หวังิซินเอ่ยปฏิเสธคำชวนของเด็กชาย
“ขอรับพี่ิซิน”หลิวจิ่งเทียนรับคำด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
“ถ้าคนของข้า วาดรูปของคนร้ายเสร็จแล้วคุณหนูจะให้นำไปส่งที่ใด” หลิวอี้โจวเอ่ยถามหญิงสาว
“ส่งที่จวนท่านนายอำเภอเ้าค่ะข้าขอขอบคุณท่านมากอีกครั้งนะเ้าคะ สำหรับการช่วยเหลือทุกอย่าง”
“ข้ายินดี คุณหนูิซิน”
2K
