สายฝนที่ตกลงมาจากฟ้ากระทบชายคาของจวน ประสานเสียงกับคำร้องขอ ของฮูหยินซู คุกเข่ากลางสายฝนหน้าห้องของฮูหยินใหญ่ ดังไปทั่วจวนเสนาบดีเจียน
ฮูหยินซู “ฮูหยิงใหญ่ ยกโทษให้ ซูอวิ๋นฉี ด้วยเพคะ นางไม่ได้ตั้งใจทำ ปิ่นของคุณหนูเจียนหลี เสียหาย ข้าขอร้องละยกโทษให้ ซูอวิ๋นฉี ด้วยเพคะ”
ฮูหยินซู ขอร้องแทนลูกสาว เดิมทีฮูหยิงซู เป็ฮูหยิงเสนาบดีซูเหยียน หลายเดือนก่อน มีกลุ่มโจรบุกปล้นจวน เสนาบดีซู เพื่อปกป้องลูกเมีย เสนาบดีซูสู้จนตัวตาย ก่อนตายได้สั่งเสีย ให้ฮูหยินซูมาขอความช่วยเหลือ จากจวนเสนาบดีเจียนที่เป็สหายกัน ฮูหยินซูได้พาลูกสาวฝาแฝดที่หน้าตาเหมือนกันมากๆ แต่มีความแตกต่างกันที่ปานแดง
ทั้งสองมีนานว่า ซูเว่ยฉี ผู้พี่มีปานแดงตรงแขนด้านซ้ายซูอวิ๋นฉี ผู้น้อง ไม่มีปาน ทั้งสามคนหนีความตายออกมาจากจวนอย่างกระเสือกกระสน มุ่งหน้าไปที่จวนเสนาเจียน ถึงแล้ว..!!!
หน้าจวนเสนาเจียน ทั้งสาม ร้องเรียก ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! ช่วยพวกข้าด้วย
แกร๊ก.................! เสียงเปิดประตู
ยามหน้าประตู “ดึกดื่นป่านนี้พวกเ้ามาขอพบผู้ใดกัน”
ฮูหยินซู “ข้าขอพบ เสนาบดีเจียน”
ยามหน้าประตู “พวกเ้ารอก่อน ข้าจะไปรายงานนายท่าน”
สามแม่ลูกรออยู่หน้าจวนในสภาพ ตัวสั่นกลุมมือกันไว้แน่น ใจจดใจจ่อ รอเสนาบดีเจียน มาแล้ว ท่านเสนามาแล้ว ฮูหยินซูกล่าว พร้อมเดินเข้าไปคุกเข้าขอร้องท่านเสนาเจียน
ฮูหยินซู “ท่านเสนาบดีเจียนช่วยข้ากับลูกๆด้วยเ้าคะ สามีขอข้า และคนในจวนโดนโจรฆ่าตายหมดแล้ว เหลือแค่พวกข้าสามแม่ลูกแล้ว ที่ยังลอดมาได้”
เสนาบดีเจียน “พวกเ้าลุกขึ้นมาพูดก่อน เื่เป็มายังไง”
ฮูหยินซู “จวนของข้า มีกลุ่มโจรบุกเข้ามา พวกมันมีหลายคน เพื่อช่วยข้ากับลูกๆ สามีของข้าได้สละชีวิตตนเพื่อให้พวกข้าหนีออกมา ท่านเสนาเจียนช่วยพวกด้วยนะเ้าคะ ข้ากับลูกๆไม่มีที่ไป ขอข้าพักอยู่ที่จวนของท่าน เป็ทาสรับใช้ก็ได้เ้าค่ะ ลูกๆของข้ามีความสามารถ ต้องช่วยงานที่จวนได้แน่เ้าค่ะ”
เสนาบดีเจียน มองหน้าฮูหยินซู พร้อมเอื้อมมือไปจับไหล่พยุงลุกขึ้น แล้วกวาดสายตาไปทั่วร่างกายฮูหยินซู ถึงจะให้กำหนดบุตรแล้ว แต่นางยังงดงาม ผิดพรรณยัง สดสวย อยู่ ชังหน้าหมายป้องยิ่งนัก (ความใจในขอเสนาเจียน) ที่เป็คนเ้าชู้เสเพ
เสนาบดีเจียน “ได้ๆ เ้าเข้าไปพักในจวนก่อน พ่อบ้านเ้าไปเตรียมที่พักให้ฮูหยินซูด้วย”
พ่อบ้าน “ขอรับ”
สาวใช้ขอฮูหยิงใหญ่เจียน ที่แอบฟังอยู่ได้ยินเื่ราวทั้งหมดก็รีบ ไปรายงานฮูหยินของตน
สาวใช้ “ฮูหยิงใหญ่ ฮูหยินใหญ่เ้าคะ”
ฮูหยินใหญ่ “ดึกดื่น เ้ารีบร้อนเข้ามา ไม่มีมารยาท มีเื่อันใด”
สาวใช้ “เมื่อคู่ จวนฮูหยินซูถูกโจรปล้น เสนาบดีซูโดนโจรฆ่าตายแล้ว ฮูหยินซูและลูกๆรอดมาได้ มาขอความช่วยเหลือ กับนายท่าน นายท่านเหมือนจะใส่ใจใจฮูหยินซูนะเ้าคะ ให้พ่อบ้านเตรียมเรือน ที่ข้างห้องหนังสือของนายท่านเ้าคะ”
ฮูหยินใหญ่ได้ยินดังนั้น ก็โมโหเป็อย่างมาก เพราะรู้นิสัยของสามีตนเอง กำมือแน่นพร้อมเก็บอารมณ์โกรธ
นางแพศยา รุ้งเช้าข้าจะต้องจัดการให้เ้า
ให้ออกไปจากจวนของข้าให้ได้
เช้าวันต่อมา............!!
ฮูหยินซู “ เว่ยฉี อวิ๋นฉี เดียวพวกเราไปคาราวะฮูหยิงใหญ่ฝากเนื้อฝากตัว พวกเ้าแต่งตัวเรีบยร้อยหรือยัง”
ซูอวิ๋นฉี “เสร็จแล้วเ้าคะท่านแม่”
ซูลั่วลั่ว “เสร็จแล้วเ้าคะ
ฮูหยินซู “งั้นพวกเราไปกัน”
ณ .เรือนฮูหยิงใหญ่
ฮูหยิงซู คาราวะฮูหยิงใหญ่
ฮูหยิงใหญ่ ในใจก็ไม่พอใจ สามคนแม่ลูก แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทางออกมา ยังทำท่าทางรักเอ็นดู และพูดจาแสดงความหน้าสงสารกับสามแม่ลูก แต่ในใจมีแผนที่ว่างไว้ จึงรับสั่งให้ ซูเว่ยฉี และซูอวิ๋นฉีให้ไปพูดคุยเล่นกับบุตรสาวตนเอง ที่เรือนถัดไป
บุตรสาวฮูหยินใหญ่มีนามว่า เจียนหลี ที่มี กิริยาก้าวร้าว เอาแต่ใจจนเป็นิสัย ฮูหยินใหญ่กับคุณหนูเจียนหลี ก็ได้ว่างแผนที่จะกำจัดสามแม่ลูกนี้ไว้ั้แ่แรก ตามแผนที่วางไว้ คุณหนูเจียนหลีได้นำปิ่นหยกที่ฝ่าาพระราชทานรางวัล มาให้ ซูอวิ๋นฉี กับ ซูเว่ยฉี ชมความงาม ซูอวิ๋นฉีหยิบปิ่นของคุณหนูเจียนหลีมาชมพร้อมกล่าว
ซูเว่ยฉี “ปิ่นนี้ชั่งงดงามยิ่งหนัก”
พูดจบ สาวใช้ของคุณหนูเจียนหลี ก็ได้เดินชนแขน ซูเว่ยฉีที่กำลังจะยื่นปิ่นให้กับซูอวิ๋นฉี ทำให้ปิ่นหยกตกลงพื้น
เพล้ง..........!!
คุณหนูเจียนหลี “ เ้า! นี้เป็ของที่ฝ่าาพระราชทาน เ้าทำเช่นนี้ระวังหัวจะหลุดจากบ่า”
ทั้งสองด้วยความใ รีบคุกเข่าขอร้อง ในคุณหนูเจียนหลีให้อภัย
ซูเว่ยฉี “ข้าไม่ได้ทำนะเ้าคะ คุณหนูเจียน ซูอวิ๋นฉีเป็คนทำตกเ้าค่ะ ข้ายื่นปิ่นให้ถึงมือนางแล้ว แต่นางถือไม่ดี ดันทำตกทำให้ปิ่นคุณหนูเสียหาย”
ซูเว่ยฉีที่เป็คนขี้ขลาด เอาแต่ใจ นิสัยเหมือน คุณหนูเจียนไม่ผิด ก็ได้โยนความผิดนี้ให้กับน้องสาว ซูอวิ๋นฉี
ซูอวิ๋นฉี ที่เป็คนยอมให้พี่สาวมาตลอด เป็คนฉลาดมีไหวพริบ รู้เลห์เหลี่ยมของศัตรู แต่ไม่แสดงออก ซูอวิ๋นฉีก็ได้ก้มหน้าย่อมรับความผิดเพียงผู้เดียว
ฮูหยินใหญ่ที่อยู่เรือนด้านข้างได้ยินเื่ราว ก็ได้ออกคำสั่งให้ ลงโทษ ซูอวิ๋นฉี นำตัวไปรับโทษโบย 50ไม้ ฮูหยินซูได้ยินดังนั้น ก็ลุกเข่าขอร้องฮูหยินใหญ่ อยู่หน้าเรือนฮูหยินใหญ่ท่ากลางฝนกระหน่ำ
ฮูหยินซู “ฮูหยินใหญ่ ยกโทษให้ ซูอวิ๋นฉี ด้วยเพคะนางยังเด็กไม่รู้ความอย่าถือสานางเลย นางไม่ได้ตั้งใจทำ ปิ่นของคุณหนูเจียนหลี เสียหาย ข้าขอร้องละยกโทษให้ นางด้วย ยกโทษให้ นางด้วยเ้าคะ
ฮูหยินใหญ่ “ทำผิดก็ต้องรับโทษ นี้เป็กฎของจวน”
ฮูหยินซู “ ขอร้องละเ้าคะ ยกโทษให้นางด้วย นางเป็บุตรสาวของข้า ข้าสั่งสอนนางไม่ดีงั้นข้าขอรับโทษแทนเองเ้าค่ะ
ฮูหยินใหญ่ “ถ้าเ้า้าเช่นนั้น ข้าก็จะให้เ้าสมปรารถนา รับโทษโบย 50ไม้ นำตัวไป”
ฮูหยินซูโดนโบย ท่ามกลางสายฝน เสียงไม้กระทบเนื้อเสียงร้องของฮูหยินซูด้วยความเ็ป และเสียงร้องขอพร้อมน้ำตาของซูอวิ๋นฉี ดังทั่วจวน ทำให้ฮูหยินใหญ่พอใจเป็อย่างมาก แอบยิ้มเยาะ ด้วยความพอใจที่แผนของตนสำเร็จ
5K
