ด้วยสองมือ

บทที่ 15-2 หนึ่งอีแปะ        

        ยามเฉินของวันขึ้นปีใหม่ทุกคนใส่ชุดสีแดงที่ท่านแม่เพิ่งซื้อมาใหม่แม้กระทั่งเพ่ยฟางที่ตอนนี้อายุสิบเดือนก็ใส่ชุดสีแดงเช่นกันดูน่ารักน่าชังยิ่งนัก จากนั้นถึงเวลาที่เด็ก ๆ ทุกคนตั้งตารอก็คือเวลาแจกอั่งเปานั่นเอง

        หลังจากท่านพ่อและท่านแม่แจกอั่งเปาให้แก่ทุกคนแล้วจึงพาลูก ๆ ไปอวยพรปีใหม่ที่บ้านท่านตาท่านยาย เมื่อกลับบ้านเด็ก ๆจึงมีซองอั่งเปาหลายซองในมือน้องสี่และน้องเล็กรีบวิ่งเข้าไปในห้องโถงนั่งเล่นแล้วนับเงินในซอง จากนั้นจึงมีเสียงของน้องเล็กดังขึ้นว่า

        “ท่านตาท่านยายให้เงินข้าตั้งห้าสิบอีแปะท่านลุงใหญ่และท่านป้าสะใภ้ใหญ่ให้เงินสามสิบอีแปะ” น้องเล็กกล่าวด้วยความดีใจ

        จากนั้นน้องเล็กจึงเปิดซองอั่งเปาที่เหลืออีกหนึ่งซอง

        “ท่านป้าสะใภ้รองให้เงินข้าหนึ่งอีแปะ ข้าจะเอาไปซื้ออะไรดีเจ้าคะพี่สี่เพราะถังหูลู่ก็สองอีแปะแล้วเจ้าค่ะ”

        เย็นวันนั้นหมิงเยว่บอกกับทุกคนในครอบครัวว่ามีของขวัญวันขึ้นปีใหม่ให้ นั่นก็คือรถม้า โดยที่ทางร้านจะมาส่งรถม้าให้ในวันที่สิบของเดือนนี้และนางจะพาทุกคนไปเที่ยวที่อำเภอในช่วงวันเทศกาลโคมไฟ ทุกคนต่างดีใจกันมากโดยเฉพาะน้องเล็กที่กระโดดโลดเต้นดีใจไม่ยอมหยุดจนท่านแม่ต้องร้องห้ามเพราะกลัวว่าจะหกล้ม จากนั้นน้องสี่จึงกล่าวว่า

        “ท่านพ่อขอรับ ให้ชงจื้อไปเที่ยวด้วยได้รึไม่ขอรับ”

        “ข้าขอให้เพ่ยเฟินไปด้วยเจ้าค่ะ” เป็นเสียงของน้องเล็ก

        ท่านพ่อหันมามองหน้าหมิงเยว่ นางจึงได้กล่าวว่า

        “ได้เจ้าค่ะ ให้ชงจื้อและเพ่ยเฟินไปด้วยรถม้าของเราใหญ่พอเจ้าค่ะ แต่ว่าหลงเอ๋อร์และซินเอ๋อร์ต้องสัญญาก่อนว่าพวกเจ้าทั้งสองต้องเชื่อฟังท่านพ่อและท่านแม่ โดยเฉพาะเมื่อไปถึงในอำเภอ ห้ามอยู่ห่างจากท่านพ่อและท่านแม่หรือพวกพี่ๆ เด็ดขาด พวกเจ้าทำได้หรือไม่”

        “ได้ขอรับ / เจ้าค่ะ”น้องสี่และน้องเล็กรับคำอย่างแข็งขัน

        “เช่นนั้น พวกเจ้าก็รีบไปบอกชงจื้อและเพ่ยเฟินเถิด”หวังหมิงเยว่บอกกับน้องทั้งสองคน

        “ขอบคุณพี่สามขอรับ / เจ้าค่ะ”

        ผ่านไปสามวัน คือวันที่สี่ เดือนหนึ่งในตอนเย็นของวันนี้ท่านแม่ได้ทำพีธีไหว้รับเจ้าลงจากสวรรค์จากนั้นเมื่อถึงวันที่สิบ เดือนหนึ่ง ทางร้านได้นำรถม้าที่สั่งไว้มาส่งทุกคนต่างตื่นเต้นตาเป็นประกาย โดยเฉพาะเด็ก ๆ ทั้งสี่คนที่เข้าไปนั่งเล่นภายในรถม้าไม่ยอมลง จนท่านพ่อต้องขับรถม้าเวียนรอบบ้านเพื่อให้เด็กทั้งสี่คนพึงพอใจถึงได้ยอมลงจากรถม้า

        วันที่สิบสี่ เดือนหนึ่ง ก่อนวันเทศกาลโคมไฟหนึ่งวันคนทั้งเก้าคนกำลังขึ้นรถม้าเพื่อเดินทางเข้าไปในอำเภอโดยมีท่านพ่อและพี่ใหญ่ช่วยกันบังคับรถม้า พวกเด็ก ๆตื่นเต้นมากต่างแย่งกันพูดไม่หยุดตลอดทางทั้งยังคอยเปิดม่านหน้าต่างดูทิวทัศน์ระหว่างทางอยู่เรื่อย ๆ พวกเราใช้เวลาราวครึ่งชั่วยามก็เดินทางมาถึงอำเภออู่โหวโดยครานี้พวกเราจะนอนค้างที่นี่สองคืน หลังวันเทศกาลโคมไฟจึงค่อยเดินทางกลับท่านพ่อบังคับรถม้าไปหาที่พัก ระหว่างทางในอำเภออู่โหวพวกเด็ก ๆ เปิดผ้าม่านขึ้นมองดูความคึกคักของผู้คนบ้านเรือนและร้านค้าต่าง ๆ

        ท่านพ่อเลือกโรงเตี๊ยมขนาดกลางดูสะอาดสะอ้าน ทำเลดีราคาไม่แพงมากนักพวกเราเปิดห้องใหญ่ที่สุดของโรงเตี๊ยมหนึ่งห้องและห้องเล็กอีกสองห้อง โดยท่านแม่หมิงเยว่ น้องเล็ก และเพ่ยเฟิน นอนห้องที่ใหญ่ที่สุด ส่วนท่านพ่อ น้องสี่และชงจื้อนอนด้วยกัน แลห้องสุดท้ายเป็นของพี่ใหญ่กับพี่รองหลังจากกินข้าวมื้อเที่ยงเรียบร้อยแล้ว ทุกคนขึ้นไปหลับพักผ่อนบนห้องก่อนเมื่อตื่นนอนในช่วงบ่ายจึงค่อยเดินเที่ยวในตัวอำเภออู่โหว

        หลังจากตื่นนอนกลางวันท่านพ่อท่านแม่พาทุกคนไปเดินเที่ยวสำรวจในตัวเมืองบนถนนและร้านค้าเริ่มมีการประดับตกแต่งด้วยโคมไฟ หวังหมิงเยว่สังเกตเห็นว่าในอำเภอมีการจัดการบริหารที่ดีมาก ไม่มีขอทานบนท้องถนนและยังมีเจ้าหน้าที่ทางการมือปราบคอยเดินตรวจความเรียบร้อยเป็นระยะ ๆขากลับในมือของท่านพ่อ พี่ใหญ่ และพี่รอง มีข้าวของเต็มมือและนั่นก็คือผลงานของท่านแม่และหมิงเยว่นั่นเอง ‘โดยมีน้องเล็กร่วมด้วยนิดนึงเจ้าค่ะ’

        ช่วงตอนเย็นในระหว่างที่ทุกคนกินอาหารมื้อเย็นบริเวณโถงชั้นล่างของโรงเตี๊ยมหลงจู๊ได้เดินเข้ามาทักทายพูดคุยกับพวกเรา

        “พวกท่านยังต้องการอาหารเพิ่มอีกรึไม่ขอรับ”

        “เพียงพอแล้ว ขอบคุณท่านหลงจู๊มาก” ท่านพ่อตอบกลับ

        “พวกท่านเดินทางมาทำธุระหรือมาเที่ยวงานวันเทศกาลโคมไฟรึขอรับ”

        “ข้าและครอบครัวมาเที่ยวงานวันเทศกาลโคมไฟ”

        “พรุ่งนี้ ท่านนายอำเภอของเราให้ปิดถนนทางด้านหลังร้านมีโคมไฟตกแต่งประดับบนถนน มีร้านค้ามากมายแลยังมีการจุดประทัดและดอกไม้ไฟด้วยขอรับ”

        “ข้าเห็นในอำเภอนี้ไม่มีขอทานและมีมือปราบคอยเดินตรวจตราตลอด คงเป็นผลงานของนายอำเภอเช่นกันใช่รึไม่”

        “ใช่ขอรับ ท่านนายอำเภอจัดตั้งศูนย์เรียนรู้อาชีพขึ้นให้พวกขอทานเข้าฝึกอบรม ทำให้มีฝีมือสามารถเลี้ยงชีพตนได้ ไม่ต้องไปขอทานอีกขอรับ”

        “ท่านนายอำเภอช่างเก่งกาจยิ่งนัก”

        “ท่านนายอำเภอของเรามีนามว่าหลี่หยางเหวินมีท่านพ่อเป็นเจ้าเมืองเฉิงตือนี้ขอรับ ท่านนายอำเภอสอบได้จอหงวนเมื่อปีที่แล้วตอนนั้นท่านอายุเพียง สิบเก้าปีเท่านั้นท่านจอหงวนได้ขอพระราชทานอนุญาตกลับมาเป็นนายอำเภอที่บ้านเกิดขอรับ”

        “ช่างเป็นบุญของอำเภออู่โหวยิ่งนักที่มีนายอำเภอประเสริฐเยี่ยงนี้”

        “ใช่ขอรับ พวกเราชาวอู่โหวโชคดีมากถ้าพวกท่านไม่ต้องการอะไรเพิ่มเติมแล้ว ข้าขอตัวก่อนนะขอรับ”

        “เชิญท่านหลงจู๊”

        “ขอบคุณขอรับ”