เฟยหลง อันธพาลเเห่งหมู่บ้านตงเป่ย

เช้าวันต่อมา เฟยหลงตื่นขึ้นมาเเล้วประคองตัวเอง

ไปทำธุระส่วนตัวจนเสร็จสับก็กับมานอนที่เตียงเเล้ว 

นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ที่ตัวเขามีเงินอยุ่200อีเเปะ 

จากการเล่นพนันได้ นี่ก็น่าจะพอซื้อข้าวได้บ้าง

 ไห้เเม่กับน้องๆได้กิน เมื่อชิงเซียงเดินเข้ามาพร้อมกับเ๯้าหนูเฟยเทียนที่เเอบอยุ่ด้านหลัง เฟยหลงส่งเงินให้เเล้วกล่าว 

"ท่านเเม่เอาไปซื้อข้าวเถิด ท่านยังไม่ได้ทานอะไรเลย 

ชิงเซียงลังเลรับไปเถอะท่านเเม่ 

ให้น้องๆได้กินอิ่มซักมื้อเถิด เฟยหลงรู้สึกชอบเฟยเทียนอย่างมากมีความรูสึกอยากดูเเลปกป้อง ตัวเขาเมื่อชาติที่เเล้ว 

มีเเต่ท่านยายไม่มีพี่น้อง เเต่ดูเหมือนเ๯้าตัวน้อยจะกลัวเขาอย่างมาก มี

ครั้งนึงเฟยหลงมาขอเงินชิงเชียง เเล้วไม่ได้ เฟยหลงโมโหอย่างมาก ขว้างปาสิ่งของ เฟยเทียนใช้ร่างเล็กๆของเขาปกป้องมารดา

 จากการอาละวาดของเฟยหลง เ๯้าตัวน้อยช่างเเข็งเเกร่งนัก

มานี่ เฟยเทียนมาหาพี่ชายสิ เฟยหลงกล่าว 

เฟยเทียนได้ยินก็รีบวิ่งหนีออกไป เฟยหลงอมยิ้มพร้อมส่ายหัว 

       คงต้องใช้เวลาล่ะนะ

มื้อเช้าวันนี้เป็๞น้ำต้มผักจืดๆ ไม่เเปลกใจเลยพวกเด็กๆถึงผอมเเห้งตัวเล็กไม่สมวัยเช่นนี้ ตอนนี้ตัวเขาเองยังทำอะไรไม่ได้มาก

 เเต่เขาก็ไม่ได้นอนเฉยๆโดนเปล่าประโยชน์ 

เฟยหลงคิดเ๹ื่๪๫ที่จะทำหลังจากที่เขาหายดีไว้มากมาย 

ครอบครัวนี้มีที่ดินติดกับบ้าน5หมู่สินะ ตอนนี้ก็ถูกทิ้งร้างไว้ 

      เพราะไม่มีคนที่สามารถทำได้

หายดีเมื่อไร ต้องปลูกข้าวโพดซัก3หมู่ ผัก2หมู่ก็น่าจะอยู่ได้

ตอนอยู่บ้านนอกกับยายปลูกมาหมดทุกอย่างเเล้ว

เย็นวันนี้ ชิงเซียงกับมาพร้อมกับข้าวของในมือ

 อืม200อีเเปะ คงจะพอให้ใช้ได้อีกซักระยะล่ะนะ 

มื้อเย็นเป็๲ข้าวต้มเต็มชาม มื้อนี้อิ่มเต็มท้องหน่อย

 ชิงเซียงเดินเข้ามาพร้อมกับห่อยา กับเงินที่เหลืออีก120อีเเปะ 

      เเล้วคืนให้เฟยหลงพร้อมห่อยา

ท่านเเม่เก็บไว้เถิด ข้าไม่๻้๪๫๷า๹เเล้ว 

ถ้าเเม่ไปตลาดอีกก็ซื้อขนมมาให้น้องๆบ้างก็ได้นะ 

ชิงเซียงเงียบไม่พูดอะไร ท่านเเม่เก็บไปเถอะ

 ชิงเซียงพยักหน้าเเล้วเดินออกไป

ชายหนุ่มถอดหายใจ เห้อ พ้นไปอีกวันเเล้วสินะ