รุ่งเช้า เอโดะ ชิน ตื่นมาล้างหน้าแปรงฟันชงกาแฟกลับมานั่งดื่มที่โต๊ะเหนือฮีตเตอร์เช่นเคยในห้องที่เงียบงันมีเพียงเสียงจากด้านนอกลอดเข้ามาแ่เบาบวกกับเสียงพลิกกระดาษและแก้วที่กระทบโต๊ะหลังถูกยกดื่มเท่านั้นร่างผอมตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือทุกตัวอักษรจนไปถึงหน้าจัดหางานแล้วก็ต้องผิดหวัง
“อ๊าก อาชีพพวกนี้น่าเบื่อชะมัดเลยมีงานอื่นที่ไม่ต้องใช้สมองแล้วก็ไม่ต้องถูกบังคับทำโอทีไมเนี่ย ฉันไม่อยากใช้ชีวิตแบบนั้นอีกแล้วฉันอยากอยู่เหนือการดูถูกเหยียดหยาม โธ่เอ๊ย คิดๆ แล้วที่ทำงานแบบนั้นคงไม่มีสินะ น่าเบื่อชะมัดงานในประกาศพวกนี้ไม่ได้ต่างกันเลยถึงฉันจะมีความสามารถก็เถอะ เข้าไปก็ถูกกดไว้อยู่ดี ชิ”
ว่าแล้ว เอโดะ ชิน ก็โยนหนังสือพิมพ์ฉบับเล็กที่มักลงประกาศรับหรือจัดหาสารพัดในมือขึ้นเหนือหัวแล้วทิ้งตัวลงนอนบนฟูกหนาข้างฮีตเตอร์โดยที่อ่านยังไม่ถึงสองหน้าสุดท้ายเลยไม่รู้ว่ามีโบรชัวร์อีกหนึ่งแผ่นเสียบแนบอยู่ในนั้น
ในขณะที่กระดาษบางที่เต็มไปด้วยตัวหนังสือกำลังร่อนกระจายลงรอบตัวและตรงหน้าพลันสายตาก็เห็นบางอย่างที่แปลกออกไปกว่าการประกาศหาพนักงาน
“เอ๋!! นั่นมัน...”
ร่างผอมสูงที่มีใบหน้าเหมือนคนกลัดกลุ้มดวงตาเศร้าจากแผลเก่าภายในใจของคนเคยคิดฆ่าตัวตายประชดชีวิตหนีความทุกข์และความเจ็บช้ำจากการกระทำของใครบางคนยกมือขึ้นรับใบประกาศขนาดเล็กเท่าครึ่งกระดาษA4 ที่ร่อนลงเหนือหัวเกิดเสียงกรอบแกรบเมื่อถูกนิ้วเรียวเหมือนหนังหุ้มกระดูกแบบผู้ชายจับเอาไว้เอโดะ ชิน หดแขนกลับมาคลี่กระดาษที่ยับเล็กน้อยออก
“เปิดสอนนวดผ่อนคลายทั้งชายและหญิง รับคอร์สละสิบคนเรียนสิบห้าวันวันละชั่วโมงแบ่งเวลาออกเป็สอง่ให้เลือกเรียน คือเวลา 10.00-11.00 น. และ 17.30-18.30 น.เรียนจบมีใบรับรองสามารถนำไปสมัครงานหรือเปิดร้านนวดได้ เหรอ!!! งานนวดเหรอ!!!” ดวงตาเขากลอกกลิ้งขณะครุ่นคิดพลันก็เบิกกว้างเมื่อแสงสว่างเกิดขึ้นในใจที่มืดมน
“จริงสิ เราไปเรียนแล้วมาเปิดร้านเองก็ได้นี่นา หรือจะประกาศรับนวดถึงบ้านก็ได้นี่ดีเลย” เอโดะ ชิน ผุดลุกขึ้นจากฟูกนอนวางกระดาษแผ่นนั้นลงบนโต๊ะที่ซ่อนฮีตเตอร์ไว้ด้านล่างอ่านรายละเอียดและคุณสมบัติแล้วควานหามือถือทั้งที่สายตาจับจ้องอยู่เหนือกระดาษบางจนมือที่ปัดป่ายััโดนโทรศัพท์ทันใดนิ้วยาวก็ทำงานโดยอัตโนมัติจับอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาหันไปกดเลขสิบเอ็ดหลักตามเบอร์โทรบนกระดาษแล้วนั่งรอ
“สวัสดีค่ะ” เสียงใสดังลอดออกมาจากลำโพงจิ๋วของมือถือที่แนบอยู่กับใบหู
“เอ่อสวัสดีครับใช่ร้านซากุระนวดผ่อนคลายไหมครับ”
“ใช่ค่ะ” เอโดะ ชินรู้สึกว่าน้ำเสียงของปลายสายเจือความตื่นเต้นเป็พิเศษ
“คือผมเห็นประกาศเปิดสอนนวดผ่อนคลายเลยสนใจน่ะครับไม่ทราบว่าทางร้านนักเรียนเต็มหรือยังสำหรับคอร์สที่ใกล้จะถึงนี้” เขาถามอย่างแข็งขันและเฝ้ารอคำตอบจากปลายสาย
“ยังเลยค่ะ ถ้าสนใจสามารถมายื่นใบสมัครที่ร้านตามที่อยู่บนประกาศได้เลย”
“ไปวันนี้ได้ไหมครับ ผมว่างพอดี”
“ได้ค่ะ”
“ครับ ผมชื่อ เอโดะ ชิน จะเตรียมตัวไปเดี๋ยวนี้นะครับ”
เขาบอกเพื่อการติดต่อง่ายขึ้นเผื่อว่าระหว่างการเดินทางมีคนสนใจเรียนเพิ่มอย่างน้อยตนอาจถูกล็อกคิว
“ค่ะคุณเอโดะ ที่อยู่ของร้านซากุระและแผนที่สามารถดูได้จากด้านหลังใบประกาศนะคะมองหาสัญลักษณ์หน้าร้านแบบนั้นได้เลยค่ะ”
“อ๋อครับขอบคุณครับ” เขารีบวางสายทันทีแล้วลุกไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนกลับมาพลิกดูกระดาษแผ่นนั้นอีกครั้ง
“เอ๋!!! นี่มันเป็ซอยในตรอกที่เราไปเมื่อวานนี่นาก็ไม่ไกลนะเนี่ย นึกว่าต้องออกไปนั่งรถไฟซะแล้ว”
เอโดะ ชิน รู้สึกตื่นเต้นเดินออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังตรอกที่ตัวเองเคยไปเตร็ดเตร่เมื่อวานแค่เดินผ่านจุดเลี้ยวที่ตั้งร้านไปเท่านั้น จากบ้านที่ยายทิ้งไว้ให้หากเร่งฝีเท้าสักหน่อยเดินไปแค่สามสิบนาทีก็คงถึงเขาเดินไปเรื่อยๆ สังเกตซอยในแผนที่ก็เป็ซอยที่สาม
ร่างผอมเร่งเดินไปไม่หยุดทว่ากลับเหนื่อยหอบหนักเพราะแต่ละบล็อกไม่ได้ใกล้กันอย่างที่คิดขาเขาล้าไปหมดจึงจำเป็ต้องนั่งพักนวดคลายเมื่อย นั่นทำให้เขาสังเกตเห็นว่าแขนขาของตัวเองเล็กมากกล้ามเนื้อมีน้อยนิด
“ถึงว่าเพื่อนที่ทำงานเก่าบอกว่าเราผอมมากนี่ขนาดอยู่บ้านก็ว่าอ้วนขึ้นบ้างแล้วนะแบบนี้ไม่ได้การ เราคงต้องดูแลตัวเองให้ดีกว่าเดิม”
เอโดะ ชิน อู้อี้อยู่ลำพังมองเงาสะท้อนของตัวเองจากร้านตรงข้ามแล้วดูไม่ดีเลยจึงดึงโทรศัพท์มากดถ่ายรูปเซลฟีมาดู
‘นายไม่ได้สายตาสั้นนะ จะใส่แว่นบดบังหน้าตาตัวเองทำไม’ เสียงพี่ที่ทำงานเก่าดังเข้ามาในสำนึกความทรงจำ
ชินคุงจับผมตัวเองที่ยาวหนาไม่เป็ทรงไม่ได้เซตยิ่งทำให้ตัวเองดูผอมเหมือนคนป่วยมือบางยกมือถือขึ้นถ่ายรูปทั้งตอนใส่แว่นและไม่ใส่แว่นมาดูส่องกล้องลองเซตผมถ่ายไว้แล้วขอให้คนเดินผ่านถ่ายรูปตัวเองเต็มตัวให้ กล่าวขอบคุณแล้วเก็บโทรศัพท์เดินไปซื้อนมดื่มจากนั้นจึงเดินต่อคิดว่ากลับถึงบ้านต้องพิจารณาตัวเองใหม่เสียแล้ว
ร่างผอมเดินสังเกตป้ายไปเรื่อยๆหลังเลี้ยวเข้าซอยเขาก็เกือบชนผู้หญิงคนหนึ่งเพราะไม่มองทางโค้งคำนับกล่าวขอโทษเธอแต่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เพราะไม่มั่นใจในรูปลักษณ์จากที่เห็นตนเองเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาชินคุงจึงเห็นเพียงผ้าใบสีดำที่ไร้ถุงเท้าและกระโปรงยาวลายดอกไม้สีขาวเล็กๆเต็มพื้นผ้าสีดำที่เธอสวม
เสียงหวานตอบกลับว่าไม่เป็ไรแต่เธอมองเขาอย่างเต็มตาอมยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินจากไปเอโดะ ชิน หันหลังกลับเงยหน้ามองหาเป้าหมายของตนเดินต่อจนเจอร้านนวดที่มีบันไดทางขึ้นหน้าร้านสามขั้นบนป้ายมีรูปดอกซากุระดอกเดียวอยู่หน้าชื่อร้าน้า ข้างทางเข้าทั้งสองมีกระถางไม้ประดับตั้งตกแต่งไว้พอให้สวยงามมีชีวิตชีวาทว่าพอก้มลงกลับต้องขมวดคิ้วเข้มกึกเมื่อดวงตาคู่ลึกข้างสันจมูกโด่งเห็นป้ายโลหะที่ห้อยอยู่มือจับประตูด้านในบอกว่าปิด
“อ้าว ทำไมปิดซะงั้นล่ะ”
3K
![[นิยายแปลจีน] Accidental Mark](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686119644_39718881.webp)
