จันทิมันตุ์เดินตามหลังกฤตยชญ์ ออกมาจากห้องพักของเขา มายังสถานที่สำหรับรับประทานอาหาร ซึ่งลูกน้องและคนงานต่างพากันเมียงมองมา อย่างสงสัยใคร่รู้ว่าผู้หญิง ที่เดินตามหลังกฤตยชญ์ ต้อยๆ มานี้เป็ใครกัน แต่ก็ไม่มีใครจะกล้าเอ่ยถามผู้เป็เ้านายให้ได้รู้แน่แก่ใจ ทำได้เพียงแค่เมียงมองดูเท่านั้น
“ที่นี่เป็ที่สำหรับทานอาหารของพนักงานทุกคน” กฤตยชญ์แจกแจ้งแก่คนตัวเล็ก ให้ได้รับรู้รับทราบ ระหว่างที่พากันนั่งลงบนโต๊ะอาหาร
พอแม่บ้านเห็นผู้เป็เ้านายเดินเข้ามานั่งโต๊ะอาหารแล้ว ก็พากันลำเลียงอาหารขึ้นโต๊ะ และระหว่างที่ลำเลียงอาหารอยู่นั้น ก็แอบชำเรืองมองผู้หญิงหน้าตาวัยละอ่อน ที่นั่งอยู่ข้างๆ กับผู้เป็เ้านาย ด้วยสายตาสงสัยเป็อย่างยิ่ง
“ไงวะยชญ์ นี่ใช่ผู้หญิงที่แอบเข้ามาหลบอยู่ในห้องพักของนายใช่ไหมวะ? ดนุเป็เพื่อนของกฤตยชญ์ และเป็หมอประจำเรือลำนี้ด้วย ได้เดินยิ้มๆ เข้ามาพร้อมกับวรรณวลัย พยาบาลสาวสวยประจำเรือลำนี้เช่นเดียวกัน
“อืม! ใช่.. เธอชื่อมน/มนนี้หมอดนุ เป็หมอประจำอยู่ที่เรือลำนี้ และนั้นคุณวรรณ เป็พยาบาลประจำเรือลำนี้ด้วย” กฤตยชญ์แนะนำบุคคลคนทั้งสอง ที่เดินเข้ามานั่งร่วมโต๊ะอาหาร ให้จันทิมันตุ์ได้รู้จัก
“สวัสดีค่ะ” จันทิมันตุ์กล่าวทักทาย พร้อมกับยิ้มส่งให้อย่างแสดงความเป็มิตร
“สวัสดีครับคุณมน ดีจังเลยมีสาวสวยเดินทางไปกับพวกเราด้วยอีกคน”
ดนุกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มแจ่มใส และแสดงความพึงใจที่ได้มีคนมาร่วมเดินทางด้วยอีกคน แต่ตรงกันข้ามกับพยาบาลสาว ที่เมื่อรู้ข่าวก็รู้สึกขัดเคืองใจ และยิ่งมาได้เห็นใบหน้าสวยหวานซึ้งนี้แล้ว ยิ่งรู้สึกขัดเคืองใจและไม่พอใจมากยิ่งขึ้นไปมากกว่าเดิม แต่ก็ต้องเก็บความรู้สึกนั้นไว้ภายใน และแสดงออกมาให้เห็นเฉพาะ หน้าตาที่ดูยิ้มแย้มแจ่มใจเท่านั้น
“คุณมนทำไมถึงได้ขึ้นเรือมาได้ล่ะคะ?”
วรรณวลัยนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับผู้เป็เ้านาย ซึ่งก่อนหน้านี้เธอเคยจับจ้องเก้าอี้ ที่นั่งรับประทานอาหารข้างๆ ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็เ้านายมาั้แ่ไหนแต่ไร แต่พอมาวันนี้ กลับต้องโดนไล่ที่ ให้ระเห็จมานั่งฝั่งตรงข้าม ดูแล้วก็ทำให้ไม่สบอารมณ์เป็ยิ่งนัก แต่ก็ทำได้เพียงแค่นั้น พูดอะไรออกไปไม่ได้ เดี๋ยวภาพลักษณ์ที่สร้างมาจะเสียหมด
“เอ่อ! มนถูกพวกผู้ชายกลุ่มหนึ่งวิ่งไล่มาน่ะค่ะ เลยลงมาแอบซ้อนอยู่ในเรือนี้ และก็เลยต้องเป็แบบนี้แหละค่ะ” จันทิมันตุ์เหลือบมองคนตัวโตที่นั่งอยู่ข้างตัวนิดหนึ่ง ก่อนจะเล่าให้คนที่นั่งร่วมโต๊ะรับประทานอาหารด้วยกันฟังคราวๆ
“เหรอคะ!! อย่างนี้คุณมนก็ไม่มีห้องพักน่ะสิคะ แล้วจะทำยังไงละค่ะคุณยชญ์? ให้คุณมนเขามาอยู่ห้องเดียวกับวรรณก็ได้นะคะ” วรรณวลัยหันไปถามผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็เ้านาย อย่างแสดงความมีน้ำใจ ต่อคนที่มาอยู่ในเรือลำนี้โดยไม่ได้ตั้งใจ
“ไม่เป็ไรครับคุณวรรณ ห้องคุณมันเล็กอยู่ได้เพียงแค่คนเดียว ไม่เหมาะที่จะอยู่สองคน มนอยู่ห้องผมน่ะดีแล้ว ผมไม่ได้เดือดร้อนอะไรนี่” กฤตยชญ์ปฏิเสธความมีน้ำใจ ของพยาบาลสาวออกมาทันที โดยไม่ต้องคิดเลยแม้แต่น้อย
แต่ในการพูดมาอย่างนั้น ก็มีคนที่จ้องมองมา พร้อมกับรอยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เพราะรู้ความนัยของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็เพื่อน และเป็เ้านายไปพร้อมกัน ว่าทำไมชายหนุ่มถึงอยากจะให้หญิงสาวผู้หลงทางเข้ามานี้ พักอยู่ที่ห้องของเขา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
เมื่อวรรณวลัยนำเสนอความคิดของเธอออกมาแล้ว ไม่เป็ผล ตามที่คาดหมาย ก็ทำให้รู้สึกไม่พอใจเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิมอีกเป็หลายเท่า และรู้สึกอิจฉาริษาหญิงสาวหน้าตาวัยละอ่อน ที่นั่งอยู่ข้างกายของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็เ้านายเป็ยิ่งนัก แต่เธอก็หาได้ทำอะไรไปมากกว่านั้นได้ไม่ คงได้แต่แอบกำมือเรียวเล็กเข้าหากันจนแน่น เพื่อระบายอารมณ์ที่คุกรุ่นให้คลายลง และคงต้องให้เป็ไปตามคำพูด ของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็เ้านายนั้นแหละ
๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓
1K
