“หยุดทะเลาะกันเกี่ยวกับสาวใช้นางนั้นสักวันไม่ได้หรือ”เจาเฟยเทียนที่รำคาญกับการทะเลาะกันของแม่กับลูกเกี่ยวกับสาวใช้ที่ชื่อฉีหลินแล้วเอ่ยตวาดเสียงดัง
“ฮึย”จือเลียงซูที่เห็นเช่นนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างไม่พอใจแล้วได้แต่เดินเข้าไปในจวนของตนด้วยท่าทางไม่พอใจ
“เ้าอย่าทำตัวให้มีปัญหานักเพราะหากเ้ายังสร้างปัญหาให้กับครอบครัวของข้าไม่เลิกข้าจะทำให้เ้าไม่สามารถสร้างปัญหาใดๆกับครอบครัวของข้าได้อีก”เจาเฟยเทียนเอ่ยพร้อมกับมองไปฉีหลินที่ตอนนี้ได้แต่ยืนสั่นกลัวด้วยสายตาเย็น
“จะเ้าค่ะ”ฉีหลินเอ่ยขานรับแล้วก้มหน้าลงที่พื้นด้วยความหวาดกลัวทันที
“ไปให้พ้นหน้าข้า”เจาเฟยเทียนเอ่ยเสียงเย็นฉีหลินที่เห็นเช่นนั้นก็ได้แต่ถอยหายออกไปด้วยความเสียใจที่ทุกคนปฏิบัติกับนางเช่นนี้
“เ้ากลับไปที่ห้องของเ้าเถอะ”หลิวหลิงเอ่ยพร้อมกับมองมาที่สหายของตนด้วยความสงสาร
“ขอบใจเ้ามาก”ฉีหลินเอ่ยพร้อมกับยกยิ้มเศร้าให้กับหลิวหลิงแล้วเดินกลับไปที่ห้องของตนอย่างโดดเดี่ยว
“คุณชายระวังนะเ้าคะ”เหมยเหมยที่ช่วยประคองร่างหนาของเฟยิที่เมามายเข้ามาในเรือนด้วยความยากลำบากเอ่ยเตือนเขาด้วยความเป็ห่วง
“ออกไปออกไปให้พ้นหน้าข้า”เฟยิตวาดเสียงดังพร้อมกับเบี่ยงตัวออกจากการประคองของเหมยเหมยแล้วออกไปล้มตึงลงนอนที่เตียงอย่างไม่สนใจเหมยเหมยที่มองมาที่เฟยิด้วยแววตาแห่งความรักเมื่อนางเห็นว่าเฟยินั้นอยู่ในสภาพที่ขัดขืนอะไรตนเองไม่ได้นางจึงได้ตัดสินใจล้วงมือเข้ามาในอกเสื้อแล้วหยิบห่อกระดาษที่นางได้พบติดตัวตลอดเวลาออกมาด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์
“ข้ารักคุณชายนะเ้าคะ”เหมยเหมยเอ่ยพร้อมกับค่อยๆบีบปากของเฟยิแล้วเทผงยาสีขาวใส่ปากของเขาอย่างแ่เบาและเมื่อนางเห็นว่าชายในดวงใจของนางได้เริ่มมีอาการร้อนรุ่มจากฤทธิ์ยาแล้วนางจึงเข้าไปกอดเขาด้วยความรักใคร่หวังจะใช้ร่างกายของตนเพื่อยกฐานะของตนเองและเพื่อที่นางจะเขาแต่เพียงผู้เดียว
“เหมยเหมย เ้าจะทำอะไร”เจ่าเมิงคนรับใช้คนสนิทของเจาเฟยิที่เพิ่งกลับมาจากการทำธุระให้กับนายของตนเอ่ยถามเพื่อนในวัยเด็กของตนด้วยความใ
“เจ่าิ”เหมยเหมยที่เห็นว่าแผนการของนางไม่สำเร็จแล้วจึงเร่งจัดเสื้อผ้าของตนให้เรียบร้อยแล้วลุกขึ้นเข้าไปเอ่ยตำหนิเจ่าิเสียงเรียบ
“เ้าไปที่ใดมารู้หรือไม่ว่าข้าต้องเหนื่อยมากเพียงใดเพื่อพาคุณชายกลับมาที่นี่ได้”เหมยเหมยเอ่ยเสียงเรียบแล้วเดินจากไปทันที
“เหมยเหมยรอเดี๋ยวสิ”เจ่าิที่แอบมีใจให้กับเหมยเหมยเอ่ยเรียกหญิงในดวงใจแล้วรีบวิ่งออกไปตามหญิงคนรักของตนด้วยรอยยิ้มยินดีโดยที่เขาไม่รู้เลยว่าวันพรุ่งนี้เขาจะถูกสั่งโบยจากคุณชายของตน
“อืมมม อา” เฟยิที่รู้สึกร้อนรุ่มจนทนไม่ไหวร้องออกมาด้วยความทรมานที่เขาไม่สามารถระบายความใคร่ของตนออกมาได้
“คุณชายคุณชายท่านสบายดีหรือไม่เ้าคะ”ฉีหลินที่นอนอยู่ข้างห้องได้ยินเสียงแปลกๆนางจึงลุกขึ้นมาเอ่ยถามเฟยิด้วยน้ำเสียงเป็ห่วง
“ช่วยข้าที เข้ามาช่วยข้า”เฟยิที่นอนทรมานอยู่บนเตียงเอ่ยขอความช่วยเหลือจากฉีหลินด้วยน้ำเสียงแหบพร่าทางด้านฉีหลินที่ได้ยินเช่นนั้นจึงได้รีบเปิดประตูเข้าไปช่วยนายของตนอย่างร้อนใจ
“คุณชายท่านเป็อะไรหรือเ้าคะ”ฉีหลินที่เห็นท่าทางอ่อนแรงของเฟยิจึงเอ่ยถามอย่างเป็ห่วงและเมื่อนางเห็นว่าที่หน้าผากมนของเฟยิมีเม็ดเหงื่อเกาะอยู่มากมายนางจึงได้ใช้ผ้าเช็ดหน้าของนางขึ้นมาช่วยเช็ดอย่างแ่เบา
3K
