ตอน เกือบ
ท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือร้านวัสดุก่อสร้างถูกปกคลุมด้วยเมฆครึ้มสีเทาหม่น อากาศยังคงหนักอึ้งและเต็มไปด้วยความชื้นสัมพัทธ์ที่สูงลิ่วจนรู้สึกเหนียวตัว เสี่ยเม้งในชุดซาฟารีสีน้ำตาลอ่อนที่ดูภูมิฐานแต่กลับดูหลวมโคร่งบนร่างที่ผอมเหลืองของเขา กำลังยืนจัดระเบียบปกเสื้ออยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องทำงาน พิมพ์ยืนอยู่ข้างๆ คอยช่วยจัดเนคไทให้สามีอย่างเบามือ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เสี่ยเม้งฉีดพรมมาอย่างหนักมือหวังจะกลบกลิ่นยาต้มที่เขาดื่มเป็ประจำลอยแตะจมูกพิมพ์จนเธอรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย
"คืนนี้พี่ต้องไปงานเลี้ยงสมาคมพ่อค้ากับเพื่อนๆนะพิมพ์ น่าจะดึกหน่อย ไม่ต้องรอทานข้าวนะจ๊ะ"
เสี่ยเม้งบอกพลางไอแห้งๆ ออกมาสองสามครั้ง ใบหน้าที่ซีดเซียวของเขาดูอิดโรยเกินกว่าจะไปงานรื่นเริง แต่เพื่อคอนเนคชั่นทางธุรกิจ เขายอมฝืนสังขาร
"จ้ะพี่เม้ง พี่ก็ดูแลตัวเองด้วยนะจ๊ะ อย่าดื่มเหล้าเยอะนะจ๊ะ หนูเป็ห่วง"
พิมพ์ตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน มือบางลูบไล้ไปตามแผงอกของสามี
"เออๆ รู้แล้ว ฉันไปล่ะ ฝากปิดออฟฟิศด้วยนะ เอกสารบัญชีเดือนนี้ถ้าไม่เสร็จก็ทิ้งไว้พรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อ"
เสี่ยเม้งสั่งการทิ้งท้ายก่อนจะเดินถือกระเป๋าเอกสารก้าวฉับๆ ออกจากห้องไป ทิ้งให้พิมพ์ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบสงบที่มีเพียงเสียงครางเบาๆ ของเครื่องปรับอากาศ
พิมพ์ถอนหายใจยาวพลางมองตามแผ่นหลังที่เดินหายลับไป เธอหันมาจัดการกองเอกสารบนโต๊ะทำงานไม้สักที่วางระเบียบบัญชีและยอดสั่งซื้อเหล็กเส้นที่ยังค้างคา
พิมพ์จบบัญชีมาจึงไม่ต้องจ้างพนักงานมาช่วยทำบัญชี เช่นนั้น่สิ้นเดือนเธอมักจะงานยุ่งจนดึกเพราะต้องสรุปยอดขาย รายรับรายจ่าย
คุณนายสาวขยับตัวนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานบุหนังแท้ที่แสนสบาย เธออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าชีฟองสีขาวตัวเดิมที่สวมมาั้แ่ตอนบ่าย ความบางเบาของเนื้อผ้าทำให้เธอรู้สึกเย็นสบายในตอนแรก แต่เมื่อนั่งทำงานไปได้สักพัก อากาศที่อบอ้าวภายนอกเริ่มแผ่ซ่านเข้ามาเมื่อเครื่องปรับอากาศเริ่มทำงานได้ไม่เต็มที่ เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดซึมออกมาตามไรผมและซอกคอขาวเนียน
เนื้อผ้าชีฟองที่เปียกชื้นเล็กน้อยเริ่มแนบสนิทไปกับผิวกายขาวผ่อง พิมพ์รู้สึกถึงความเย็นชื้นที่หัวไหล่และแผ่นหลัง บราเซียลูกไม้สีดำสนิทที่โอบอุ้มเต้าอวบใหญ่ขนาดสามสิบเก้านิ้วของเธอยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างดีเยี่ยม แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกอึดอัดและรุ่มร้อนอย่างบอกไม่ถูกจึงถลกเสื้อและถอดบราออกมาวางบนโต๊ะ
ทุกครั้งที่พิมพ์ก้มหน้าลงจดบันทึก ร่องอกที่เบียดชิดกันจนลึกจะโผล่พ้นคอเสื้อที่ปลดกระดุมไว้ออกมา ยอดปทุมถันสีสดที่ถูกกระตุ้นด้วยความรู้สึกสับสนในใจเริ่มหดเกร็งและชูชันดันเนื้อผ้าออกมาจนเป็ตุ่มไตแข็งๆ
เวลาล่วงเลยไปจนเกือบสามทุ่ม บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัด มีเพียงเสียงจิ้งหรีดร้องระงมมาจากพงหญ้าหลังโกดัง ทันใดนั้นเอง
เปรี้ยง!!
เสียงะเิดังกึกก้องกัมปนาทมาจากทางหน้าปากซอย แสงสว่างจากหลอดไฟนีออนในห้องทำงานกระพริบถี่ๆ สองสามครั้งก่อนจะดับวูบลงพร้อมกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่หยุดทำงานกะทันหัน ความมืดมิดสนิทเข้าปกคลุมห้องทำงานและร้านวัสดุก่อสร้างในพริบตา มีเพียงแสงสลัวจากดวงจันทร์ที่ลอดผ่านก้อนเมฆลงมาจางๆ พอให้เห็นเงารางๆ ของเฟอร์นิเจอร์
พิมพ์สะดุ้งสุดตัวด้วยความใ หัวใจของเธอเต้นรัวโครมครามอยู่ในอก หญิงสาวพยายามกวาดสายตามองหาโทรศัพท์มือถือในความมืด แต่ความเงียบเชียบที่เข้าครอบงำกลับทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวอย่างประหลาด ความร้อนที่ไม่มีลมเป่าทำให้อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว กลิ่นเหงื่ออ่อนๆ ของเธอเองผสมกับกลิ่นน้ำหอมฟีโรโมนเริ่มลอยอวลอยู่ในความมืด
"อุ๊ย! พี่เม้ง ไฟดับเหรอจ๊ะ" พิมพ์พึมพำเสียงสั่นลืมไปชั่วขณะว่าสามีไม่อยู่
จู่ๆ แสงไฟจากกระบอกฉลาก็สาดส่องเข้ามาทางกระจกหน้าประตูออฟฟิศ แสงไฟส่ายไปมาอย่างเร่งรีบก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของพิมพ์
พิมพ์ยกมือขึ้นป้องตาด้วยความพร่ามัว เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับกลิ่นกายที่แสนคุ้นเคย กลิ่นเหงื่อเค็มๆ ผสมกลิ่นฝุ่นปูนและไอดินที่ชุ่มชื้น
"คุณนายครับ! คุณนายเป็อะไรหรือเปล่าครับ" เสียงแหบพร่า เคน ลูกจ้างหนุ่มดังขึ้น
เคนเดินเข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน แสงจากไฟฉายที่เขาวางหงายไว้บนโต๊ะส่องย้อนขึ้นมา เผยให้เห็นใบหน้าคมเข้มที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อและแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยผสมความหิวโหย เคนอยู่ในชุดกางเกงยีนส์ตัวเดิมแต่ถอดเสื้อทิ้งไว้ เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่อัดแน่นและรอยสักรูปัที่ดูน่าเกรงขามในแสงสลัว
"เคน ชั้นใหมดเลย ไฟจะดับนานไหมเนี่ย"
พิมพ์ถามเสียงแ่ ร่างกายอวบอัดของเธอสั่นสะท้านเล็กน้อย
"หม้อแปลงปากซอยะเิครับ น่าจะนานอยู่ ผมเห็นไฟในออฟฟิศดับเลยรีบมาดู กลัวคุณนายจะใ"
เคนตอบพร้อมกับขยับเข้าไปใกล้พิมพ์มากขึ้นจนลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ
ความร้อนที่อบอวลอยู่ในห้องบวกกับความเปียกชื้นของเสื้อผ้าทำให้พิมพ์รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปียกเหงื่อแนบลู่ไปกับเต้าอวบจนเห็นบราเซียสีดำชัดเจน เคนจ้องมองภาพความขาวอวบตรงหน้าด้วยสายตาที่แทบจะกลืนกิน แสงไฟฉายที่ส่องย้อนขึ้นมาทำให้เห็นยอดปทุมถันที่ชูชันทะลุเนื้อผ้าออกมาอย่างชัดเจน
"ร้อนมากไหมครับคุณนาย เหงื่ออกเต็มเลย" เคนถามพร้อมกับเอื้อมมือหยาบกร้านไปลูบไล้ที่ต้นแขนเนียนนุ่มของพิมพ์อย่างถือวิสาสะ
ััที่สากกร้านแต่ร้อนรุ่มทำให้ความรู้สึกวาบหวามแล่นแปล๊บไขสันหลังพิมพ์จนขนลุกซู่ทันที
อุ๊ย! คุณนายสาวสะดุ้งน้อยๆ แต่กลับไม่ได้ถอยหนี ร่างกายของเธอกลับโหยหาััที่แข็งแกร่งนี้อย่างน่าประหลาด
"ร้อนจ้ะเคน อึดอัดไปหมดเลย"
พิมพ์ครวญครางพึมพำ ลมหายใจเริ่มติดขัด
เคนไม่รอช้า เขาใช้มือหนาเชยคางของพิมพ์ขึ้นมาสบตาในความมืดสลัว
"ให้ผมช่วยคลายร้อนให้ไหมครับคุณนาย ผมเห็นคุณนายลำบากแบบนี้ผมใจคอไม่ดีเลย"
พูดจบเคนก็โน้มใบหน้าลงไปสูดดมกลิ่นความหอมที่ซอกคอขาวเนียนของพิมพ์อย่างหิวกระหาย ลิ้นสากของเขาตวัดเลียหยาดเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ไหลย้อยลงมาตามลำคอ
อือ!
พิมพ์ครางฮือในลำคอด้วยความเสียวซ่าน มือบางเผลอจิกทึ้งมัดกล้ามที่หัวไหล่ของเคนระบายอารมณ์
"เคน อย่าทำแบบนั่นสิจ้ะ" พิมพ์พยายามร้องเตือนสติด้วยน้ำเสียงที่เบาบางราวกับเสียงกระซิบ
"เฒ่าแก่เม้งไม่อยู่หรอกครับคุณนาย ตอนนี้มีแค่เรา ให้ผมดูแลคุณนายนะ"
เคนกระซิบเสียงพร่าพลางใช้มือหยาบบีบเคล้นไปที่เต้าอวบใหญ่ขนาดสามสิบเก้านิ้วผ่านเนื้อผ้าชีฟองที่เปียกชื้น เขาขยำก้อนเนื้อนุ่มนิ่มอย่างมันมือ
เคนจงใจปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของพิมพ์ออกจนหมด เผยให้เห็นเนินอกขาวผ่องที่สว่างวาบในความมืดแล้วก้มลงอ้าปากกว้างปทุมถันสีสดเข้าไปดูดดื่มอย่างตะกละตะกลาม
แผล๊บ! ๆ ๆ ลิ้นสากๆรัวเลียรอบยอดอกที่แข็งขืนสร้างความเสียวซ่านจนพิมพ์ต้องแอ่นอกรับัั มือบางสอดประสานเข้าไปในกลุ่มผมของเคน ดึงหน้าเขาบดเต้า บังคับให้เขาดูดนมของเธอให้แรงขึ้น
"อ๊าาา เคน ซี๊ดดด!" พิมพ์ร้องครางอย่างลืมตัว ความรู้สึกถูกเป็ที่้าของชายหนุ่มที่มีพละกำลังมหาศาลทำให้เธอหลงใหลจนยากจะถอนตัว
เคนเลื่อนมือลงต่ำไปที่หว่างขาขาวเนียน เขาถลกกระโปรงทรงเอสั้นกุดของพิมพ์ขึ้นมาจนถึงเอว มือหยาบล้วงมุดเข้าไปในกางเกงชั้นในลูกไม้ที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำหล่อลื่น เขาใช้นิ้วกลางที่เรียวยาวและแข็งแรงสอดแทรกเข้าไปในร่องกุหลาบของพิมพ์ทันที ความคับแน่นและเปียกแฉะทำเอาเคนถึงกับสูดปาก
"รูคุณนายแฉะจังเลยครับ ตอดนิ้วผมแน่นเลย" เคนพึมพำพลางเร่งจังหวะการขยับนิ้วเข้าออกอย่างรัวเร็ว
พิมพ์บิดเร้ากายไปมาบนเก้าอี้ทำงาน ความเสียวซ่านแล่นแปล๊บ ทะลวงเข้าสู่สมองจนขาวโพลนไปหมด เธอหลับตาลงจินตนาการถึงแท่งเอ็นขนาด 58 ที่เธอเคยแอบดูเคนชักว่าวในห้องน้ำ
แคว่ก! เคนค่อยๆ รูดซิปกางเกงยีนส์ของเขาลง งัดเอาท่อนเอ็นขนาดมหึมาที่แข็งขึงออกมาถูไถกับหน้าขาขาวเนียนของพิมพ์ ความร้อนและขนาดของมันทำให้พิมพ์ถึงกับสะท้าน
เคนจับแท่งเอ็นขนาด 58 จ่อที่ปากทางรักที่กำลังแฉะไปด้วยน้ำอยาก เขาเตรียมจะกระแทกกระทั้นเข้าไปเพื่อเติมเต็มความปรารถนาที่ค้างคา ทว่าในวินาทีที่หัวหยักบานแฉ่งกำลังมุดหายเข้าไปในร่องสาวได้ครึ่งหัว
วิ้งๆๆ!!
เสียงมอเตอร์ของเครื่องปรับอากาศเริ่มทำงาน แสงไฟในออฟฟิศสว่างจ้าขึ้นมาทันทีอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย!
ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัวด้วยความใ แสงไฟที่สว่างขึ้นทำให้ภาพคาวโลกีย์ทุกอย่างกระจ่างชัด พิมพ์รีบผลักอกเคนออกด้วยความหวาดผวาเพราะในห้องมีกล้องวงจรปิดติดตั้งอยู่
เธอรีบดึงเสื้อเชิ้ตมาปิดบังทรวงอกและจัดแจงกระโปรงลงมาปิดหน้าขา
"ไฟ ไฟมาแล้วเคน! รีบไปเร็ว!" พิมพ์ละล่ำละลักบอกด้วยใบหน้าที่แดงซ่านและตื่นกลัว สายตายังเหลือบเห็นท่อนเอ็นขนาดั์ของเคนที่ยังตั้งตระหง่านและกระตุกหงึกๆ ด้วยความอารมณ์ค้าง
เคนกัดฟันแน่นด้วยความหงุดหงิดใจที่ถูกขัดจังหวะในนาทีสำคัญ เขาจำใจต้องรีบเก็บแท่งเอ็น 58 เข้ากางเกงและรูดซิปอย่างรวดเร็ว
เคนรีบคว้าไฟฉายและเดินออกไปทางประตูบานเลื่อนกระจกอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้พิมพ์นั่งหอบหายใจรวยรินอยู่บนเก้าอี้ทำงาน ร่างกายของเธอยังคงสั่นเทาและความ้ายังคงจุกแน่นอยู่ที่หว่างขา
น้ำสวาทที่เปียกแฉะทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัวแต่กลับมีความตื่นเต้นจนทำงานทำการต่อไม่ไหว
19K
