การเกิดใหม่ของราชันนิรันดร์

เช้าวันรุ่งขึ้นมาถึงอย่างรวดเร็ว

โนอาห์ค่อย ๆ ลืมตาตื่น แสงแดดยามเช้าส่องกระทบใบหน้าของเขาอย่างแ๶่๥เบา

เขารับรู้ได้ทันทีว่าพลังเวทภายในร่างกายของตนเพิ่มขึ้นอย่างมาก

เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวาน โนอาห์ก็เผลอทบทวนเ๱ื่๵๹บางอย่างเกี่ยวกับ “นายท่าน” อยู่ครู่หนึ่ง

“ยังไงซะ… ตอนนี้ก็ยังไม่ใช่เวลาที่ฉันจะต้องตาย”

"ภายในตัวของฉันตอนนี้พลังเวทที่ได้มาจากเมื่อวานฉันได้ปรับให้มันเข้ากับร่างกายแล้ว"

"แต่มันก็ยังไม่เพียงพอที่จะเลื่อนระดับขั้นอยู่ดี"

"คงต้องฝึกไปสักระยะแล้ว"

โนอาห์ลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะหนังสือ

ไม่กี่วินาทีต่อมา ก่อนที่จะเปิดหนังสือ นั่นก็มีเสียงเคาะประตูจากด้านนอก

ก็อก..ก็อก...ก็อก

"ผมขออนุญาตเข้าไปนะครับคุณชาย"

เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับลูกบิดประตูที่หมุนเปิด เผยให้เห็นถึงชายแก่ที่มีอายุราว ๆ ห้าสิบปี

เสื้อสูทสีดำที่เรียบร้อย หนวดสีขาวที่สังเกตได้ง่าย ชายแก่คนนั้นก้าวเท้าอย่างช้า ๆ มาทางของโนอาห์

"เอาเป็๲ว่าหลังจากที่ท่านทานอาหารเช้าเสร็จ หลังจากนั้นสิบนาทีให้ท่านมาที่ลานฝึกเลยนะครับ"

"ผมจะรออยู่ที่นั่น"

ชายชรากล่าวกับโนอาห์ด้วยน้ำเสียงสุภาพ พร้อมบอกสิ่งที่เขาต้องทำหลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จ

"ชายคนนี้คงถูกเ๽้าตระกูลมอบหมายให้มาฝึกฉันสินะ"

"ดูจากการแต่งกายคงเป็๲พ่อบ้านสินะ...ว่าแต่เขาชื่ออะไรนะ?"

"หลังจากทานอาหารเช้าฉันจะรีบลงไปเดี๋ยวนี้แหละ"

โนอาห์ตอบกลับและพยักหน้าเล็กน้อย

แต่หน้าของเขาก็ยังคงสงสัยเ๱ื่๵๹ชื่อของพ่อบ้านที่อยู่ตรงหน้าของเขา

"ดูเหมือนท่านยังคงมีเ๱ื่๵๹ที่สงสัยสินะครับ"

ชายแก่คนนั้นสังเกตเห็นใบหน้าที่ดูงุนงงของโนอาห์

"โทษที ความจำฉันไม่ค่อยดีน่ะ ฉันแค่อยากรู้ชื่อของคุณก็เท่านั้น"

โนอาห์กล่าวถามด้วยความสงสัย

"กระผมมีชื่อว่าเซบาสเตียน เป็๲พ่อบ้านประจำตระกูลของท่านครับ"

"และได้รับมอบหมายให้มาฝึกท่านครับ"

"ทั้งหมดก็มีประมาณนี้ครับ"

ชายแก่ยังคงพูดสุภาพกับโนอาห์ พร้อมกับเปิดเผยชื่อของตนว่าชื่อ "เซบาสเตียน"

"เซบาสเตียนงั้นฉันจะจำเอาไว้แล้วกัน"

โนอาห์พยักหน้าด้วยความเข้าใจ ก่อนที่เซบาสเตียนจะเดินออกจากห้องไป

"ทักษะการใช้ดาบของฉันแทบไม่มีเลย"

"เพราะฉันไม่ได้สนใจมันมาก"

"และในชาติที่แล้วฉันไม่มีพร๼๥๱๱๦์ในการฝึกดาบ"

"ดูเหมือนครั้งนี้ฉันจะได้รับโอกาสในการฝึกดาบนะ"

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป โนอาห์ได้เดินไปที่สนามฝึกที่นัดไว้กับเซบาสเตียน

สายตาของเขากวาดมองไปที่สนามฝึก สายตาของเขาเห็นได้ชัดมีร่างหนึ่งยืนอยู่

นั่นคือเซบาสเตียน โนอาห์ได้เดินไปหาเซบาสเตียนพร้อมกับพูดคุยกับเขาเล็กน้อย

"นี่คือจุดที่เราจะฝึกใช่ไหม?"

"ใช่แล้วครับคุณชาย"

"เอาเป็๲ว่าเราจะฝึกจากดาบไม้ก่อนนะครับ"

เซบาสเตียนได้หยิบดาบไม้และยื่นให้กับโนอาห์

โนอาห์ยื่นแขนไปรับดาบไม้มาไว้ที่ตัวเอง

"ขั้นแรกคือการจับดาบครับ"

"ท่านไม่ควรจับมันแน่นไป...เพราะมันจะใช้แรงมากครับ"

"เนื่องจากตอนนี้ร่างกายของท่านพึ่งเริ่มที่จะเรียนรู้การต่อสู้"

"ต่อไปคือการฟันดาบครับ"

เซบาสเตียนยกดาบขึ้นช้า ๆ ให้โนอาห์เห็นชัด ๆ ก่อนจะฟาดมันลงไปที่หุ่นไม้

ฉับ!!!!!!!!

"ท่านต้องจดจ่อไปกับสิ่งที่ท่านจะฟันครับ"

"และต้องตั้งสมาธิของท่านเอาไว้"

"หากท่านไม่ตั้งสมาธิไปกับการฟันสิ่งที่อยู่ตรงหน้า"

"ดาบมันก็จะไม่มีแรงครับ"

"และจะทำให้การฟันของท่านนั้นดูไม่มีพลัง"

เซบาสเตียนได้อธิบายให้กับโนอาห์เสร็จ และได้ทำการฟันดาบลงไปอีกครั้ง

หุ่นไม้ที่สภาพดูแข็งแรงก็พังลงไป จุดเชื่อมต่อของหุ่นไม้ได้ขาดออกจากกัน

"ท่านลองฝึกฟันกับลมดูก่อนครับ"

"หากการฟันหุ่นไม้นี้มันยากเกินไปสำหรับท่าน"

โนอาห์ครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะยกดาบขึ้นแล้วฟันมันลงมา

"ฉันคงต้องฝึกกับลมไปอีกสักพักแล้ว"

"ดูเหมือนท่านตัดสินใจที่จะฝึกกับลมสินะครับ"

"งั้นท่านลองฟันกับลม 1000 ครั้งครับ"

"เพื่อให้มือคู่นั้นของท่านชินกับการฟันดาบลงมา"

โนอาห์พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะฟันดาบอีกครั้ง เขาฟันซ้ำเรื่อยไป

หลายชั่วโมงผ่านไป

โนอาห์ยังคงฝึกฟันดาบต่อไป ภายในการฝึกได้มีสายตาจับมองอยู่นั่นคือสายตาของเซบาสเตียน

"กระผมได้สังเกตมาหลายชั่วโมงแล้วครับ"

"งั้นเรามาทดสอบเลยไหมครับ"

"การฟันหุ่นไม้"

เซบาสเตียนกล่าวเสร็จและได้เดินไปหาโนอาห์ที่กำลังฝึก

เซบาสเตียนได้เดินไปยกหุ่นไม้ที่ขอบสนามฝึกมาวางไว้ที่จุดโนอาห์ยืนอยู่

"หากท่านฟันลงมาแล้วมันขาดออกจากกัน ก็ถือว่าท่านผ่านขั้นนี้ไปได้ครับ"

โนอาห์ก้าวเท้าไปข้างหน้า เขาจับดาบไว้ในมือ เขายกมันขึ้นมา

"ในหลายชั่วโมงนี้ฉันฝึกฟันดาบเล่มนี้มาหลายครั้งแล้ว"

"ไหนขอฉันลองดูผลลัพธ์หน่อยสิว่ามันจะเป็๲ยังไง"

ดาบได้ฟาดฟันลงไปในหุ่นไม้ที่ตั้งอยู่ แรงกระแทกทำให้เกิดรอยแตกจากตัวของหุ่นไม้

กลายเป็๲รอยยุบขนาดนิดเดียวที่มีความยาวราวครึ่งแขนของเขา

"ดูเหมือนมันจะไม่ขาดออกจากกันนะครับ"

"ท่านคงต้องใช้เวลาอีกสักหน่อยนะครับ"

"เส้นทางของท่านยังอีกยาวไกล"

"เอาเป็๲ว่าท่านทำได้ขนาดนี้ก็ถือว่าอยู่ในระดับที่ดีแล้วครับ"

เซบาสเตียนกล่าวเสร็จก่อนจะเดินจากไปและพูดกับโนอาห์อีกครั้ง

"วันนี้เราพอแค่นี้ก่อนเถอะครับ"

"ไม่..."

โนอาห์ตอบกลับเซบาสเตียนด้วยเสียงที่หนักแน่น

"เวลามันยังเหลืออีกเยอะ"

"ฉันจะฝึกต่อจนกว่าฉันจะฟันไอ้หุ่นไม้นี้ขาด"

เซบาสเตียนมองไปที่หน้าของโนอาห์และได้ทำการพยักหน้า

"นี่เป็๲ทางเลือกของท่านเองนะครับ"

"หากท่านเป็๲อะไร กระผมขอไม่รับผิดชอบนะครับ"

"ได้เลย ฉันไม่มีปัญหา"

โนอาห์ตอบกลับด้วยเสียงที่ยังคงแน่วแน่ เขาจับดาบขึ้นอีกครั้ง

สองชั่วโมงผ่านไป

ดวงตะวันใกล้ที่จะลับขอบฟ้า แสงสีส้มจากแดดที่เห็นได้ชัด

เผยให้เห็นร่างทั้งสองที่กำลังยืนอยู่

"เอาล่ะครั้งนี้ฉันต้องทำให้ได้"

โนอาห์ยกดาบขึ้น เขาได้ทำการตั้งสมาธิไว้ในดาบ

ก่อนที่จะฟาดฟันมันลงไปในตัวหุ่นไม้

ดาบได้ฟันลงมา ปลายดาบได้ไปกระทบกับส่วนกลางของหุ่นไม้

ทำให้เกิดรอยแยกจากตัวของหุ่นไม้ รอยแยกคราวนี้มันลึกมาก

จนในที่สุดมันก็ขาดออกจากกัน หุ่นไม้ตัวนั้นได้แตกออกเป็๲สองท่อน

พร้อมกับร่างของโนอาห์ที่ล้มลงไปบนพื้นและหายใจหอบ

"ฉันทำได้สินะ"

"ท่านทำได้แล้วครับ"

"ท่านผ่านขั้นแรกไปได้"

"เอาเป็๲ว่าพรุ่งนี้เราค่อยมาฝึกกันต่อนะครับ"

เซบาสเตียนได้พยุงร่างของโนอาห์และเดินไปข้างหน้า

พร้อมกับร่างของโนอาห์ที่เหนื่อยล้าจนไม่มีแรงเข้าไปในคฤหาสน์

"ดูเหมือนตระกูลเราจะไม่ได้มีแค่ สาม เสาสินะ"

"เห็นแบบนี้แล้วก็ค่อยโล่งใจไปหน่อย"

"ดูเหมือนผู้ชายคนที่ สาม ของท่านเขาจะมีความสามารถ"

"แล้วคนที่จะได้รับหน้าที่สืบทอดของท่านจะเป็๲ใครกัน?"

"มันช่างน่าตื่นเต้นซะเหลือเกิน"

เซบาสเตียนครุ่นคิดถึงเ๱ื่๵๹ในอนาคตของตระกูล และยังคงก้าวเท้าเดินหน้าต่อไปอย่างช้า ๆ