ขอเป็นสามีของคุณ

        กัญญาภัคสะดุ้งหลุดจากภวังค์ “ไม่มีอะไรค่ะ คุณมานานแล้วเหรอ”

        “มาได้สักพักแล้วคุณแพรวลาเหรอ ป้าพิณถึงต้องมาเลี้ยงน้ำใส”

        กัญญาภัคหลบสายตาจับผิดเขาดูก็รู้ว่าเขากำลังตำหนิที่เธอทิ้งลูกไว้กับแม่บ้านตามลำพังซึ่งที่จริงก็ไม่ได้ผิดอะไรสักนิด แต่ทำไมเธอรู้สึกเหมือนถูกจับผิดนะ

        “พี่แพรวลาค่ะฉันไปทำงานแล้วก็รีบกลับมาเลี้ยงลูกนี่ไงคะ”

        “ผมสงสารลูกป้าพิณต้องทำงานบ้าน ทำอาหารอีก จะดูแลน้ำใสตลอดเวลาได้ยังไงคุณมีปัญหาทำไมคุณไม่โทร.บอกผม ปรึกษา ขอความช่วยเหลือผมได้ตลอดนะ”

        “คุณกำลังทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่นะคะป้าพิณเคยมีลูกแล้ว ป้าพิณเลี้ยงน้ำใสได้ค่ะ แล้วเอาลูกมาให้ฉันค่ะฉันจะพาไปอาบน้ำ”

        “คุณเพิ่งกลับมาเหนื่อยๆไปนั่งพักก่อนดีไหม ผมจะอาบน้ำให้ลูกเอง”

        “คุณอาบเป็นหรือคะ”

        สีหน้าไม่เชื่อของหญิงสาวที่จ้องอยู่ทำให้คณินเลิกคิ้วขึ้น“ผมอาบได้ ถ้าไม่เชื่อก็ลองให้ผมอาบให้น้ำใสดูไหม”

        “ไม่ขอลองดีกว่าค่ะส่งลูกมาให้ฉันเถอะ”

        “คุณกั้งกลับมาแล้วหรือคะ”ป้าพิณเดินออกมาจากหลังบ้าน ตรงไปยังคณินเพื่อจะพาน้ำใสไปอาบน้ำ เพราะได้เวลาแล้ว“ป้าไปตากผ้ามาค่ะ ผ้านวมของน้ำใส ป้าอบร้อนแล้วแต่เห็นว่าวันนี้แดดดีป้าเลยเอาไปตากแดดด้วยค่ะ”

        “ดีแล้วค่ะป้าพิณเดี๋ยวกั้งเอาลูกไปอาบน้ำเอง ป้าพิณมีงานอะไรไปทำก็ไปทำเถอะค่ะ”

        “เอ่อแล้ววันนี้จะให้ป้าเตรียมอาหารกี่ที่ดีคะ” ป้าพิณถามด้วยความสงสัยชายหนุ่มดูท่าจะอยู่นานเลยต้องถามเผื่อไว้ก่อน

        กัญญาภัคหันไปหาเขาอย่างเสียไม่ได้“คุณจะกลับเลยไหมคะ”

        “ผมไม่มีธุระที่ไหนผมจะอยู่กินข้าวเที่ยงแล้วก็ข้าวเย็นด้วย”

        “ไม่มีงานทำหรือไง”

        “มี แต่สั่งผ่านมือถือได้คุณเองก็ต้องหัดใช้เทคโนโลยีด้วยนะครับ สั่งงานจากที่บ้านจะได้ไม่ต้องทิ้งลูกไว้ ถ้าไม่เก่งเรื่องเทคโนโลยีก็ถามผมได้”

        “ฉันทำเป็นค่ะตอนน้ำใสคลอดเดือนแรกก็เคยประชุมผ่านระบบซูม แต่วันนี้มีเอกสารด่วนต้องเข้าไปเซ็น”

        “น้ำใส หนูโชคดีมากนะลูกมีแม่ทั้งสวยและเก่ง บอกแม่เขาทีว่าพ่อชอบเขามาก”

        กัญญาภัคหน้าร้อนขึ้นมาทันทีเมื่อเขาบอกชอบต่อหน้าแบบไม่ทันตั้งตัว“น้ำใสบอกพ่อเขาทีนะคะว่าอย่าพูดมากแม่ไม่ชอบ เขาจะมาทำให้หนูกับแม่วุ่นวาย”

        “คุณอย่าใส่ร้ายผมให้ลูกฟังแบบนี้สิ”เขาเบิกตาเขม็งใส่เธอ แต่กัญญาภัคไหวไหล่

        “น้ำใสกับฉันอยู่กันดีๆคุณเข้ามาวุ่นวายจริงๆ นี่คะ”

        คณินเดินตามคนสวยแต่ปากแข็งอย่างไม่ทุกข์ร้อนเขาว่าผู้หญิงด่าแปลว่าผู้หญิงรัก แค่เธอเปิดบ้านยอมรับเขา ก็เท่ากับว่าเธอมีใจให้เขาแล้วครึ่งหนึ่งที่เหลือเขาต้องพยายามที่จะให้เธอยอมรับเขาให้ได้

        อะไรจะสู้ลูกตื๊อได้พ่อตื๊อไม่พอ เขาจะให้น้ำใสช่วยอีกแรง

        “น้ำใสช่วยพ่อตื๊อแม่หน่อยนะครับ”เขากระซิบบอกลูกสาวน้ำใสรู้สึกว่ามีลมอะไรปัดผ่านแถวใบหูชวนให้จั๊กจี้เลยหัวเราะเอิ๊กอ๊ากขำอย่างชอบใจ ใบหน้าเล็กยิ้มแป้น ดวงตาสุกใสสกาวอย่างขบขัน

        “เอิ๊กๆ”

        “ตกลงช่วยพ่อใช่ไหมครับ”

        น้ำใสเป็นเด็กที่อะไรปัดผ่านแถวพุงกับใบหูไม่ได้จะจั๊กจี้มากเลยหัวเราะเสียงดังน้ำลายไหลย้อย คณินเลยหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดปากให้ลูก

        กัญญาภัคยอมรับว่าเขากับน้ำใสมีสายสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกันน้ำใสอยู่กับพ่อทีไรก็ยิ้มมีความสุขทุกครั้ง “คุณพูดอะไรกับลูกคะ”

        “ผมคุยกับลูกสองคน”

        “นี่คุณ”

        “ถ้าอยากรู้ผมบอกก็ได้”

        “ไม่อยากรู้แล้วค่ะ”

        คณินเลยหัวเราะขำท่าทางแสนงอนของเมียบทจะน่ารักก็ทำเอาเขาใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เขาชอบเธอในทุกมุมมอง ไม่ว่าจะเป็นคนที่ปากแข็งหรือคนขี้เหงาอยากให้เขาช่วยระบายความเครียดให้แต่อย่างหลังต้องเป็นเขาคนเดียวเท่านั้น คนอื่นห้ามทำให้เธอเด็ดขาด คณินคิดอย่างหวงแหน

        “ฉันจะเตรียมน้ำอุ่นคุณอุ้มลูกตามมาค่ะ”

        กัญญาภัคยกเรื่องอาบน้ำมาอ้างเพราะไม่อยากถูกเขาหยอดอีก แค่นี้ก็หวั่นไหวให้เขามากแล้วทั้งที่เขาไม่ได้คุยกับเธอเรื่องสถานะใดๆมีแต่มาหาที่บ้านทำให้เธอคุ้นเคยกับการมีเขา เท้าเรียวจะเดินนำไปที่ห้องน้ำทว่า

        “คุณกั้ง”

        “คะ”เธอสะดุ้ง หลุดจากภวังค์หันไป

        “คุณจะไปห้องครัวทำไม”

        “เอ๊ะ”เธอตกใจหันไปมองทิศทางที่เดินมา แล้วเอ่ยแก้เก้อ เธอมัวแต่ใจลอยคิดถึงเขา “ฉันจะมาดูว่าป้าพิณปิดแก๊สหรือยังค่ะ”

        คณินแสร้งพยักหน้าขรึม“แล้วเรียบร้อยไหม”