เธอเป็นเพื่อนเซ็กส์ของฉัน

ขอเปลี่ยน​ชื่อ​ตัวละคร​หญิง​ ชินโจ คาซึฮะ เป็น​ ชินโจ อิจิฮะ

วันนี้ เมื่ออิจิฮะชวนเธอ "เดินไปสถานีด้วยกัน"

 ฟุตาบะพยักหน้ารับอย่างไม่ลังเล

 นี่เป็นครั้งแรกที่เธอทำแบบนี้ตั้งแต่

เธอเริ่มเรียนมัธยมปลายและเริ่มเดินทางไปโรงเรียนโดยรถไฟกับอิจิฮะ

 เธอเคยชวนน้องสาวมาหลายครั้งแล้ว แต่ทุกครั้ง

 ฟุตาบะก็ปฏิเสธอย่างหยาบคายและเดินไปสถานีคนเดียว

อิจิฮะและฟุตาบะเป็นพี่น้องที่สนิทกันมาโดยตลอด

 และตอนประถม พวกเธอจะเดินไปโรงเรียนด้วยกันทุกวัน

พร้อมกับเด็กชายจากบ้านฝั่งตรงข้าม

 ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของพวกเธอจะกลับมา 

และอิจิฮะก็ดีใจมาก

อย่างไรก็ตาม

 ขณะที่เธอกำลังมีความสุขกับการเปลี่ยนแปลงในตัวน้องสาว

 ความรู้สึกไม่สบายใจยังคงวนเวียนอยู่ในใจ

เธออดสงสัยไม่ได้ว่าอะไรทำให้น้องสาวของเธอ​

เปลี่ยนแปลงไปอย่างกะทันหันเช่นนี้

อิจิฮะนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งในห้องของเธอ

 หยุดเช็คของก่อนวันเรียนครั้งสุดท้ายก่อนถอนหายใจเบาๆ

"ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่..."

สิ่งที่หวนกลับมาคือเหตุการณ์เมื่อสามวันก่อน

วันนั้น ฟุตาบะได้ออกไปค้างคืนนอกบ้านเป็นครั้งแรก

ในชีวิตโดยไม่ได้รับอนุญาตจากพ่อแม่

อิจิฮะและพ่อแม่ของเธอเคร่งครัดเรื่องระเบียบวินัย

 และพวกท่านคงไม่แม้แต่จะดูพอใจ

หากลูกสาววัยรุ่นของพวกเขาแอบหนีกลับบ้านจากโรงเรียน

 พวกเขาคงไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอนกับการค้างคืนโดยไม่ได้รับอนุญาต

ถ้าอิจิฮะไม่กล้าโกหกพ่อแม่ว่าฟุตาบะเหนื่อย

จากการฝึกซ้อมชมรมว่ายน้ำและเข้านอนเร็ว

 คงจะมีการประชุมครอบครัวครั้งใหญ่ที่บ้านชินโจ

โชคดีที่ฟุตาบะฝึกซ้อมอย่างหนักเพื่อเตรียมตัว

สำหรับการแข่งขันคันโต

 และไม่ใช่เรื่องแปลกที่เธอจะขึ้นไปนอน

ในห้องชั้นบนโดยไม่รอพ่อแม่ซึ่งทำงานทั้งคู่กลับบ้าน

นอกจากนี้

 อิจิฮะยังทำให้น้องสาวของเธอดูเหมือนกลับมาบ้านอีกครั้ง

 ด้วยการขุดรองเท้าเก่าของฟุตาบะออกมาวางไว้ที่ทางเข้า

 หรือเอาตุ๊กตาสัตว์ยัดไว้บนเตียงของฟุตาบะแล้วห่มผ้าห่มให้

ผลก็คือ พ่อแม่ของทั้งคู่เชื่อคำพูดของอิจิฮะได้ง่ายๆ

 และการค้างคืนของลูกสาวคนเล็ก

โดยไม่ได้รับอนุญาตก็ไม่เคยถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ

อย่างไรก็ตาม

อิจิฮะไม่เคยคาดคิดว่าน้องสาวของเธอจะออกไปข้างนอกจริงๆ

 เมื่อกลับมา

 เธอจะแอบชวนน้องสาวเข้าไปในบ้านแล้วพาขึ้นไปชั้นบน

 คิดว่านั่นจะช่วยแก้ปัญหาได้

 เธอจึงฝากข้อความไว้ในสมาร์ทโฟนของฟุตาบะว่า 

"โทรหาฉันเมื่ออยู่หน้าบ้าน"

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะรอนานแค่ไหน 

ฟุตาบะก็ไม่เคยกลับบ้านเลย อิจิฮะเป็นห่วงน้องสาว

 จึงโทรหาเธอหลายครั้ง แต่ฟุตาบะก็ลังเลที่จะรับสาย

 ในที่สุดเธอก็ตอบตกลง เธอได้รับคำตอบกลับมาว่า 

"รุ่นพี่​ที่​ชมรม​ไม่สบาย​

 เธออยู่คนเดียวและไม่มีใครดูแล ฉันก็เลยอยู่​ดูแล"

อิจิฮะมีเรื่องจะพูดและถามมากมาย

 แต่รุ่นพี่​คนดังกล่าวคือผู้หญิงชื่ออายะ คิคิสึกิ

 และอายะเองก็กำลังคุยโทรศัพท์เพื่อยืนยันสิ่งที่ฟุตาบะพูด

 เช้าวันรุ่งขึ้นทั้งคู่จึงได้คุยกันสั้นๆ แล้ววางสายไป

 ฟุตาบะดูเหนื่อยล้าและง่วงนอนมาก ดูเหมือนจะไม่อยากคุยยาวๆ

วันรุ่งขึ้น ฟุตาบะรีบกลับบ้านแต่เช้าตรู่และขอบคุณพี่สาวที่คิดได้เร็ว

 พร้อมกับโค้งคำนับอย่างซาบซึ้ง ดวงตาของฟุตาบะแดงเล็กน้อย

 แต่ก็ไม่มีอะไรบ่งบอกว่าเธอไม่สบาย 

อิจิฮะถอนหายใจด้วยความโล่งอก แม้ดวงตาจะแดงก่ำ

 แต่ก็ไม่มีเหตุผลที่จะสงสัยเธอเมื่อเธอพูดว่า 

"ฉันนอนไม่หลับเพราะเป็นห่วงรุ่นพี่​อายะ"

หลังจากอิจิฮะเริ่มมีท่าทีดีขึ้น

 อิจิฮะจึงไม่ได้กดดันเธอเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก

 เธอกลัวว่าหากบังคับให้น้องสาวเปิดใจ

 ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็จะกลับมาเย็นชาเหมือนเดิม

ความกลัวนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในตัวอิจิฮะ

 และไม่ว่าความวิตกกังวลที่อธิบายไม่ได้ของเธอ

จะทวีความรุนแรงขึ้นเพียงใด

 เธอก็ไม่อาจเอ่ยปากถามฟุตาบะถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้นได้

หลังจากนั้น อิจิฮะก็ออกจากบ้านพร้อมกับน้องสาว

 และทั้งสองก็เดินเคียงข้างกันไปยังสถานีรถไฟ

 โรงเรียนของอิจิฮะ โรงเรียนมัธยมปลายหญิงซุยเมอิ

 และโรงเรียนมัธยมปลายของฟุตาบะอยู่คนละฝั่งกัน ดังนั้น

 พวกเธอจึงแยกทางกันที่สถานีรถไฟ แต่ระหว่างทาง

 พี่น้องชินโจกลับกลายเป็นจุดสนใจ

โรงเรียนมัธยมปลายหญิงซุยเมอิเดิมที

มีชื่อเสียงในฐานะโรงเรียนสำหรับนักเรียนหญิงชั้นสูง

 มีชื่อเสียงในด้านนักเรียนระดับสูง

 ทั้งในด้านผลการเรียนและรูปลักษณ์ภายนอก

 การลงทะเบียนนี้รวมถึงนางแบบและไอดอลที่เคยขึ้นปกนิตยสาร

 และตัวอิจิฮะเองก็เคยลงนิตยสารเกี่ยวกับการว่ายน้ำหลายครั้ง

ด้วยลักษณะของโรงเรียน

 ชุดยูนิฟอร์มของซุยเมอิจึงดึงดูดความสนใจอย่างเป็นธรรมชาติ

 อิจิฮะคุ้นเคยกับการถูกจ้องมอง

อย่างไรก็ตาม

 อิจิฮะรู้สึกว่าวันนี้มีสายตาจับจ้องมาที่เธอมากกว่าปกติ

 เธอเดาได้ว่าสาเหตุน่าจะมาจากฟุตาบะที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ

อิจิฮะถามฟุตาบะด้วยเสียงเบา

"ฟุตาบะ เธอโอเคไหม?"

"หา? อะไรนะ?"

ฟุตาบะดูงุนงงกับคำถามของพี่สาว

 น้องสาว​ไม่ได้พยายามหลอกเธอ แต่ดูเหมือนเธอจะไม่รู้จริงๆ

วันนี้ อิจิฮะสวมเสื้อกั๊กไหมพรมทับเสื้อผ้าฤดูร้อนบางๆ

 ซึ่งไม่เพียงแต่ปกป้องเธอจากเครื่องปรับอากาศ

 แต่ยังบังสายตาจากหน้าอกของเธอด้วย ในทางกลับกัน

 ฟุตาบะยังคงสวมเสื้อเชิ้ต 

และหน้าอกใหญ่ๆ ของเธอที่ดันขึ้นจากใต้เสื้อ

 กำลังดึงดูดความสนใจจากผู้ชายที่อยู่รอบๆ เธอ

อิจิฮะถามว่าเธอโอเคไหม เพราะอยากรู้ว่าเธอโอเคไหม

 และรู้สึกไม่สบายใจไหมที่ต้องถูกมองด้วยสายตาแบบนั้น

ฟุตาบะมีปมด้อยเรื่องหน้าอกใหญ่ๆ ของเธอมาตลอด

 และพยายามปกปิดมันไว้อย่างสุดความสามารถ

 ทั้งการใส่ชุดชั้นในที่เล็กกว่าและให้ความสำคัญ

กับเสื้อผ้าที่ไม่เน้นหน้าอก 

พ่อแม่ของเธอมักจะดุเธอที่หลังค่อม

 แต่นั่นเป็นเพราะเธอพัฒนาท่าทางแบบนั้น

ขึ้นมาจากการพยายามทำให้หน้าอกดูเล็กลงเวลาเดิน

อิจิฮะรู้เรื่องนี้และเป็นห่วงฟุตาบะ

 แต่วันนี้ฟุตาบะดูแปลกไปจากปกติ

แม้กระทั่งตอนนี้ เธอก็ยังเดินโดยกางหน้าอกออก

 และดูเหมือนว่าเธอจะเปลี่ยนขนาดเสื้อชั้นในให้ถูกต้องแล้ว

 หน้าอกของเธอดูอิ่มเอิบกว่าปกติ

 และสายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่หน้าอกของเธอ

 แต่เธอก็ดูเหมือนจะไม่สนใจเลย

สำหรับอิจิฮะ ดูเหมือนว่าฟุตาบะจะเมินเฉย

สายตาของคนรอบข้างอย่างเป็นธรรมชาติ

 แม้ว่าคำว่าเมินอาจไม่ใช่คำที่ถูกต้องที่สุดก็ตาม

เธอรู้ตัวว่ากำลังถูกจับตามอง

 แต่เธอไม่ได้รู้สึกว่าสายตาเหล่านั้นดูน่ารังเกียจหรือน่าอาย

 หากจะเปรียบเทียบสภาพของฟุตาบะในตอนนี้กับอุปมาอุปไมย

 ก็คงเป็นภาพคนถูกสุนัขหรือแมวจ้องมอง

เช่นเดียวกับที่ไม่มีมนุษย์คนไหน

จะรู้สึกอายเมื่อเห็นสุนัขหรือแมวจ้องมองหน้าอกตัวเอง

 ฟุตาบะก็ไม่รู้สึกละอายใจที่ถูกคนรอบข้างจ้องมองเช่นกัน

อิจิฮะเดาได้แม่นยำ

อิจิฮะไม่รู้ตัวในตอนนั้น

 แต่นี่คือผลจากประสบการณ์ทางเพศของเธอกับคาสึกะ

ฟุตาบะอุ้มชายหนุ่มร่างกำยำอย่างคาสึกะไว้ในอ้อมแขน

 เธอจึงเขียนมาตรฐานการประเมินเพศตรงข้ามของเธอขึ้นใหม่โดยไม่รู้ตัว 

ราวกับว่าคะแนนห้าของเธอก่อนหน้านี้กลายเป็นหนึ่งในสิบทันที

เมื่อเป็นเช่นนั้น

 แม้แต่คนที่เธอเคยให้คะแนนสูงสุดห้าก็กลายเป็นคนไม่สำคัญ

 คนที่ได้คะแนนต่ำอยู่แล้วหนึ่งหรือสองก็หมดสิทธิ์

 สมองของเธอปฏิเสธที่จะมองว่าพวกเธอเป็นเพศตรงข้าม

แน่นอนว่า คนที่จ้องมองหน้าอกผู้หญิงในที่สาธารณะนั้น

มีความสำคัญต่อฟุตาบะน้อยกว่าหมาแมว

 และเธอก็ไม่รู้สึกอะไรกับสายตาของพวกเขา​อีกต่อไป

นี่คือการเปลี่ยนแปลงความคิดโดยไม่รู้ตัวของฟุตาบะ

 และเมื่อถูกถามถึงความไม่รู้สึกตัวต่อสายตาของคนรอบข้าง

 เธอสงสัยว่า

 "บางทีอาจเป็นเพราะรุ่นพี่คาสึกะบอกว่าฉันน่ารัก ฉันถึงได้มั่นใจขึ้น?"

ด้วยเหตุผลเดียวกันนี้ คาไซ เคสุเกะ

 เพื่อนสมัยเด็กของฟุตาบะก็กลายเป็นคนไม่สำคัญอีกต่อไป

 และพร้อมกันนั้น 

ความขุ่นเคืองและความซับซ้อนที่เธอมีต่อพี่สาว

 รวมถึงความรักที่เคสุเกะมีต่อเธอก็จางหายไป

 ทัศนคติของฟุตาบะที่มีต่อพี่สาวก็อ่อนลง

 เพราะเธอไม่รู้สึกจำเป็นต้องอิจฉาพี่สาวอีกต่อไป

"พี่สาว รถไฟใกล้จะถึงแล้ว

 ฉันขอตัวก่อนนะ ฉันบอกพ่อและคนอื่นๆ

 แล้วว่าวันนี้ฉันอาจจะกลับ​สายอีกเพราะซ้อม"

ฟุตาบะพูดพลางโบกมือเบาๆ 

ให้พี่สาวก่อนจะหันหลังเดินจากไป

เมื่ออิจิฮะเห็นเธอหันกลับมา เธอก็จำน้องสาวตัวเองไม่ได้ชั่วขณะ

 ขณะที่เธอก้าวเดินอย่างมั่นคง