[ฉาก:วันเปิดร้านขนม “ฮุ่ยเซียง” – ตึกแถวหัวมุมซอยย่านเจริญนคร ใกล้ไอคอนสยาม ]
กลิ่นขนมเปี๊ยะอบใหม่ลอยฟุ้งในอากาศ
ชื่อร้าน “惠香” ตัวอักษรจีนหรูหราแต่เรียบง่าย
ผู้คนแวะเวียนเข้ามาชิมไม่ขาดสายมีทั้งเพื่อนเก่า เพื่อนบ้าน บล็อกเกอร์อาหาร
พลอยยืนหลังเคาน์เตอร์ด้วยรอยยิ้มเปื้อนแป้ง
“ไส้ถั่วแดงมะพร้าวอ่อนหมดแล้วค่าเหลือแต่ไข่เค็มกับทุเรียนนะคะ!”
เสียงหัวเราะเสียงชื่นชมดังไม่ขาดสาย
“อร่อยมากน้อง!”
“นุ่มแบบนี้ไม่เคยกินที่ไหนเลย”
“เหมือนกลิ่นความสุขตอนเด็ก ๆ อะ”
เสี่ยชัยยืนมองเธอจากมุมหนึ่งของร้านแววตาเปี่ยมด้วยความภูมิใจ
[ฉากค่ำวันเดียวกัน— ด้านหลังร้าน]
เสี่ยชัยส่งกล่องขนมชุดแรกให้พลอยดู
“ลูกค้ารายแรกจากต่างจังหวัด...สั่งยกลังเลยนะ”
พลอยหัวเราะด้วยความดีใจ
“พี่...หนูไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้เลย”
ชัยมองหน้าเธอก่อนพูดเสียงนิ่งนุ่ม
“พี่ดีใจที่พลอยมีวันนี้...ต่อจากนี้ไป มันไม่ใช่แค่ร้านขนมแล้วนะ มันคือโลกของพลอย”
เงียบไปอึดใจหนึ่ง
ชัยหยิบซองแดงจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เธอ
“นี่เป็โฉนดโรงงานเล็ก ๆ แถวดาวคะนองพี่ซื้อไว้ในชื่อพลอย”
พลอยชะงัก
“พี่ทำแบบนี้ทำไม...มันมากเกินไปแล้วนะ”
ชัยยิ้มเศร้า ๆ
“พี่อยากให้อนาคตของหนูไม่ต้องพึ่งใคร...แม้แต่พี่”
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านกระจกหน้าร้าน
กลิ่นขนมเปี๊ยะหอมอบอวลกล่องแพ็กเกจสีเบจลายดอกเบญจมาศถูกจัดเรียงไว้อย่างประณีต
“ฮุ่ยเซียง 惠香”
คือตราสัญลักษณ์หน้าร้าน
และใต้โลโก้มีแถบคำเล็ก ๆเขียนไว้ว่า:
“ขนมที่อบจากหัวใจ...แม้ความฝันจะจบลงแต่รสชาติยังคงอยู่”
ลูกค้าต่อคิวทุกเช้าโดยเฉพาะรุ่นคุณลุงคุณป้า ที่ติดใจรสโบราณ
ขนมเปี๊ยะไส้ดอกหอมหมื่นลี้เปี๊ยะลาวาสองไส้ และเปี๊ยะบุปผากลายเป็ไวรัลใน TikTok
ชัยพัฒน์กลายเป็หุ้นส่วนที่ไม่ใช่แค่การเงิน
แต่เป็คนที่อยู่เคียงข้างพลอยทุกเช้าเย็น
บางวันเขาก็ลงมือห่อกล่องขนมเองบางวันก็แอบวางถุงน้ำเต้าหู้ไว้หน้าร้านแบบไม่ให้เธอรู้
“ในฝันฉันเคยอบขนมให้เ้าชายกิน...
แต่ในชีวิตจริงฉันได้อบขนมให้คนที่รักฉันในแบบที่ฉันเป็จริง ๆ”
—
วันหนึ่งขณะพลอยยืนหน้าร้าน
มีเด็กสาวคนหนึ่งเดินมาบอกว่าอยากฝึกทำขนมกับเธอ
พลอยยื่นเปี๊ยะร้อน ๆ ให้แล้วพูดยิ้ม ๆ
“เอาไปก่อนลูก...ลองชิมดู
ขนมของพี่มันไม่มีเวทมนตร์อะไรหรอก
แต่อบด้วยชีวิตที่ผ่านทั้งน้ำตากับไฟ”
กล้องค่อย ๆถอยออกไป
ป้ายไม้คำว่า “ฮุ่ยเซียง惠香” สะท้อนแสงแดดยามเย็น
กลิ่นขนมหอมอบอวลลอยออกมาจากประตู
[จบตอนที่11]
390
