ผ่านไป 6 เดือน
รถยนต์สีดำคันใหญ่ สไตล์ยุโรป ขับเคลื่อนมาหยุดจอดที่หน้าบริษัท XD พรีโนเลี่ยม บริษัทั์ใหญ่ที่ผลิตและออกแบบเครื่องประดับและอัญมณีระดับโลก ในเครื่องของ ตระกูล
“วรโชติวาทิน”
รองเท้าหนังสีดำมันวาว ของท่านประธานหนุ่ม “รามินทร์ วรโชติวาทิน” ก้าวขาออกมาจากรถคันนั้นอย่างช้าๆ เขาสวมแว่นตาสีดำ ใบหน้านิ่ง แต่แฝงไปด้วยความสุขุม
“ท่านประธาน…เชิญครับ” ผู้ที่ออกมาทำหน้าที่เปิดประตูรถให้เขา มีตำแหน่งเป็ เลขาส่วนตัว ชื่อของเขาคือ “ธนารักษ์” อายุ 27 ปี
รามินทร์ เดินเข้าบริษัท โดยมีพนักงานมายืนทำความเคารพ หลายคน และในขณะที่เดินเข้าบริษัท เมื่อเขาเดินผ่านพนักงาน ทุกๆ คนต่างก้มศรีษะ เพื่อแสดง การนอบน้อมให้กับบุคคลที่มีตำแหน่งเป็ถึงเ้าของบริษัท
เมื่อเขาก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว รามินทร์ก็นั่งลงบนเก้าอี้ ด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยดีนัก
ชายหนุ่มหยิบแฟ้มที่อยู่บนโต๊ะของเขามาอ่าน ก่อนที่จะโยนทิ้งเสียงดัง จนเลขาหนุ่มใ
“ทำไมยอดผลิตถึงไม่ได้ตามเป้า…ยังมีหน้าเอามาส่งให้ผมเซ็นต์อนุมัติอีกเหรอ?”
“เอ่อ…คุณรามินทร์…้าให้ผมเรียกผู้จัดการโรงงานมาเข้าพบไหมครับ?”
“ไม่ต้อง…เอาแฟ้มเอกสาร…พวกนี้ไปคืน คุณเอนก…แล้วแจ้งเขาว่า….ถ้าจะให้ผมเซ็นต์อนุมัติผ่านใน3วันเขาต้องมีแผนการให้ผมดู…และต้องทำให้ถึงเป้าหมายที่กำหนด….ถ้าทำไม่ได้…ก็ลาออกไปซะ…”
ธนารักษ์ เลขาหนุ่มของ รามินทร์ รับคำ ก่อนจะหยิบแฟ้มแล้วกำลังจะเดินออกจากห้องไป แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อเสียงของรามินทร์ดังตามหลัง
“คุณธนารักษ์….แล้วเื่ที่ผมให้คุณไปตามสืบมาได้ความว่ายังไง?”
“หมายถึงเื่ของคุณ จิระณา กับคู่หมั้นใช่ไหมครับ?”
“ใช่”
“นี่ครับ…ข้อมูลและรายละเอียด ของคนทั้งคู่”
ธนารักษ์ ยื่นซองสีน้ำตาล ออกมาจากกระเป๋าหนังสีดำ เพื่อส่งให้ กับรามินทร์
เขาหยิบเอกสารข้างใน พร้อมรูปถ่าย ของจีน่าและโนเอล ซึ่งมีมากกว่า 20 รูป ก่อนจะยิ้มเหยียดที่ริมฝีปากหนาได้รูปนั่น อย่างพึงพอใจ
“ครั้งนี้…นายทำงานได้ดี…ธนารักษ์…เดี๋ยวฉันมีรางวัลให้….ตอนบ่ายนี้ฉันไม่อยู่…มีปัญหาอะไรโทรเข้ามือถือฉัน”
“ได้ครับคุณรามินทร์”
…………………
รามินทร์ นอนหลับตาพริ้ม อยู่ในอ่างอาบน้ำ ที่ผสมน้ำร้อนและน้ำเย็นจัดเตรียมไว้ให้เขา เพื่อให้ผ่อนคลาย
หญิงสาวรูปร่างเย้ายวน ใส่แค่เสื้อคลุมสีขาว ด้านในเปลือย เดินเข้ามานั่งข้างๆ เขา พร้อมๆ กับลูบไล้บริเวณบ่าที่แข็งแรง และหน้าอกที่แน่นของชายหนุ่ม
“คิดถึงคุณจัง…ราม…หายไปไหนมาคะ…มินนี่คิดว่าคุณจะเบื่อมินนี่แล้วซะอีก…”
“ใครจะเบื่อคุณละ…คุณมันเร่าร้อนซะขนาดนี้…”
รามินทร์ดึงร่างบางนั้น…ให้ลงมาแช่ในน้ำอุ่นกับเขาพร้อมกับกดจูบที่ริมฝีปากของเธออย่างเร่าร้อน
ทั้งสองมือฟอนเฟ้นไปทั่วหน้าอกที่เต่งตึงของเ้าหล่อน ทั้งบีบขยำ และดูดเลียอย่างหิวกระหาย
“อื้อ…ซีดส์…มินนี่เสียวค่ะ…ราม…”
“อยากเสียวมากกว่านี้ไหม?”
ชายหนุ่มบรรจงถอดเสื้อคลุมออกจากร่างบางนั้น ก่อนจะจับเธอให้หันหลัง ยกบั้นท้ายเธอขึ้นให้พอเหมาะกับเ้าอาวุธประจำกายของเขา
ส๊วบ!!! แท่งเนื้อขนาดใหญ่ ชำแรกเข้าไปในร่องลึกของมินนี่ ที่ยกสะโพกรับแรงกระแทกจากเขา
ปั่กๆๆๆๆๆ ตั๊บๆๆๆๆๆ
รามินทร์กำลังร่วมรักกับมินนี่…ผู้หญิงที่เขาเลี้ยงดูเอาไว้เพื่อเป็คู่นอน และที่ระบายอารมณ์ของเขาเท่านั้น
เพราะแม้ยามมีอะไรกับเธอ….เขาก็ยังจินตนาการว่ากำลังร่วมรักกับจีน่า…
“จีน่า…ซี๊ดส์….”
เขาครวญครางอย่างสุขสมก่อนที่จะกระแทกมินนี่อย่างป่าเถื่อน จนหล่อนหัวสั่นหัวคลอน ร้องออกมาด้วยความเสียวซ่านอย่างหาที่เปรียบมิได้
ก่อนที่ร่างกายของชายหนุ่มจะตอดกระตุก ปลดปล่อยน้ำรักที่ขาวขุ่นในถุงยางที่เขาสวมใส่ทุกครั้ง เมื่อมีเพศสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่น ๆ นอกเหนือจากมินนี่ เขาก็มีผู้หญิงอีกมากมาย ที่พร้อมจะทอดกายให้เขาได้เชยชม
“เสร็จแล้วเหรอคะ?...ต่ออีกรอบไหมคะ?...มินนี่ยังไม่เสร็จเลย…”
“ได้ซิ…ถ้าเธอ้า…”
มินนี่ชอบที่ชายหนุ่มร่วมรักกับเธอด้วยความรุนแรง เพราะมันช่างถึงอกถึงใจเธอเหลือเกิน ความหล่อและความเร่าร้อนจากเขา มันช่างดีต่อหัวใจ หล่อนรักเขาจนถอนตัวไม่ขึ้นเสียแล้ว
……………….
“จีน่า…ทำอะไรอยู่เหรอครับ?”
“พี่โนเอล…จีน่ากำลัง…วาดรูปอยู่ค่ะ….สวยไหมคะ….”
โนเอล มองรูปที่จีน่ากำลังตั้งใจวาดอยู่ เป็ ภาพของเรือ ที่แล่นอยู่ในแม่น้ำ โดยมีชายและหญิงนั่งกอดกันอยู่บนเรือนั้น
“ผู้หญิงกับผู้ชายสองคนนั้น…คือพี่กับจีน่า…หรือเปล่าครับ?”
“ไม่ใช่ค่ะ…เป็คนในจินตนาการของจีน่าค่ะ…”
โนเอลอดที่จะยิ้มเจื่อนๆ อย่างเสียไม่ได้ แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร ก่อนที่จะโอบกอดเธอจากเื้ัและซบเข้ากับบริเวณซอกคอที่หอมกรุ่นของเธอ
“อุ๊ย…พี่โนเอล…ปล่อยก่อนค่ะ…จีน่า มือเลอะอยู่”
ชายหนุ่มยอดคลายอ้อมกอดออกแล้วยิ้มให้กับเธออย่างมีความสุข
“อาทิตย์หน้ามีงานกาล่าดินเนอร์ และมีการประมูลภาพถ่าย….จีน่าอยากเอาผลงานไปลองที่งานประมูลไหม?”
“ก็ได้นะคะ…พี่โนเอล…รูปที่จีน่าวาดเสร็จแล้วมีเกือบ 30 รูป…จีน่าเองก็อยากเอาออกมาประมูลถ้าขายได้…จีน่าจะได้เอาไปให้มูลนิธิเด็กกำพร้า…”
โนเอล ยืนมองเธอ ที่กำลังวาดรูปต่อไป เขามีความสุขที่ได้ใช้ชีวิตและใกล้ชิดกับหล่อนทุกวันแบบนี้
“จีน่า….อยากแต่งงานกับพี่ไหม?”
หญิงสาวหยุดวาดรูป หล่อนกำลังชะงักกับคำพูดของเขา
“จีน่า….อยากจำเื่ราว ก่อนหน้านี้ได้ทั้งหมด….ขอโทษด้วยนะคะพี่โนเอล….ตอนนี้…จีน่าไม่มีความทรงจำในอดีตหลงเหลืออยู่เลย…จีน่าอยากจดจำเื่ราวของเราทั้งสองคนได้…พี่โนเอลรอจีน่าได้ใช่ไหมคะ?”
โนเอลสวมกอดเธออย่างหลวม ก่อนจะพูดตอบรับเบา ๆ แต่สีหน้าของเขามีความกังวลอย่างมาก
“ครับ….พี่จะไม่เร่งเร้าจีน่า…พี่จะรอจนกว่าจีน่า จะพร้อมและรักพี่อย่างเต็มหัวใจ…”
“ขอบคุณค่ะ….พี่โนเอล…คนที่ดีและรักจีน่าอย่างจริงใจ…ตอนนี้มีแค่เพียงพี่โนเอลเท่านั้นนะคะ…จีน่าอยากจะอยู่กับพี่โนเอลแบบนี้ทุกวันเลยค่ะ…”
7K
