Stalker Mode ทำอย่างไรให้ได้รัก (อ่านฟรี)

            เฟลิกซ์ออกไปทำงานได้สักพักแล้วตอนนี้หญิงสาวกำลังนั่งกอดเข่าตัวแข็งทื่ออยู่บนโซฟาห้องรับแขกมือไม้ของเธอเริ่มสั่นเทาขึ้นมาอีกครั้งดวงตากลมโตดูหลุกหลิกกวาดมองรอบบ้านผ่านกระจกกั้นซ้ำไปซ้ำมาหัวใจเธอเต้นถี่แทบไม่เป็นจังหวะ แม้ว่าสวนนอกบ้านยังคงมีเพียงความเงียบเชียบอ้างว้างไร้ซึ่งเงาคนภายนอกแต่ความหวาดหวั่นที่ก่อตัวขึ้นมาในใจตอนนี้ไม่มีทีท่าว่าจะลดลงแม้แต่น้อยปกติเธอก็อยู่คนเดียวมาตลอดไม่ใช่หรือ และที่สำคัญคือคริสถูกจับเข้าไปในโรงพยาบาลจิตเวชแล้ว นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอ!เธอไม่สามารถควบคุมอาการหวาดระแวงพวกนี้ได้เลย!

            ยี่โถเลื่อนตัวนั่งลงกับพื้นเธอยังคงกอดเข่าตนเองแน่น ใบหน้าเล็กซุกซบเข้าหาตัวอีกครั้ง ทำอย่างไรดี!ตอนนี้ร่างกายของเธอไม่ยอมหยุดสั่นเลย

            เวลาได้ล่วงเลยผ่านไปนานเท่าใดไม่รู้เสียงของรถสปอร์ตคุ้นหูได้เลื่อนเข้ามาจอดบริเวณโรงจอดรถร่างกายของเธอดูจะสั่นลดลงบ้าง แต่ยังคงไร้ซึ่งเรี่ยวแรงแม้แต่จะลุกขึ้นยืนหญิงสาวได้แต่นั่งกอดเข่าอยู่ท่าเดิม

            “เกิดอะไรขึ้น?”เฟลิกซ์รีบวางกล่องอาหารไว้บนโต๊ะ ก่อนจะรีบเดินตรงมายังเธอร่างกำยำนั่งลงคุกเข่าอยู่ตรงหน้า มือแกร่งประคองแก้มนวลเชยขึ้นมาให้สบตากันสีหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความกังวลใจ

            “เฟลิกซ์”หญิงสาวแทบไม่มีแรงแม้แต่จะเอ่ยชื่อเขา แขนเล็กยกขึ้นมาโผกอดร่างหนาทันทีน้ำตาของเธอไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

            “ผมอยู่ตรงนี้แล้ว”มือหนายกขึ้นมาลูบแผ่นหลังปลอบโยนเธออย่างนุ่มนวล

            “ฉันมันอ่อนแอฮึก! ฉะ...ฉันกลัว” หญิงสาวระบายความในใจออกมา ร่างเล็กสั่นเทิ้มไม่หยุดเธอรู้สึกสมเพชตัวเองเหลือเกิน เฟลิกซ์ประคองตัวหญิงสาวจัดแจงให้แผ่นหลังบางพิงหาอกแกร่งแทน

            “คุณเห็นต้นไม้ต้นนั้นไหม?”เขาชี้ไปยังต้นไม้ใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอย่างสันโดษมั่นคงอยู่หน้าบ้านยี่โถมองตามพลางพยักหน้าน้อยๆ

            “แต่ก่อนลำต้นของมันยังเล็กมากดูไม่แข็งแรง แล้วก็มีช่วงหนึ่งที่พายุโหมกระหน่ำเข้าหนักๆลำต้นของมันถูกพัดจนโค้งงอ กิ่งก้านหักโค่นออกไปเหลือไว้เพียง 2-3 กิ่งเท่านั้น...”เสียงทุ้มนุ่มจากเขามาพร้อมกับลำแขนหนั่นแน่นที่ยกขึ้นมาโอบกอดเธอเอาไว้ให้ความรู้สึกอบอุ่นและสงบภายในจิตใจหญิงสาวเป็นอย่างมาก

            “เมื่อวันเวลาผ่านไป ลำต้นยังคงยืนหยัดมั่นคงได้กิ่งก้านแผ่ขยายจนงอกงามยิ่งกว่าเดิมมันหล่อเลี้ยงตนเองจนสูงสง่าโดยที่ยังคงหลงเหลือร่องรอยโค้งงอนั้นไว้อยู่...” ถ้าไม่มีคำบอกเล่าจากปากชายหนุ่มเธอก็คงไม่ทันได้สังเกตเหมือนกันว่าต้นไม้นี้มีร่องรอยบิดเบี้ยวเล็กน้อยภายใต้ความสง่างามคางของเขาเลื่อนมาเกยไว้บนศีรษะของเธอเสียงลมหายใจจากร่างหนาเป็นจังหวะเนิบช้าผ่อนคลาย

        “ถ้าเทียบกับต้นไม้นี้ลมพายุพึ่งพัดผ่านคุณไปไม่นาน...” คำพูดชวนคิดตามจากชายหนุ่มพาให้ร่างกายของเธอสงบนิ่งลงดวงตาของหญิงสาวจับจ้องไปยังต้นไม้ต้นนั้นมือเรียวเล็กยกขึ้นมาลูบแผลที่หน้าท้องเบาๆมือหนาแกร่งเลื่อนเข้ามากอบกุมมือเธอเอาไว้อีกที

        “แผลนี้คือโล่สัญลักษณ์แห่งความเข้มแข็ง”ประโยคจับใจจากปากเขาได้เรียกให้รอยยิ้มบางๆ มาปรากฏบนดวงหน้าเรียวยี่โถเงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวโตทางด้านเฟลิกซ์ที่มองมายังเธออยู่ก่อนแล้วก็ได้ส่งยิ้มตอบกลับเช่นกันความหมองหม่นที่เคยปิดกั้นระหว่างคนทั้งสองเอาไว้นั้น บัดนี้ได้เลือนมลายหายไปถูกแทนที่ด้วยแสงสว่างเจิดจ้าสุดแสนอบอุ่นให้กันและกัน

*****

            หลังจากนั้นเฟลิกซ์ก็ไม่ยอมปล่อยให้เธออยู่คนเดียวอีกเลยชีวิตประจำวันของชายหนุ่มเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงเขาเลือกที่จะหอบงานมาทำที่บ้านในขณะเดียวกันก็ได้นั่งเฝ้าหญิงสาวอยู่ห่างๆเรียกได้ว่า ไม่ยอมให้คลาดสายตาเลยทีเดียว ไม่เว้นแม้แต่เวลานอนทุกครั้งที่ยี่โถสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายก็มักจะมีอ้อมกอดแข็งแรงนี้คอยช่วยปลอบประโลมให้จิตใจหญิงสาวสงบลงได้เธอรู้สึกได้เลยว่า ตนเองนั้นสามารถยิ้มและหัวเราะโดยที่ไม่ต้องฝืนถ้าเปรียบเทียบกับต้นไม้ตอนนี้ คงจะเป็นช่วงที่ลำต้นกำลังงอกเหล่าหน่อเล็กๆที่จะเติบโตกลายไปเป็นกิ่งก้านแผ่ขยายสง่างามในอนาคต

            “ไปร้านอื่นดีกว่า”เฟลิกซ์กล่าวกับเธอเสียงแผ่วเบาหลังจากที่ชายหนุ่มเดินออกมาจากร้านกาแฟแห่งหนึ่งด้วยสีหน้าที่ดูเคร่งเครียดจริงจังอย่างเห็นได้ชัด

            “ทำไมเหรอ?”ยี่โถขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย

            “พวกเขาเปิดเพลงคลาสสิก”คำตอบสั้นๆ จากชายหนุ่มช่วยคลายความสงสัยให้เธอทันทีเพราะทุกครั้งที่ยี่โถได้ยินเสียงดนตรีคลาสสิกภาพของผับแห่งนั้นจะปรากฏขึ้นมาหลอกหลอนจนอาการกำเริบเฟลิกซ์จึงหยุดเปิดดนตรีคลาสสิกและคอยกันไม่ให้เธอได้ยินเสียงเพลงเหล่านี้ทั้งที่เป็นสิ่งที่เขาชอบฟังมาเป็นชีวิตจิตใจ ความจริงที่ว่านี้ได้สร้างความปวดใจให้หญิงสาวไม่น้อย

            “เข้าไปกันเถอะ”ยี่โถฉีกยิ้มกว้างให้คนตรงหน้า จูงมือเขาเพื่อจะเดินกลับเข้าไปในร้านทว่ามือหนายื้อยุดมือเธอไว้แน่น

            “แน่ใจนะ?”เฟลิกซ์ถามย้ำอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่สบายใจ

            “ไม่เป็นไรน่า”หญิงสาวจ้องมองสบสายตาของเขาให้ความเชื่อมั่นเต็มเปี่ยม ชายหนุ่มพยักหน้าน้อยๆก่อนจะปล่อยให้เธอเดินจูงมือเข้าไปในร้านต่อ

            ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในร้านเสียงดนตรีคลาสสิกคลอเบาๆ ให้การต้อนรับสู่โสตประสาทของหญิงสาวยี่โถหยุดชะงักเท้าไปโดยพลัน เธอหลับตาลงมองกลับมาที่ตนเองหัวใจดวงน้อยนี้กำลังเต้นถี่แรงขึ้นอยู่บ้าง จังหวะการหายใจเร็วขึ้นเล็กน้อยแต่พอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก็ดีขึ้น ส่วนอาการสั่นหรือชามือแบบที่เคยเป็นนั้น...ไม่ได้เกิดขึ้นอีกแล้วยี่โถลืมตาขึ้นเมื่อคิดว่าสังเกตอาการตนเองได้อย่างครบถ้วนแล้วเธอชายตามองร่างสูงที่อยู่ข้างๆ พบว่าตอนนี้สีหน้าของเฟลิกซ์เริ่มไม่สู้ดีเสียแล้ว ลำแขนหนาเอื้อมมาโอบไหล่บางเอาไว้

            “ฉันคิดว่า...ฉันสอบผ่านแล้ว!” ยี่โถฉีกยิ้มกว้างให้เขาอีกครั้งความหนักอึ้งที่เคยกดเธอเอาไว้ได้สูญสลายหายไปในพริบตาเหลือไว้เป็นความโล่งสบายแบบที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน

            “ยี่โถ...” เฟลิกซ์เอ่ยออกมาเสียงแผ่ว ดวงตาสีฟ้าเป็นประกายไหวระริก รอยยิ้มแห่งความปิติผุดพรายขึ้นมาบนใบหน้าหล่อเหลาวันนี้คงเป็นวันสิ้นสุดการรอคอยของชายหนุ่ม

            “ขอบคุณนะ เฟลิกซ์”

*****

            ทั้งสองคนกำลังนั่งอยู่บนสนามหญ้าเขียวชอุ่มริมทะเลสาบยามเย็นลมพัดเอื่อยเฉื่อยเย็นสบายคอยลูบไล้ให้ความรู้สึกผ่อนคลายได้เป็นอย่างดี

            “คุณ...แอบชอบฉันอยู่หรือเปล่า?”ยี่โถเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกระเช้าเย้าแหย่ พร้อมกับหันไปส่งยิ้มยียวนให้เขา

            “ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ”เฟลิกซ์ถามกลับเสียงเรียบ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปยังทะเลสาบอันกว้างใหญ่ตรงหน้า

            “คุณดีกับฉันขนาดนี้ก็เลยอดถามไม่ได้น่ะ” ยี่โถหัวเราะคิกคักเบาๆ เธอไม่ได้ต้องการคำตอบจริงจังอะไรหรอกแค่อยากชวนคุยคลายเครียดเพียงเท่านั้น แต่ดูเหมือนว่า เขาไม่ได้สนุกกับเธอด้วย

            “ผมไม่ได้ชอบคุณ”

            “...”คำตอบของเขาทำให้รอยยิ้มของยี่โถจืดเจื่อนลงเล็กน้อย เธอรู้อยู่แล้วน่า!

        “...ผมหมายถึงเมื่อก่อน”คำพูดประโยคถัดมาของชายหนุ่ม ได้หยุดชะงักยี่โถเอาไว้หญิงสาวจ้องมองเขาตาค้างตกตะลึงรู้สึกได้เลยว่าแก้มกำลังร้อนผ่าวแทบไหม้เลยก็ว่าได้หัวใจของเธอสูบฉีดเข้าออกรุนแรง เธอได้แต่อึกอักในลำคอเพราะเสียงของเธอปลิวหายไปกับสายลมแล้วเรียบร้อย

        บรรยากาศโดยรอบได้เริ่มเปลี่ยนผันไปดวงตาคู่นั้นจ้องมองเธอกลับเช่นกัน แล้วยี่โถก็ได้รู้สึกตัวว่ากำลังตกหลุมพรางเสน่ห์ของคนตรงหน้าเสียแล้วสายตาเร่าร้อนคู่นั้นได้ตรึงเธอไว้กับที่ ใบหน้าคมคายโน้มใกล้เข้ามาและใกล้เข้ามาอีก...

        ยี่โถผลุบตาลงมองไปยังริมฝีปากหนากระจับไม่วางตาเธอเผลอกัดริมฝีปากตนเองแน่นจากความประหม่า แต่หญิงสาวกลับไม่รู้ตัวเลยว่านี่เป็นการเติมเชื้อไฟให้ร้อนแรงยิ่งกว่าเดิมคนร่างโตคำรามเสียงต่ำในลำคอก่อนจะพุ่งเข้ามาครอบครองริมฝีปากบางทันทียี่โถตาเบิกกว้างกับการถูกจู่โจมที่ไม่ทันได้ตั้งตัวความอุ่นชื้นรุกล้ำเข้ามาโรมรันพันตูสร้างความรู้สึกแปลกใหม่ต่อหญิงสาวสติของเธอเริ่มที่จะหลุดลอยออกไปไกล ยี่โถหลับตาพริ้ม ตอบสนองกลับด้วยท่าทางเงอะงะแต่นั่นก็มากพอที่จะเรียกเสียงทุ้มครางพึงพอใจจากร่างกำยำได้

        เขาบรรจงมอบจุมพิตสลับกับผละออกเว้นช่วงให้หายใจแล้วกลับมาลิ้มรสตักตวงความหวานใหม่ทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชายหนุ่มดูหิวกระหายไม่มีทีท่าว่าจะอิ่มง่ายๆสวนทางกับร่างบางที่กำลังอ่อนปวกเปียกลงเรื่อยๆ มือเล็กยกขึ้นมาดันแผงอกหนาเบาๆเป็นการส่งสัญญาณให้เขา

        “พะ...พอก่อนค่ะ”ยี่โถเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบาแทบหมดแรง ตอนนี้หน้าเธอคงแดงแจ๋มากแน่ๆดวงตาคมสวยเสมองไปทางอื่นไม่กล้าสบตาคนตรงหน้าอีก

        “อีกนิดนึง”ทันทีที่ชายหนุ่มพูดจบริมฝีปากหนาเลื่อนลงมาฉกฉวยอีกครั้งโดยที่ไม่ปล่อยโอกาสให้เธอได้เอ่ยประท้วงใดๆ

        คราวนี้สติของหญิงสาวได้กระเจิดกระเจิงออกไปเป็นที่เรียบร้อยในรอบส่งท้ายเฟลิกซ์ส่งยิ้มชอบใจมายังเธอนิ้วโป้งหนายกขึ้นมาลูบไล้ริมฝีปากบางบวมเจ่อนั้นอย่างแผ่วเบาดูเหมือนว่าดวงตาสีฟ้าคู่นั้นกำลังฉายแววเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

        “ผมหิวแล้วกลับบ้านกันเถอะ” เฟลิกซ์เอ่ยเสียงแหบแห้งเขากัดริมฝีปากตนเองเอาไว้ราวกับว่ากำลังข่มกลั้นอาการอะไรบางอย่างมือหนาเอื้อมมาคว้าร่างบางให้ลุกขึ้นยืน เธอถูกเขาจูงไปยังรถอย่างรีบร้อน

ตอนนี้ยี่โถยังคงมึนเมากับรสจูบไม่สร่างหญิงสาวได้แต่ขมวดคิ้วมุ่นกับคำพูดเมื่อครู่ของเขาพวกเขาพึ่งทานข้าวเย็นกันไปไม่ใช่เหรอ?