บทที่ 20 : คนขี้ขอ
“อาเถาเก่งจริงๆ วันหลังพาพวกพี่สาวเธอไปด้วยซิจ้ะ เผื่อบ้านป้าจะมีเนื้อกินบ้าง” สะใภ้รองพอจะนึกออกว่าอาเถาเคยนำสัตว์ที่ล่ามาได้ให้คุณแม่หลิน แต่ก็เหมือนจะครั้งเดียวแล้วไม่เคยให้อีกเลย จางซีย่อตัวลงนั่งบนส้นเท้าให้หน้าอยู่ระดับเดียวกับอาเถา “อาเถาป้าสะใภ้รองคงต้องสอนเธอเสียหน่อย อี้หรานคงเด็กเกินจนลืมสอนเธอว่าความกตัญญูนั้นทำได้ไม่ยาก ตอนอาเถาได้ของดีมา นอกจากแม่ของเธอแล้วยังมีคุณปู่กับคุณย่าอีกนะจ๊ะ เธอควรจะกตัญญูอย่างทั่วถึงนะ”
อาเถารู้สึกไม่เห็นด้วย “แต่พ่อผมก็ให้เงินคุณปู่กับคุณย่าเดือนละสิบหยวนเลยนะครับ สิบหยวนซื้อลูกอมตรากระต่ายขาวได้ตั้งเป็กระสอบๆ” เมื่อครั้งพ่อกลับมาอาเถาเคยถามว่าทำไมต้องให้เงินคุณย่าสิบหยวนทุกเดือน พ่อบอกว่านั่นคือการแสดงความกตัญญูรูปแบบหนึ่ง
ในเมื่อพ่อให้ตั้งสิบหยวน ทำไมเขาต้องแบ่งของที่หามาได้ให้ปู่กับย่าอีก หรือสิบหยวนมันน้อยเกินไป
“อาเถาอย่าเข้าใจผิด เงินสิบหยวนนั่นให้ลุงใหญ่ของเธอต่างหาก คุณปู่กับคุณย่าของเธออยู่กันแบบกัดก้อนเกลือกิน เงินที่พ่อเธอให้ทุกเดือนไม่ตกถึงท้องคนในบ้านสักเฟิน!” สะใภ้รองพูดไม่เบานัก ทำให้อาซั่วได้ยิน เด็กน้อยก้มหน้าเช็ดชามอย่างรู้สึกผิด ทำไมเขาไม่โตให้เร็วกว่านี้ เขาจะไปเป็ทหารเหมือนอาสาม แล้วหาเงินให้ครอบครัวเอง จะได้ไม่ต้องทำให้คุณปู่กับคุณย่าลำบาก
“ให้ลุงใหญ่ก็ดีครับ ต่อไปเราจะได้ไปอยู่ปักกิ่งด้วยกัน!” คำนี้คุณแม่หลินเป็คนยัดใส่หัวของหลานๆ จะได้ไม่เกิดความน้อยเนื้อต่ำใจที่บ้านเฉินส่งเงินให้แต่ลูกชายคนโต
สะใภ้รองลอบมองบนหนึ่งที คนใจคอคับแคบอย่างกู้จวิ้นจะให้ใครตามไปเสวยสุขด้วยเล่า เด็กอย่างอาเถาคิดน้อยเกินไป
“จ้ะ ดีก็ดี”
อาเถาเพิ่งนึกขึ้นได้ ่หลังมานี่แม่เขาก็มักจะทำอาหารดีๆ ให้เขานำไปให้คุณปู่คุณย่า “แม่ผมก็ส่งอาหารดีๆ ไปให้คุณปู่กับคุณย่าบ่อยๆ นะครับ พวกเรากตัญญูแล้ว”
“ของแค่นั้นจะไปพอได้ไงละจ้ะ พวกพี่น้องเธอไม่พอกิน คุณปู่กับคุณย่าไม่ทันอิ่มก็หมดเสียแล้ว คราวหลังอาเถาได้เนื้อมาต้องแบ่งให้บ้านใหญ่เยอะๆ นะ”
คราวนี้อาเถาไม่ตอบ ครั้งนั้นนำกระต่ายไปให้ เขาได้กินอิ่มหนึ่ง ส่วนโกวจื่อสหายคู่ใจแม้แต่กลิ่นยังไม่ได้ดม อาเถาคิดว่าจะอกตัญญูไปก่อน พอเขาโตจนล่าหมูป่าได้ค่อยแบ่งให้บ้านใหญ่เยอะหน่อย
เื่ในครัวนั้นซ่งอี้หรานไม่ได้ยินและไม่เห็น เธอตั้งใจทำงานปักของตัวเองอย่างขะมักเขม้น เมื่อได้ยินเสียงพี่สะใภ้รองเดินออกมา หล่อนจึงค่อยเงยหน้า “ทำไมเร็วจังละคะ พวกเด็กๆ กินหมดแล้วเหรอ?”
“ใช่ ต้องโทษเฉินซั่วลูกพี่สะใภ้ใหญ่ เขากระดกหม้อกินตะกละตะกลามยังกับหมี! ฉันว่านี่คงเป็คำสั่งของสะใภ้ใหญ่ พอมีโอกาสเข้าบ้านเธอก็หยิบฉวยและกินตามใจชอบ พี่ล่ะเป็ห่วงเธอจริงๆ หากให้คนเห็นแก่ได้พาลูกเข้าบ้าน จะไม่กินของดีๆ ของเธอจนหมดตู้เหรอ!?” สะใภ้รองเคยยุยงจนทำให้ซ่งอี้หรานอยู่บ้านเฉินไม่ได้ ต้องแยกบ้านมาแล้ว ฝีปากของเธอย่อมร้ายกาจเป็ธรรมดา
“อาซั่วเป็เด็กดี ให้เขากินมากหน่อย วันหน้าต้องเป็กำลังหลักของบ้านเฉินได้แน่ค่ะ” ซ่งอี้หรานไม่ยอมเล่นตามเกมปล่อยให้คนแบบสะใภ้รองปั่นหัวแบบเ้าของร่างเดิมอีก ไม่น่าเชื่อว่าร่างเดิมจะมองคนหน้าไหว้หลังหลอกแบบนี้ไม่ออก
“เธออย่าถูกใบหน้าน่ารักน่าชังของเขาหลอกตบตาเอาได้ เห็นแบบนั้นตอนอยู่บ้านใหญ่เขาเอาแต่ใจมาก บางครั้งทำลูกพี่ลำบากด้วย น่าสงสารเสี่ยวจี้กับเสี่ยวผิง เกิดเป็ผู้หญิงก็ต้องยอมน้องก่อนเสมอ” วันนี้จางซีตีหน้าเศร้าจนรู้สึกเมื่อยใบหน้า
ซ่งอี้หรานพยักหน้าเบาๆ ไม่ได้พูดอะไร จากที่มองด้วยตาเปล่า ดูเหมือนอาซั่วจะตามลูกสาวสองคนของพี่สะใภ้รองไม่ทันด้วยซ้ำ จางซีคนนี้ยังมีหน้าใส่ร้ายเด็กห้าขวบอย่างอาซั่วอีก
จางซีผิดหวังที่ไม่สามารถยุแยงให้สะใภ้สามเกลียดสะใภ้ใหญ่ได้ แต่ไม่เป็ไร อย่างไรความสัมพันธ์ของสองบ้านก็ร่อแร่มากอยู่แล้ว “พี่เห็นในตู้เธอมีอาหารอยู่เต็มไปหมด เยอะขนาดนั้นอยู่กันแค่สองคนแม่ลูกจะกินหมดเหรอ?”
“เห็นแบบนั้นฉันกับอาเถากินกันไม่ถึงอาทิตย์ก็หมดค่ะ” ซ่งอี้หรานหยิบงานปักใส่มือพี่สะใภ้รอง เพื่อเรียกสติให้อีกฝ่ายสนใจสิ่งที่ควร
“แต่พี่ว่าของบางอย่างอาจจะเสียก่อนนะ เธอดูเนื้อหมูติดมันชิ้นนั้นซิ น่าจะหนักถึงสี่ห้าชั่ง อยู่ได้อีกแค่สามวันก็น่าจะมีกลิ่นแล้ว ถ้าคลุกเกลือมันก็จะเปลืองเกลือเพิ่มไปอีก แถมเนื้อยังเสียรสชาติ ของดีๆ แบบนั้น พี่ว่าเธออย่าให้มันเสียไปเปล่าเลย”
“พี่สะใภ้รองกำลังจะพูดอะไรกันแน่คะ?” ซ่งอี้หรานเริ่มหมดความอดทน เธออยากทำงานปักอย่างสงบสุข วันนั้นยอมบอกคุณแม่หลินเื่งานปัก ก็เพราะไม่อยากให้ผิดสังเกตเื่ที่เธอกับบุตรชายกินดีอยู่ดี มาวันนี้หล่อนเริ่มรู้สึกว่าเป็ความคิดที่ผิดพลาด
“อย่าหาว่างั้นงี้เลยนะ บ้านรองของเราไม่ถือสาเื่ของเหลือหรอก เธอกินไม่ทันก็เอามาให้พี่ ลูกสาวพี่สองคนอยู่ในวัยกำลังโต น่าสงสารปีหนึ่งจะได้กินเนื้อสักครั้งสองครั้ง เมื่อกี้ที่เข้าครัวก็มีแต่อาซั่วได้กิน ส่วนลูกพี่ได้แค่มอง หัวอกคนเป็แม่เจ็บแสนเจ็บ พี่จะขอบคุณมาก”
“พี่อยากได้ก็เอาไปซิคะ” ซ่งอี้หรานปักงานของตัวเองไปพูดไป
จางซีไม่คิดว่าสะใภ้สามจอมขี้เหนียวจะพูดง่ายขนาดนี้ “เธอ เธอให้พี่จริงๆ เหรอ!?”
“ค่ะ แป้งสาลีถ้าพี่อยากได้ก็เอาไปได้นะคะ”
“อี้หราน! เธอเป็น้องสะใภ้ที่ดีมากจริงๆ ต่อไปใครว่าเธอขี้เหนียว ใจคอคับแคบ ไม่เอาพี่เอาน้องฉันจะตบปากคนพวกนั้น!” สะใภ้รองดีใจจนควบคุมตัวไม่อยู่ สบายแล้ว! ต่อไปนี้บ้านรองของเธอจะมีเนื้อให้กิน มีแป้งขาวบดละเอียดทำหมั่นโถว รู้อย่างนี้เธอน่าจะมาตีซี้กับสะใภ้สามั้แ่ทีแรก
ซ่งอี้หรานหัวเราะเบาๆ คนที่ว่าเธอแบบนั้นคงอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล จะเป็ใครได้นอกจากพี่สะใภ้สองคนนี้
มื้อกลางวันสะใภ้รองอยู่กินที่บ้านซ่งอี้หรานอย่างหน้าด้านๆ ทั้งที่คุณแม่หลินกำชับให้กลับมากินบ้าน หล่อนกินแป้งอบธัญพืชแสนอร่อยคนเดียวไปถึงสามชิ้น แย่งแผ่นแป้งของอาเถามาให้ลูกตัวเองอีกสามชิ้น ส่วนอาเถากับอาซั่วได้กินคนละครึ่งชิ้น อาซั่วกินอย่างมีความสุข แต่อาเถาหน้าบึ้งตึงตลอด แค่แป้งครึ่งแผ่นไม่ะเืพุงกลมๆ ของเขาหรอกนะ!
ซ่งอี้หรานนำแผ่นแป้งของตัวเองแบ่งครึ่งให้ลูกชายกับอาซั่ว อาเถารับไปกินอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนอาซั่วนั้นส่ายหน้าไม่รับ “ผมอิ่มแล้วครับ อาสะใภ้สามกินเถอะ”
อาซั่วรู้สึกเกรงใจ วันนี้เขามากินของดีๆ บ้านพี่เถาเยอะเลย
ซ่งอี้หรานยิ้ม “อาซั่วเป็เด็กดีจริงๆ” คำพูดของพี่สะใภ้รองเป็การใส่ร้ายเด็กตาดำๆ อาซั่วออกจะเป็เด็กดีขนาดนี้
จางซีเห็นอาซั่วทำเป็คนดีเกรงอกเกรงใจแล้วระคายเคืองลูกตา “แม่เธอไม่ได้สั่งมาแบบนี้ไม่ใช่เหรออาซั่ว อาจำได้ว่าหล่อนสั่งให้เธอกินทุกอย่างที่ขวางหน้า เมื่อเช้าเห็นยกซดทั้งหม้อ อาก็คิดว่าเธอเชื่อฟังแม่ซะอีก”
เฉินซั่วหน้าเสีย เขาพูดกับซ่งอี้หรานว่า “เมื่อเช้าผมขอโทษนะครับ ผมไม่มีมารยาทเอง”
“ขอโทษทำไม!? นั่นโจ๊กของพี่ พี่ให้นายกินเองนะ” อาเถารีบแย้ง
“ในเมื่อเ้าของเขายินดีให้ เธอก็ไม่มีอะไรต้องขอโทษหรอกจ้ะ” ซ่งอี้หรานวางแผ่นแป้งบนจานของอาซั่ว
อาซั่วยิ้มได้ในที่สุด เขานำแผ่นแป้งมาฉีกแบ่งครึ่งอีกครั้ง แบ่งเก็บไว้ให้พี่สาว แล้วนำส่วนที่เหลือใส่ปากกินอย่างเอร็ดอร่อย
ขากลับซ่งอี้หรานแจกลูกอมเด็กๆ คนละหนึ่งเม็ด ส่วนลูกชายเธอได้สองเพราะต้องเอาไปแบ่งโกวจื่อด้วย วันนี้อาเถาเกงานไม่ยอมไปเก็บผักป่า เขาจึงจ้างโกวจื่อด้วยลูกอมหนึ่งเม็ด อาซั่วยังคงกัดลูกอมครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งเก็บไว้ให้พี่สาว
……………………………………อีบุ๊คเล่ม 1https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiOTkyNzgwIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO2k6Mjk3OTQzO30
8K
