คู่มือการจ้างงานที่ฮอกวอตส์สำหรับจอมมาร

  ต่อหน้าหลี่เหวยเต๋อ ทอมก็ยังนับว่าเป็นคนที่ยอมฟังคำแนะนำอยู่บ้าง

  หลังจากการวิเคราะห์ของหลี่เหวยเต๋อ ทอมก็ล้มเลิกความคิดที่จะเข้าร่วมกับเหล่าผู้ติดตามในที่สุด

  เรื่องที่ว่ากรินเดลวัลด์จะสำเร็จหรือไม่นั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่ด้วยอายุและพลังอันน้อยนิดของทอมในตอนนี้ ถ้าหากไปร่วมวงก่อเรื่องกับคนกลุ่มนี้จริงๆ ไม่แน่ว่าอาจจะไม่มีโอกาสได้โต...

  สำหรับเรื่องนี้ ทอมที่ได้ตระหนักถึงความสามารถที่ไม่เพียงพอของตัวเองอย่างถ่องแท้เพราะหลี่เหวยเต๋อ ตอนนี้เรียกได้ว่าเจียมตัวอย่างยิ่ง

  ดังนั้น ทั้งสองคนจึงได้พักอาศัยอยู่ที่ร้านหัวหมูเป็นการชั่วคราว พลางรอให้โรงเรียนเปิดเทอม พลางฝึกฝนเวทมนตร์ของแต่ละคนไป

  ระหว่างนั้น ดัมเบิลดอร์ก็ได้มาด้วยตัวเองครั้งหนึ่ง ดูเหมือนจะมาเพื่อซ่อมแซมเวทมนตร์ป้องกันบนห้องใต้หลังคาที่ถูกทำลายไป

  หลังจากจัดการเสร็จ เขาก็รีบร้อนออกจากหมู่บ้านฮอกส์มี้ดไป ไม่ได้อยู่ดูหลี่เหวยเต๋อและพวกพ้องเลย

  เห็นได้ชัดว่าตอนนี้สงครามระหว่างพวกเขากับกรินเดลวัลด์ได้มาถึงจุดเดือดแล้ว การที่เขาสามารถปลีกเวลามาได้ก็ถือว่ายากมากแล้ว

  โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้ที่กรินเดลวัลด์อยู่ในอังกฤษ ทำให้กระทรวงเวทมนตร์ของอังกฤษตึงเครียดอย่างมาก

  เนื่องจากดัมเบิลดอร์เคยขับไล่กรินเดลวัลด์ได้เมื่อหลายปีก่อน ดังนั้นความสามารถของเขาจึงได้รับการยอมรับจากกระทรวงเวทมนตร์ของอังกฤษ

  ด้วยเหตุนี้ กระทรวงเวทมนตร์ของอังกฤษจึงแทบจะขาดความช่วยเหลือจากดัมเบิลดอร์ไปไม่ได้เลย...

  ในความเป็นจริง ดัมเบิลดอร์ก็ได้พิสูจน์ถึงความสำคัญของเขาแล้ว

  ขอเพียงแค่เขาอยู่ในที่เกิดเหตุ เหล่าผู้ติดตามของกรินเดลวัลด์ก็ไม่สามารถได้เปรียบได้เลย

  ด้วยเหตุนี้ ชื่อเสียงของดัมเบิลดอร์ในโลกเวทมนตร์ก็ยิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ...

  เพื่อที่จะติดตามสถานการณ์ หลี่เหวยเต๋อและทอมจึงได้สั่งรับหนังสือพิมพ์เดลี่พรอเฟ็ตทั้งคู่

  ตามรายงานของเดลี่พรอเฟ็ต กลุ่มของกรินเดลวัลด์ในอังกฤษและเหล่ามือปราบมารที่นำโดยดัมเบิลดอร์ ในเวลาเพียงสองสัปดาห์ ได้มีการปะทะกันทั้งใหญ่และเล็กถึงเจ็ดแปดครั้ง

  ความสูญเสียของทั้งสองฝ่ายมีมาก แต่ที่น่าประหลาดคือ ถึงแม้ว่าจะมีผู้บาดเจ็บจำนวนมาก แต่จำนวนผู้เสียชีวิตกลับมีน้อยนิด

  ราวกับว่าทั้งสองฝ่ายไม่ได้สู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย

  ในที่สุด หลังจากเวลาผ่านไปสองสัปดาห์ กรินเดลวัลด์ที่ไม่สามารถชิงความได้เปรียบจากเงื้อมมือของดัมเบิลดอร์ได้เลย ก็ได้นำพรรคพวกของเขาออกจากอังกฤษไป หายไปอย่างไร้ร่องรอย

  ผู้คนต่างคาดเดากันว่าเขาน่าจะกลับไปที่เนอร์เมนการ์ดในออสเตรียเพื่อรวบรวมกำลังพลใหม่

  แต่ถึงแม้ว่าครั้งนี้จะไม่สามารถตัดสินแพ้ชนะได้ แต่การถอยทัพของกรินเดลวัลด์ ก็ทำให้พ่อมดแม่มดในโลกเวทมนตร์อังกฤษถอนหายใจอย่างโล่งอก

  ...

  "สตูเปฟาย (Stupefy)!"

  ปัง!

  "ช้าเกินไป เจตนาชัดเจนเกินไป... คาถาของเธอยังไม่ทันได้ร่ายออกมา จุดที่จะตกก็ถูกคาดเดาได้แล้ว แล้วเธอจะยิงโดนฉันได้อย่างไร? มาต่อ!"

  ในป่าใกล้ๆ หมู่บ้านฮอกส์มี้ด ในที่สุดทอมก็รวบรวมความกล้าหาญ ท้าทายหลี่เหวยเต๋ออย่างเป็นทางการเป็นครั้งแรก

  หลังจากฝึกฝนอย่างหนักมาสองสัปดาห์กว่า ทอมคิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องแก้แค้นหลี่เหวยเต๋อ

  ในความคิดของเขา ตัวเองที่ฝึกฝนอย่างหนักทั้งวันทั้งคืน ตอนนี้ความสามารถต้องไล่ตามหลี่เหวยเต๋อผู้ขี้เกียจทันแล้วอย่างแน่นอน!

  ดังนั้น หนี้เก่าหนี้ใหม่ วันนี้แหละ!

  น่าเสียดาย... ดูเหมือนว่าสถานการณ์จะไม่ได้เป็นไปในทิศทางที่เขาต้องการ...

  ทอมที่ตั้งใจเรียนอย่างขยันขันแข็งทุกวัน กลับไม่สามารถทำอะไรหลี่เหวยเต๋อผู้ที่ทุกวันเอาแต่อ่านหนังสือเล่นๆ แล้วก็เริ่มเดินเตร็ดเตร่ไปทั่วได้อย่างสิ้นเชิง!

  พูดให้ชัดเจนคือ คาถาของเขาไม่สามารถแตะต้องแม้แต่ชายเสื้อของหลี่เหวยเต๋อได้เลย!

  และตั้งแต่ต้นจนจบ หลี่เหวยเต๋อถึงกับไม่ได้เอามือที่ถือไม้กายสิทธิ์ออกมาจากข้างหลังเลย...

  นั่นก็หมายความว่า หลี่เหวยเต๋อยังไม่ได้สู้กลับเลยแม้แต่น้อย แต่เขากลับทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้เลย!

 แถมอีกฝ่ายก็ยังอุตส่าห์หลบคาถาไปพลาง วิจารณ์การเคลื่อนไหวของเขาไปพลางอีก!

  ดังนั้น ยิ่งทอมโจมตี ความรู้สึกพ่ายแพ้ก็ยิ่งรุนแรงขึ้น...

  "ฝีเท้าช้าไปแล้ว ถ้าฉันโจมตีตอนนี้ เธอหนีเข้าที่กำบังไม่ทันด้วยซ้ำ"

  คำวิจารณ์ของหลี่เหวยเต๋อดังมาอีกครั้ง เกือบจะทำให้จิตใจของทอมแหลกสลาย

 "แกก็สู้กลับสิ! พล่ามอยู่ได้ น่ารำคาญโว้ย!" ความ**เจ็บใจ**และความรู้สึกพ่ายแพ้ของทอม กลายเป็นเสียงคำรามด้วยความโกรธ

  "ก็ได้..." สิ้นเสียงของหลี่เหวยเต๋อ ทอมก็พบว่าไม้กายสิทธิ์ของตัวเองหลุดมือลอยออกไป

  เมื่อทอมได้สติกลับคืนมา เขาก็ถูกมัดแล้วแขวนอยู่บนต้นไม้...

  ในตอนนี้ สีหน้าของทอมช่างน่าดูชมอย่างยิ่ง มีทั้งความโกรธ ความไม่เข้าใจ และความตกตะลึง...

  เขาถึงกับมองไม่เห็นด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ตัวเองก็พ่ายแพ้แล้ว!

  "แก... แกทำได้ยังไงกันแน่..." ทอมมองหลี่เหวยเต๋อที่ค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ อดไม่ได้ที่จะถาม

  "ฉันบอกไปแล้วเมื่อกี้ ความเร็วในการร่ายต้องเร็ว ถ้ามัวแต่ร่ายคาถาช้าๆ การโจมตีของเธอก็ไม่มีภัยคุกคามอะไรเลย"

  หลี่เหวยเต๋อยืนอยู่ใต้ต้นไม้ เงยคอมองทอมที่ถูกแขวนอยู่บนต้นไม้อย่างน่าสังเวช

  "แก... แกเรียนรู้คาถาไร้เสียงแล้วเหรอ? การโจมตีของแกถึงได้เร็วขนาดนั้น?" ทอมมองเขาอย่างตกตะลึง

  "จุดที่เธอประหลาดใจมันแปลกๆ นะ ทอม คาถาไร้เสียงอะไรนั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ! วันแรกที่เราเจอกัน ตอนที่ฉันซัดเธอล้มลง ฉันได้ร่ายคาถาหรือเปล่า?"

  ทอมถูกหลี่เหวยเต๋อถามจนชะงักไปเล็กน้อย

  ไม่รอให้ทอมได้สติ หลี่เหวยเต๋อก็ถามต่อ "ตอนนั้น ที่ในซอย ตอนที่เธอซัดคนค้ามนุษย์สองคนนั้นล้มลง เธอ... ได้ร่ายคาถาอะไรหรือเปล่า?"

  "ทำไมก่อนที่จะเรียนเวทมนตร์ การโจมตีของเธอถึงได้เฉียบขาด แต่พอเรียนเวทมนตร์แล้ว การโจมตีของเธอกลับเชื่องช้าลงไปมากขนาดนั้นล่ะ?"

  "ถึงฉันจะไม่อยากพูดแบบนี้เลย แต่... ทอม ช่วงเวลาที่เธอพากเพียรเรียนอย่างหนักนี้ ไม่เพียงแต่จะไม่ก้าวหน้า แต่กลับถอยหลังไปมากเลยนะ..."

  คำพูดเหล่านี้สำหรับทอมแล้ว ราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ

  ก่อนที่จะเรียนเวทมนตร์ คาถาไร้เสียงก็ใช้ได้อย่างสบายๆ พอเรียนเวทมนตร์แล้ว กลับใช้คาถาไร้เสียงไม่ได้... นี่ถ้าไม่เรียกว่าถอยหลังแล้วจะเรียกว่าอะไร?

  "นี่... นี่มันเป็นเพราะอะไรกันแน่?" ในที่สุดทอมก็อดไม่ได้ที่จะถามไถ่จากคนที่เขาเคยเกลียดที่สุด

  หลี่เหวยเต๋อส่ายหน้า "เพราะตอนที่ยังไม่ได้เรียนเวทมนตร์ เวลาที่เธอโจมตีเธอไม่ได้คิดอะไรมาก ความคิดของเธอบริสุทธิ์มาก คิดแค่ว่าจะซัดอีกฝ่ายให้ล้มลง ซึ่งมันก็สอดคล้องกับแก่นแท้ของเวทมนตร์พอดี และก็สอดคล้องกับเงื่อนไขการใช้คาถาไร้เสียงด้วย..."

  "แต่พอเธอเรียนรู้คาถาแล้ว เรื่องที่เธอคิดก็เยอะขึ้น การเว้นวรรคของคาถาแต่ละบท การวาดไม้กายสิทธิ์แต่ละครั้ง ทั้งหมดต้องทำตามที่หนังสือเขียนไว้อย่างเคร่งครัด..."

  "เมื่อเป็นเช่นนี้ คาถาที่เธอใช้มันก็ดูสวยงามดี แต่กลับไม่มีความบริสุทธิ์เหมือนตอนแรก ส่งผลให้พลังทำลายล้างและความเร็วในการโจมตีก็ถอยหลังไปอย่างไม่เป็นท่า"

  ทอมพูดอย่างท้อแท้ "นี่คือเหตุผลที่แกไม่ค่อยอ่านหนังสือ ไม่ค่อยศึกษาคาถางั้นเหรอ? หรือว่าการที่ฉันศึกษาคาถาเป็นเรื่องผิด?"

  หลี่เหวยเต๋อส่ายหน้า "ไม่ ทอม ฉันไม่ได้บอกว่าการศึกษาคาถาเป็นเรื่องผิด ในความเป็นจริง เธอควรจะศึกษาและเรียนรู้คาถาต่อไป"

  "และต้องศึกษาคาถาให้ทะลุปรุโปร่งด้วย มีเพียงการเข้าใจหลักการพื้นฐานของคาถาเหล่านี้ เธอถึงจะสามารถใช้คาถาออกมาได้อย่างใจนึก โดยไม่ยึดติดกับรูปแบบและเสียงของคาถา"

  "การโจมตีด้วยคาถาไร้เสียงของเราในอดีต เป็นเพียงการใช้เวทมนตร์บางอย่างออกมาโดยไม่ตั้งใจเท่านั้น ในความเป็นจริง ถ้าหากเราอยู่ในสถานการณ์ที่เข้าใจเวทมนตร์นั้นอย่างถ่องแท้แล้ว แล้วค่อยใช้คาถาไร้เสียง เธอจะพบว่า พลังทำลายล้างจะแข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนมาก"

  "ส่วนจะแข็งแกร่งแค่ไหน... เมื่อกี้เธอได้สัมผัสกับคาถาปลดอาวุธของฉันแล้ว เธอน่าจะเข้าใจ"

  ทอมที่ถูกแขวนอยู่บนต้นไม้ ขมวดคิ้วตกอยู่ในภวังค์ความคิด

  ครู่ต่อมา ทอมก็ถามขึ้นทันที "แกบอกเรื่องพวกนี้กับฉัน ไม่กลัวว่าสุดท้ายแล้วฉันจะไล่ตามแกทัน แล้วก็เอาชนะแกได้เหรอ?"

  บนใบหน้าของหลี่เหวยเต๋อยังคงประดับด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน "การที่ฉันปล่อยให้นายเกิดภาพลวงตาว่าสามารถท้าทายฉันได้... คือความผิดพลาดของฉันเอง แต่ก็วางใจเถอะ อีกไม่นานนายก็จะไม่มีภาพลวงตาแบบนี้อีกแล้ว"

  ทอมหน้าดำคล้ำถลึงตาใส่หลี่เหวยเต๋อ

  ตอนนี้เขาชักจะสงสัยแล้วว่า ถ้าเจ้าสารเลวนี่ไม่ได้ขี้เก๊กสักวันมันจะตายหรือไง!

(จบตอน)

#ถ้าชอบกดหัวใจ ถ้าถูกใจกดติดตาม
#ขอบคุณทุกการสนับสนุนและการแชร์