ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        เขาฆ่าไปแล้วสี่คน ยังเหลืออีกสี่คน

        เจียงหงหย่วนรีบกลิ้งไปซ่อนตัวหลังต้นไม้หลังจากที่บุรุษผู้นั้นร้อง สามคนที่เหลือก็รีบวิ่งมา

        เจียงหงหย่วนดีใจ วิ่งมาทางนี้ก็ดี

        เขายกหน้าไม้ที่หลินหวั่นชิวให้มาเล็งไปทางหัวคนด้านหลังสุด…

        ยิงออกไปติดต่อกันสามครั้ง ทั้งสามคนล้มลง

        คนที่อยู่ใกล้เจียงหงหย่วนที่สุดตกใจผวาเขามองไปรอบๆ อย่างหวาดกลัว ในที่สุดก็เลือกหนีไปทางทิศหนึ่ง

        เจียงหงหย่วนขยับตัวออกจากหลังต้นไม้ราวกับลิงกระโดดเพียงไม่กี่ครั้งก็ไล่ทัน เขาไม่ได้ใช้หน้าไม้อีก

        เขารวบร่างกายท่อนบนของบุรุษผู้นั้นไว้แน่นจากนั้นยกมีดขึ้นปาดคอ

        โลหิตไหลทะลัก บุรุษผู้นั้นล้มลงกับพื้น

        แต่ในตอนนี้เองที่เจียงหงหย่วนรู้สึกเจ็บแขนขึ้นธนูดอกหนึ่งปักเข้าที่ไหล่

        เจียงหงหย่วนยกหน้าไม้ขึ้นทันที ยิงออกไปเหมือนเป็นการตอบโต้โดยไม่รู้ตัว

        เสียงร้องดังขึ้น คนที่ลอบโจมตีเจียงหงหย่วนล้มลง

        เจียงหงหย่วนทะยานเข้าไปดูหลังจากแน่ใจแล้วว่าอีกฝ่ายตายก็ตรวจสอบรอบๆ ให้แน่ใจว่าไม่ทิ้งร่องรอยใดจากนั้นจึงดึงลูกธนูออก โป๊ะยารักษาแผลลงไปและหยิบผ้าพันแผล ใช้ปากกัดผ้าด้านหนึ่งอีกด้านใช้มือช่วยพันแผลให้เรียบร้อย

        โชคดีที่คนกลุ่มนี้มาล่าสัตว์ลูกธนูจึงไม่ได้เคลือบยาพิษ

        ทำแผลให้ตัวเองเสร็จเรียบร้อยเจียงหงหย่วนเริ่มจัดการศพ มีศพทั้งหมดเก้าร่าง เจียงหงหย่วนเจอกองมูลมนุษย์ที่ยังสดใหม่อยู่ในละแวกใกล้ๆคิดว่าบุรุษที่ปรากฏตัวคนสุดท้ายคงไปปลดทุกข์มาด้วยเหตุนี้จึงไม่ได้มากับคนทั้งแปด

        แม้เขาจะแค่บาดเจ็บแต่ก็ผวาอยู่ดีโทษว่าตัวเองประมาทเกินไป ควรตรวจสอบให้มากกว่านี้

        นึกถึงสายตาเป็นกังวลตอนที่ภรรยาตัวน้อยบอกให้เขาระวังตัวใจเขาอ่อนยวบทันที

        ชายฉกรรจ์ย้ำเตือนตัวเองว่าห้ามมีครั้งที่สองต่อไปนี้เขาต้องรอบคอบกว่าเดิม

        ภูเขาแถบนี้มีโจรภูเขามาปรากฏตัวหมายความว่าค่ายหลักน่าจะอยู่ไม่ไกล ดังนั้นเขาต้องรีบจัดการศพโดยเร็ว

        เจียงหงหย่วนลากศพมากองรวมกันและค้นร่าง

        คนเหล่านี้พกเงินมาไม่น้อยเจียงหงย่วนเก็บเอามาหมด

        นอกจากเงินแล้วหนึ่งในนั้นยังพกป้ายแขวนเอวของโจรภูเขา เป็นป้ายประจำตัวหัวหน้าหน่วยย่อยถือเป็นเรื่องคาดไม่ถึงที่น่ายินดีสำหรับเจียงหงหย่วน

        คนบ้านสวีบอกว่าเขาสมคบคิดกับโจรภูเขาไม่ใช่หรือ?

        ด้วยแผ่นป้ายนี้เขาสามารถทำให้สวีเต๋อเซิ่งไม่อาจเป็นมือปราบ สวีฝูไม่อาจเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน

        เจียงหงหย่วนไม่รู้สึกเจ็บไหล่อีกต่อไปเมื่อคิดถึงสิ่งเหล่านี้

        จากนั้น เขาถอดเสื้อผ้าทุกคนออกเจาะรูบนร่างพวกเขาเพิ่มให้เลือดไหลเยอะกว่าเดิม กลิ่นคาวยิ่งคละคลุ้ง

        ทำสิ่งเหล่านี้เสร็จสิ้นเจียงหงหย่วนเปลี่ยนเสื้อผ้าโรยผงดับกลิ่นคาวเลือดลงบนร่างตัวเองและปีนขึ้นไปหลบบนต้นไม้

        เขาเลือกต้นไม้ต้นนี้อยู่นาน หลบหนีสะดวกขณะเดียวกันก็มองเห็นด้านล่างได้ดีที่สุด

        เป็นไปตามคาด หลังจากที่ผ่านไปประมาณสองสามชั่วยามสิ่งแรกที่ถูกดึงดูดเข้ามาคือฝูงหมาป่า

        เจียงหงหย่วนนับดูแล้วหมาป่าฝูงนี้มีทั้งหมดสิบเก้าตัวหลังจากที่ฝูงหมาป่าลาดตระเวนสอดส่องหลายครั้ง จ่าฝูงก็เข้ามากินเป็นตัวแรกตัวอื่นๆ เฝ้าระวังอยู่รอบด้าน

        จ่าฝูงกินเสร็จก็มีหมาป่าอีกสองสามตัวเข้ามากินต่อฝูงหมาป่ามีระเบียบวินัย กินอาหารตามลำดับขั้น

        เจียงหงหย่วนกลั้นหายใจยกหน้าไม้เล็งไปทางตาจ่าฝูง

        จ่าฝูงที่สัมผัสถึงอันตรายได้อย่างรวดเร็วขนตั้งทันทีมองมาทางจุดที่เจียงหงหย่วนอยู่อย่างตื่นตัว เจียงหงหย่วนยิงหน้าไม้ออกไปแล้วแต่หมาป่าสองตัวที่อยู่ข้างจ่าฝูงกระโดดเอาตัวมาบัง

        จ่าฝูงก้มตัวทำท่าโจมตี กัดฟันส่งเสียงกรอดๆ

        ฝูงหมาป่าเข้ามาล้อมจ่าฝูงด้วยความระวังตัว

        หมาป่าส่วนหนึ่งเริ่มแยกย้าย

        เจียงหงหย่วนไม่กล้าชักช้า เขารวบรวมลูกธนูเปลี่ยนมาใช้หน้าไม้

        ชายฉกรรจ์ลงมือเร็วปากธนูถูกยิงออกไปดอกแล้วดอกเล่าทุกดอกยิงใส่หมาป่าที่กระจายตัวเข้าป่าเพื่อหาโอกาสโอบล้อมเขาอย่างแม่นยำ

        ความเร็วในการยิงและตอบสนองเร็วกว่าเมื่อก่อนหนึ่งเท่า!

        เจียงหงหย่วนตื่นเต้นเล็กน้อย

        กลิ่นคาวเลือดในอากาศปลุกเลือดในตัวของเขาให้ลุกโชน

        และปลุกสัตว์ร้ายที่อยู่ลึกในใจเขาให้ตื่นขึ้น

        จ่าฝูงร้องหอนยาวๆฝูงหมาป่าหันมาทางเจียงหงหย่วนอยู่และวิ่งมาทางต้นไม้ที่เขาอยู่

        เจียงหงหย่วนไม่กลัวแม้แต่นิดเดียวมือเขาขยับเร็วกว่าเดิม หมาป่าล้มลงไม่หยุด

        ในที่สุด มีหมาป่าสองสามตัวกระโดดขึ้นมาบนต้นไม้แต่มีดในมือเจียงหงหย่วนไม่ได้กินเจ

        “โบร๋ว…” จ่าฝูงหอนอีกครั้ง หมาป่าที่เหลือแค่ไม่กี่ตัวรีบถอยกลับไปอยู่ข้างมันจ่าฝูงจ้องมาที่ต้นไม้ชั่วครู่ก่อนจะหันตัววิ่งหนีไป

        เจียงหงหย่วนยกหน้าไม้ขึ้นอีกครั้ง

        หมาป่าเป็นสัตว์ความจำดีและจำฝังใจมากเขาจำเป็นต้องกำจัดให้สิ้นซาก

        เขากระโดดลงจากต้นไม้ รีบไล่ตามไป

        แต่ไม่นานก็ต้องหยุดฝีเท้าเสือลายจุดตัวหนึ่งกำลังขวางทางหมาป่า

        ขณะเดียวกันก็จ้องเจียงหงหย่วนตาเป็นมัน

        ลมหายใจเจียงหงหย่วนถี่รัวขึ้นมา เขากำลังตื่นเต้น

        ในที่สุดก็เจอเสือ!

        เขาไม่กล้าชักช้ากลัวหมาป่ากับเสือสู้กันแล้วจะทำขนเสือเสียหาย

        ยิงธนูออกไปสองสามดอกหมาป่าที่ถูกโจมตีจากทั้งสองทางตอบโต้ไม่ทันจ่าฝูงและหมาป่าที่เหลือต้องจบชีวิตกันหมดหมาป่าที่อยู่หน้าสุดถูกเสือใช้กรงเล็บตะปบหัวขาด…

        เสียงทุ้มต่ำเปล่งออกจากคอเสือเจียงหงหย่วนรู้ว่านี่คือสัญญาณว่าเสือจะโจมตีตัวเอง

        เขาสะพายหน้าไม้ขึ้นหลังดึงกริชออกมาและดึงลูกธนูจากข้างเอว

        เขาเผชิญหน้ากับเสือ ค่อยๆ ถอยทีละก้าวเหมือนกลัว

        เสือมองเขาอย่างตื่นตัวเหมือนแมวจับหนูยกเท้าก้าวเข้ามาใกล้ช้าๆ

        ทันใดนั้นเจียงหงหย่วนหันตัววิ่งหนี

        เขาวิ่งเร็วมาก

        นิสัยของสัตว์ตระกูลแมวคือ เวลาเผชิญหน้ากับมันมันจะยืนคุมเชิงกับเจ้าอย่างระมัดระวัง ประเมินพลังของเจ้า

        แต่หากเจ้าหันหลังให้…นั่นเป็นโอกาสที่สัตว์ตระกูลแมวจะกระโดดเข้ามาตะครุบเหยื่อ

        เสือเองก็เช่นกัน มันกระโดดใส่เจียงหงหย่วน

        เจียงหงหย่วนหมุนตัวกลิ้งลงพื้นแนบหลังกับพื้นแล้วไถลไปตามเลือด

        เสือกระโจนเข้ามา ยกกรงเล็บขนาดใหญ่ขึ้นเจียงหงหย่วนสบโอกาสเหนี่ยวไกหน้าไม้ ธนูสองดอกยิงเข้าที่ตาเสือ อีกหนึ่งดอกยิงเข้าที่ปาก

        ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเจียงหงหย่วนรีบกลิ้งออกไป เสือหนักหลายร้อยชั่งล้มลงกับพื้น โลหิตไหลออกทางศีรษะย้อมพื้นหิมะให้เป็นสีแดง

        เจียงหงหย่วนหอบหายใจคำโต

        เขาจ้องเสือแล้วยิ้ม

        เจียงหงหย่วนไม่กล้าหยุดพัก เขารีบเก็บกวาดสนามรบเริ่มจากโยนศพที่โดนกินพวกนั้นลงหน้าผาก่อนจากนั้นถลกหนังหมาป่าก่อนที่จะโยนซากเนื้อลงหน้าผาเช่นกัน

        เขาระบายเลือดเสือออกจนหมด แบกเสือขึ้นหลังมุ่งกลับที่พักชั่วคราว

        หนึ่งวันต่อมา โจรภูเขาพกอาวุธหลายสิบคนก็มาที่นี่