ลมหนาวโชยต้องผิวกายมีที่เปลือยเปล่า ร่างในส่วนที่ถูกทาบทับไว้ร้อนรุ่มจนชื้นเหงื่อ ส่วนที่ถูกละเลยกับเย็นเฉียบราวน้ำแข็ง
“ปล่อย ปล่อยข้า….."ริมฝีปากบางถูกประกบปิดไว้แน่น กลิ่นสุรารสเลิศคละคลุ้งไปทั่วแท่นนอน
“ได้โปรดปล่อยหม่อมฉันไปเถิด”
“ข้าจะทะนุถนอมเ้า”พูดเพียงแค่นั้นก้มลงจุมพิตที่หน้าผากเนียนกลิ่นกายหอมกรุ่น ผิวเนื้อเนียนนุ่มอวบอัด กดเอวลงไปบนเอวบาง ร่างเล็กดิ้นทุรนทุรายน้ำตาไหลพราก มือบางกอดรัดร่างใหญ่ไว้แน่นเจ็บแสนเจ็บ คนตัวใหญ่ขยับตัวขึ้นลง สุขสมจนแทบสำลักในเมื่อกลีบบุปฝาช่างบีบรัดคับแน่น แม้จะเมามายทว่าสุขสมยิ่งนัก สนมคนใหม่ช่างตราตรึงใจกายเพียงนี้
พายุสงบลงแล้ว ร่างใหญ่ทิ้งตัวลงนอนบนแท่นนอนหนา หลับใหลไม่ได้สติทั้งเมามายและเมื่อยล้าจากบทรักสุขสมเมื่อครู่
“นำตัวนางออกไป”ฟ้าใกล้จะสางแล้ว ลู่เสียนถูกหิ้วตัวออกไป จากแท่นบรรทม
“กลืนยานี่เสีย”ยาถูกยัดเข้าไปในปาก ร่างกายอ่อนเพลีย บอบช้ำอย่างที่สุด ลู่เสียนกลืนยาเม็ดนั้นลงคอเสียอย่างว่าง่ายในเมื่อคมกระบี่ห่างคอหอยเพียงน้อยนิด
"ฝ่าา"เสียงหวานละมุนที่ข้างหู อ้ายหลงเปียงหลัวขยับกายบนที่นอนมือไขว่คว้าหาร่างอวบอั๋นที่กอดก่ายเมื่อคืนกลิ่นกายหอมยังติดที่ปลายจมูก รสรักยังไม่จางหายไปเป็ภาพจำที่ขัดเจน
"นางไปไหนเสีย"
"ฝ่าาพูดถึงใครกัน"ขันทีชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"สนม คนเมื่อคืน"
"ฝ่าาเมามายไม่รู้สึกองค์เอง เมื่อคืนนี้ไม่มีสนมคนไหนได้ถวายตัวกระหม่อมให้นางกำนัลเช็ดตัวแล้วก็กลับออกไปกระหม่อมเป็คนปิดประตูทั้งสามชั้นยืนยันว่าไม่มีใครเ้าไปในห้องบรรทม"อ้ายหลงเปียงหลัวขมวดคิ้วเป็ความฝันกระนั้นหรือ
"ข้าคงฝันไป"
"เช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ สุราดื่มมากไปมักทำให้เกิดฝันพรรณรายคล้ายความจริง กระหม่อมให้นางกำนัลขงขาสร่างเมาให้ฝ่าาเชิญดื่มพ่ะย่ะค่ะ"เลื่อนชามาตรงหน้า ร่างสูง ใบหน้าคมเข้มทว่าผิวกับขาวสะอาดตาดีงกับหลุดมาจากภาพวาดของเทพเซียน
ขันทีหนุ่ม สาวผมที่รุงรังแล้วเกล้าม้วนจนเรียบร้อยใบหน้ากลับงดงามราวอิสตรี
"ฝ่าาเสนาฟง ยื่นฎีกากดดันเื่แต่งตั้ง ชินอ๋องเพราะเห็นว่าฝ่าาไม่ทรงมีรัชทายาทสืบบัลลังก์เสียที"อ้ายหลงเปียงหลัววางถ้วย ชาในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง
"กดดันทำไมกัน เื่เช่นนี้เป็ความผิดของข้าหรือไร"พลันกลับคิดถึงร่างอุ่นใต้ร่างเขาเมื่อคืน หากนางมีตัวตนจริงๆ เขาคง แวะเวียนหานางทุกค่ำคืน ลักษณะของนางช่างเหมาะที่จะมีทายาท เพราะอยู่ในวัยสาวเต็มตัว
"อ้ายหลีเปียงหลัวกบับจากประพาสป่าหรือยัง"
"อ้ายหลีอ๋อง ตอนนี้อยู่ที่ท้องพระโรงกำลังหารือกับขุนนาง"อ้ายหลงพยักหน้าขึ้นลง
"บัญชาออกไป อ้าหลีเปียงหลัวรั้งตำแหน่งชินอ๋องเสียั้แ่บัดนี้เป็ตนไป"ขันทีชราทรุดกายลงคุกเข่าตรงหน้า
"ฝ่าาเื่นี้เห็นทีจะต้อง ระงับยับยั้งไว้ก่อนด้วยตอนนี้ไทเฮาทรงพระประชวรจัดงานมงคลเสียงพลุและประทัดจะทำให้ไทเฮาทรงสะดุ้งใ"
"ก็ไม่ต้องจัด แค่ให้อ้ายหลีรับตำแหน่งไปก็เท่านั้น"
"ฝ่าาโปรดไตร่ตรอง"
"จะให้ทำอย่างไรจะไม่แต่งตั้งก็ไม่จบเื่ราวที่ข้าแบกรับในตอนนี้น่าหวั่นใจยิ่งนัก"
หนึ่งเดือนผ่านไป
ลู่เสียนโก่งคออาเจียนอย่างบ้าคลั่งทั้งๆ ที่ไม่ได้มีอะไรตกถึงท้อง
"กินยานี่เสียแล้วเ้าจะดีขึ้น"ร่างสูงของเหล่าหยายื่นยาเม็ดในมือให้ลู่เสียน ที่บัดนี้ซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัด
วังหลวง
"นางตั้งครรภ์แล้ว"เหล่าหยาประสานมือตรงหน้าขันทีชรา
"ดี..ดี เป็เื่ดีดำเนินการตามแผนต่อไป ฝ่าาไม่ทรงระแคะระคายเื่ที่ผ่านมา"
"นางเองก็ยังคงสูญเสียความจำ แต่แปลกเสียจริงนางไม่เคยเอ่ยปากถามด้วยซ้ำว่าตัวเองตั้งครรภ์ได้อย่างไรเพียงแต่อยู่อย่างสงบปราศจากปากเสียง"
"ดีแล้ว ยาสลายความทรงจำชนิดนี้หากไม่พบกับเหตุการณ์ที่กระตุ้นความทรงจำไม่มีทางที่จะฟื้นความจำได้"
"คงต้องนำนางเข้ามาในวังหลวงเพื่อดูแลครรภ์อย่างดีจนกว่าจะถึงเวลา"
"ตำหนักเย็นเป็ที่ซ่อนตัวอย่างดีให้นางเร้นกายที่นั่นข้าจะอ้างบัญชาฝ่าาไม่ให้ผู้ใดเข้าใกล้ตำหนักเย็นเ้าก็เพียงจับตานางไว้ให้ดีไม่ให้นางหนีไป"เหล่าหยาประสานมือจากไป
ห้องทรงอักษร
"ฝ่าาหมอหลวง ตรวจดูอาการของฮองเฮาหลังจากที่ทรงประชวรกินไม่ได้ บัดนี้มีข่าวมงคล"
"ว่ามา"
"กุ้ยเหรินฟางหรงทรงพระครรภ์ได้หนึ่งเดือนแล้ว"รอยยิ้มผุดที่ริมฝีปากของอ้ายหลงเปียงหลัวดวงตาเป็ประกายด้วยความปีติ
"เตรียมของกำนัล ไม่สิยาบำรุง ไม่สิ อาหารบำรุง ข้าต้องเตรียมสิ่งใดก่อน กงกงท่านคิดว่าข้าควรเตรียมสิ่งใดก่อนจึงดี"ขันทีชราจ้านกงกงยิ้ม
"ฝ่าาต้องทรงระงับอาการตื่นเต้นก่อนจึงดี สิ่งของเ่าั้มีผู้ที่รับผิดชอบอยู่ก่อนแล้ว ฝ่าาเพียงแค่ รอที่จะแต่งตั้งกุ้ยเหรินเป็ฮองเฮา"
"จริงของท่านดีที่จ้ายังไม่ได้แต่งตั้งชินอ๋องเชื่อคำพูดของกงกง"
ตำหนักเย็น
“พักที่นี่ ก่อนรอจนกว่าจะคลอด”
“ขอบคุณใต้เท้าหากไม่พบใต้เท้า ลู่เสียนคงอับจนหนทาง”
“อย่าได้เกรงใจ”เหล่าหยา รู้สึกผิดในใจยิ่งนักจึงเพียงแค่พูดบอกนางไม่ให้กังวล
“มีงานอะไรที่ข้าพอจะรับใช้ใต้เท้าได้บ้าง”
“เ้ากำลังตั้งครรภ์ อย่าได้หักโหมแค่เพียงพักให้คลอดเสียก่อนระหว่างนี้เช้าเย็นข้าจึงนำอาหารมาให้ และกำชับไม่ให้เ้าออกไปจากที่นี่ รั้งอยู่ที่นี่จนกว่าจะคลอด”
“ลู่เสียนเข้าใจแล้ว ใต้เท้ามีบุญคุณยิ่งนัก เช่นนั้นลู่เสียนจะเก็บกวาดที่นี่เสียใหม่ระหว่างนี้จะได้ไม่เบื่อที่ต้องอยู่เฉยๆ ”
มีเพียงคำขอบคุณและสำนึกบุญคุณยิ่ง ไม่ปริปากถามเื่ของนาง เพียงแค่เอ่ยปากถามชื่อของนางกับเหล่าหยาก็เท่านั้น นางล้วนทำตัวดี ไม่ก่อปัญหาให้วุ่นวาย
ช่างไม่รู้ว่าตัวเองเป็เพียงหมากของคนผู้มักใหญ่ใฝ่สูงในวังหลวงที่ใช้นางเป็เครื่องมือไต่เต้าขึ้นสู่จุดสูงสุด
243
