"อือ อื้อ มึงทำบ้าอะไรของมึงเนี่ย ปล่อยกู ! "
"ไอ่หมาบ้า ปล่อยนะเว้ย" วินโวยว้ายขึ้นหลังจากหลุดจากการจูบของปืนได้
"เพียะ! เพียะ! "เสียงฝ่ามือของวินตีลงไปที่แขนของปืน เพื่อให้ร่างที่ตัวโตกว่าปล่อย ทั้ง ๆ ที่ตัวของผมสองคนก็ไม่ได้ต่างกันมาก แต่ทำไมไอ่บ้านี่ถึงได้แรงเยอะกว่าผมก็ไม่รู้
"โอ๊ยเจ็บนะเนี่ย ตีเข้ามาได้นะมึง" ปืนแสร้งโวยงายออกมาเช่นกัน
"แล้วมึงมาจูบกูทำไมละ" วินพูดขึ้นพร้อมกับหยิบชุดที่เตรียมไว้เข้าไปรอง เพื่อหนีร่างสูง
"หึ ปากมึงหวานดีนะ เหมือนกินขนมหวานเลยว่ะ" เสียงหัวเราะจากในลำคอดังออกมาจากร่างสูงของปืน ที่มองตามหลังวินที่หนีตัวเองทำเข้าไปรอชุดในห้องรองชุด ในใจเขาได้แต่คิดว่าทำไมเดี๋ยวนี้วินถึงได้ดูน่ารักขึ้นมากสำหรับเขา
10 นาทีผ่านไป
" O_O "
"มึงจะจ้องกูทำไม " เสียงของวินเรียกสติของปืนให้กับปืนที่เผลอมองวินนานไป เพราะชุดนี้มันเข้ากับวินมาก ทำให้วินดูน่ารักมากเมื่อใส่ชุดนี้
"จะจ้องกูอีกนานไหม มึงก็รีบไปรองชุดของมึงสิ กูไม่ได้ว่างทั้งวันขนาดนั้นนะ" วินพูดออกมาอย่างหงุดหงิด
"มึงไม่ว่างมึงจะไปไหน" ปืนพูดถามออกมา
"เื่ของกู ทำไมกูต้องบอกมึง" วินตอบออกไปแบบส่ง ๆ ไปงั้นแหละ เพราะไม่อยากอยู่ใกล้กับปืนมาก มันเปลืองตัว
"เพราะกูเป็ผัวมึงยังไงล่ะ มึงถึงต้องบอกกู" ปืนว่าออกมาเสียงเข้ม เพราะเริ่มหงุดหงิดกับคำตอบของคนดื้อตรงหน้า
"ผัว เผลอ อะไรกันพูดมาได้ไม่อายปาก"
"กูจะอายทำไม ก็กูเป็ผัวมึงจริง ๆ " ปืนพูดตอบไปพร้อมกับสายตาเ้าเล่ห์ แล้วยิ้มมุมปาก
"โว๊ะ! แล้วแต่มึงเถอะ" วินที่เถียงปืนไม่ได้ก็ทำหน้าหงุดหงิดแล้วก็เลยเดินหนีออกไปจากห้อง
"หึ นับวันยิ่งเหมือนผู้หญิงขึ้นไปทุกที"
หลังจากนั้นปืนก็เข้าไปรองชุดเ้าบ่าวจนได้ชุดที่ถูกใจแล้วก็ไปตกลงกับทางร้าน
"ขอบคุณที่ใช้บริการร้ายเรานะคะ"
"ครับ /ครับ"
หลังจากที่ออกมาจากร้านปืนก็ถามวินขึ้นมาอีกครั้ง
"มึงจะไปไหนยังไม่ตอบกูเลยนะ" ปืนถามวินออกมาเพราะเมื่อกี้ยังไม่รู้เลยว่าร่างบางจะไปที่ไหนหลังจากนี้ เพราะเห็นเร่งเขานัก
"มันเื่ของกูไหมล่ะ มึงไม่ต้องไปส่งกูหรอกกูมีธุระแยกกันตรงนี้แหละ" วินพูดขึ้นและคิดจะเดินจากไป
"ไม่! มึงจะไปไหนนัดกับใครไว้ เดี๋ยวกูไปส่ง"
"กูบอกว่าจะไปเองไง มึงพูดไม่รู้เื่หรือไง"
"กูก็บอกว่าจะไปส่งไง"
"...."
"ไม่บอกใช่ไหม งั้นมึงก็ไม่ต้องไป มากับกูนี่! " พูดจบปืนก็กระชากแขนวินอย่างแรงเพื่อให้เดินตามไปที่รถ
"โอ๊ย นี่มึงจะพากูไปไหนเนี่ย ปล่อยกูสิวะกูเจ็บนะเว้ย"
"หยุดพูดแล้วก็เดินตามกูมา ถ้ามึงไม่อยากเจ็บตัวมากกว่านี้"
"โอ๊ย! ไอ่บ้าปล่อยกูสิ กูเจ็บแขน"
"เข้าไปนั่งดี ๆ " ปืนเปิดประตูรถพร้อมกับบอกให้วินเข้าไปนั่ง
"โอ๊ยไอ่บ้านี่ แขนแดงหมดเลย"
"ก็ใครละที่ดื้อ"
"ใครดื้อ? "
"ถามมาได้ กูอยู่กับมึงสองคนเนี่ย กูว่าให้หมามั้ง"
"มึงว่ากูเป็หมาหรอห๊ะ! มึงสิไอ่หมาบ้า"
"กูได้พูดสักคำไหม มึงคิดเออเอง หึ"
"โอ๊ย ไม่พูดด้วยแล้ว" เมื่อเถียงปืนไม่ไหววินก็นั่งเงียบและหันหน้ามองออกไปข้างนอกหน้าต่าง
"หึ" เสียงหัวเราะของปืนที่ดังออกมาจากในลำคอ
......
คอนโดนของปืน
ปืนเลี้ยวรถเข้าจอดรถประจำคอนโด
"มึงพากูมาที่คอนโดมึงทำไม"
"ก็กูอยากพามา"
"แต่กูไม่อยากมา"
"แล้วไง"
"โอ๊ยกูจะบ้าตาย ก็กูไม่อยากมากูจะกลับบ้าน มึงจะพากูมาทำไมละ"
"ก็กูบอกมึงว่าไง กูอยากพามึงมา" ปืนตอบออกไปด้วยรอยยิ้มมุมปาก
"โว๊ะ! กูไม่พูดกับมึงแล้ว"
ปัง! วินเดินลงรถพร้อมกับปิดประตูเสียงดังลั่น
"ถ้าประตูรถกูพังขึ้นมานะ มึงโดนดีแน่" ปืนว่าตามหลังวินที่เดินนำเข้าไปในลิฟต์ เพื่อที่จะขึ้นไปห้องปืน
"มองหน้าทำไม" วินรู้สึกรำคาญเมื่อถูกสายตาจ้องมอง จากร่างสูงข้างกาย
"เปล๊า" ปืนพูดออกไปพร้อมกับยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย
"โว๊ะ กวน.. ตี..น "
ติ๊ง~~
เมื่อลิฟต์เปิดออกวินก็เดินเข้าออกไปทันที โดยไม่รอปืน
"เดินไปก่อน มึงเข้าห้องได้หรือไง? " ปืนถามออกไปด้วยรอยยิ้มมุมปาก
"มึงก็รีบ ๆ เดินมาสิ! " วินพูดออกมาด้วยความหงุดหงิด
หลังจากที่เข้าในห้อง วินก็เดินไปนั่งที่โซฟาห้องรับแรกพร้อมกับเปิดทีวีเสียงดังลั่น
"หูมึงหนวกหรือไง ถึงเปิดดังขนาดนั้น " ปืนพูดถามคนที่กำลังประชดเขาอยู่ การกระทำของวินมันไม่ได้ทำให้เขาลำคาณแม้แต่อย่างไร แต่กลับมองว่ามันน่ารักมากกว่า เหมือนเด็กที่งอนพ่อแม่แล้วเรียกร้องความสนใจ
"เอ่อ ใช่หูกูหนวก"
"ตามใจจะเปิดดังขนาดไหนก็แล้วแต่มึง แล้วมึงหิวหรือยัง"
"ไม่หิว"
จ๊อก ~~~
เสียงท้องวินก็ร้องออกมาเสียงดัง
"หึหึ โอเคกูเชื่อละว่ามึงไม่หิว" ปืนพูดออกมายิ้มแล้วก็เดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อทำอาหาร
"โอ๊ย ไอ่ท้องไม่รักดี จะร้องออกมาต่อหน้าไอ่บ้านั้นทำไมก็ไม่รู้"
20 นาทีผ่านไป
กลิ่นหอมของอาหารก็ลอยฟุ้งอยู่มา ทำให้ให้คนที่หิวอยู่แล้ว ก็ยิ่งหิวเข้าไปอีก
"ว๊าวหอมจังเลย" ปืนแกล้งพูดออกมาเสียงดังเมื่อทำอาหารเสร็จ เพื่อแกล้งคนที่กำลังหิวอยู่
"โอ๊ย ไม่ไหวแล้วเว้ย" และแล้ววินก็ทนความหิวไม่ไหมก็เดินตรงไปในครัว แล้วไปนั่งตรงที่ปืนตักข้าวเอาไว้แล้วลงมือกินทันที
"อ่าวไหนว่าไม่หิวไง นั่นจานข้าวกูนะ"
"แล้วไงกูจะกิน" วินทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่ปืนแล้วก็ตักข้าวเข้าปาก
"หึหึ ไอ่ดื้อเอ๊ย"
วินตัดข้าวเข้าปากเคี้ยวตุ่ย ๆ โดยไม่สนใจคำพูดของผืนแม้แต่น้อย
หลังจากนั้น 10 นาทีอาหารที่ปืนทำก็หมดลงอย่างรวดเร็ว ทว่าตอนนั้นเองวินกลับมีท่าทางบางอย่างเหมือนอยากจะพูดออกมาแต่ก็ไม่พูด เมื่อเห็นท่าทางของร่างเล็กตรงหน้าก็เอ่ยถามขึ้น
"มึงเป็อะไร ทานไม่อิ่มหรอ? "
"เอ่อที่ห้องมึงมีขนมหวานให้กินไหมว่ะ ? "
"ฮื้อ" ปืนมองหน้าของวิน ก่อนจะพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม
"อย่าบอกนะว่ามึงติดหวาน จะต้องทานของหวานหรือขนมหลังจากกินข้าวเสร็จอ่ะ ฮ่า ๆ เด็กน้อยชิบหาย"
"ใครเด็ก กูติดหวานแล้วมันหนักหัวมึงหรือไง มึงเคยได้ยินไหม 'กินคาวไม่กินหวานสันดานไพร่' กูเป็ผู้ดีก็เลยต้องกินของหวานตามลงไปเว้ย"
"หรอ...พ่อคนผู้ดี ห้องกูไม่มีหรอกของหวานมีแต่น้ำเปล่าและเบียร์มึงจะเอาไหม ? "
"โว๊ะ เซ็งเลยทำไมห้องมึงถึงไม่มี กููอยากกินของหวาน งั้นกูกลับล่ะ"
หมับ!
"อื้อ..." ปืนรั้งท้ายทอยของวินเข้ามาจูบอย่างดูดดื่ม ผ่านไปสักพักเขาก็ผละออก
"เป็ไงหวานพอไหม" ปืนถามออกมาด้วยรอยยิ้ม และสายตาแพรวพราว
"หวานบ้านพ่องมึงสิ ! " วินตอบกับไปด้วยความโมโห พร้อมกับเอามือถูปากตัวเอง
โปรดติดตามตอนต่อไป ............
923
