[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

    121 ลมปาก

    “โรลแลน เป็นอย่างไรบ้าง”


    ผู้เป็นแม่เดินลงจากรถด้วยความรวดเร็วเพื่อพูดกับลูกชายที่พึ่งเดินออกมาจากโบสถ์ในช่วงกลางดึก โรแลนที่กลับออกมาจากการแข่งขัน เขาได้เดินทางมายังโบสถ์เพื่อฟื้นฟูใบหูที่หายไปรวมไปถึงทำให้นิ้วที่หายกลับมาเป็นเหมือนเดิม


    “แม่ ผมไม่เป็นอะไร แต่แอนเดอร์สันมันเก็บเส้นผม นิ้ว หู เลือดและน้ำลายของผมไป”


    ผู้เป็นแม่เมื่อได้ยินดังนั้นเธอถึงขั้นย่นคิ้วแสดงใบหน้าวิตก เนื่องจากแอนเดอร์สันได้ครอบครองคำสาปไปมากมาย จึงมีหลากหลายวิธีในการใช้สิ่งที่เขาเก็บไปจากโรแลน


    “ตอนนี้มีคำสาปอยู่ในตัวของลูกไหม”


    “ไม่เลยครับแม่ หลังจากที่ต่อสู้กันเสร็จแอนเดอร์สันมันได้ยกเลิกคำสาปออกไปทั้งหมด แต่สิ่งที่มันได้ไป” โรแลนแสดงใบหน้าเป็นกังวล


    “ไม่ต้องห่วง เรามีอุปกรณ์ต้านคำสาปมากมายและมีนักเวทย์แสงที่จ้างมา มันคงยากที่จะเล่นงานลูกได้ด้วยคำสาป”


    “ครับ เรากลับกันเถอะ”


    แม้จะรู้ว่าสิ่งที่แม่เตรียมเอาไว้มีอำนาจมากมาย แต่โรแลนกลับไม่แสดงใบหน้าดีใจออกมาเลยสักนิดเดียว เนื่องจากมันอยู่กับคำสาปมาตั้งแต่เด็ก แม้จะพึ่งได้รับการปลุกจิตวิญญาณเพื่อให้ได้รับคำสาปมากมายมาไม่นานมานี้ก็ตาม มันกลับรู้วิธีการใช้งานคำสาปหลากหลาย ดังนั้นชิ้นส่วนร่างกายที่แอนเดอร์สันนำไป จึงเป็นชิ้นส่วนสำคัญที่ทำให้มันถูกเล่นงานเมื่อไรก็ได้


    อย่างไรก็ตามมันกลับไม่ได้วิตกเพียงแค่เรื่องคำสาปที่ไม่รู้จะเล่นงานตอนไหน ยังมีอีกเรื่องที่ทำให้มันทุกข์ใจนั่นก็คือเรื่องกองกำลังที่ร่วมมือ จากการแพ้ที่เกิดขึ้น ทำให้ความน่าเชื่อถือของมันลดน้อยลง ไม่เพียงเท่านั้นมันยังทำให้พี่ 6 เพ่งเล็งอีกด้วยหลังจากพูดความจริงต่อหน้าทุกๆคนในการแข่งของวันนี้


    —----------------------


    “เหลือการแข่งขันอีกรายการที่ยังไม่เสร็จ เห็นบอกว่าน่าจะจบลงหลังจากเที่ยงนี่แหละ”


    นักเรียนพูดกันไปตามทางเดินมุ่งหน้าไปยังสนามที่ยังคงมีการแข่งขันเกิดขึ้น แอนเดอร์สันที่เดินไปรอบๆเขตที่จัดเตรียมเอาไว้แข่งขัน เขาพบว่าในวันนี้การแข่งหลายรายการจบไปแล้ว จะมีก็เพียงแค่การแข่งที่ไม่สามารถทำให้จบได้รวดเร็วเท่านั้น ซึ่งมีเพียงแค่การแข่งขันรูปแบบทีมที่มากกว่า 5 และการแข่งที่ต้องใช้เวลาในการวางแผน


    เดิมทีเขาคิดว่าจะไปดูปีแอร์ต่อสู้เดี่ยว การต่อสู้กลับจบลงก่อนเขา แอนเดอร์สันจึงจะไปดูว่าจอร์จมันแข่งอะไร สุดท้ายการแข่งยิงธนูที่มันเข้าร่วมก็จบก่อนเช่นเดียวกัน แอนเดอร์สันจึงเดินไปดูการแข่งขันรูปแบบทีมที่ต้องใช้การวางแผนในการแย่งธงของอีกฝ่ายมาให้ได้ โดยการแข่งจำกัดเวลา 10 ชั่วโมงต่อรอบทำให้มันยาวนานจนมาถึงวันนี้


    “เฟลิกซ์กับโดมินิคอย่างนั้นสินะ”


    แอนเดอร์สันมองไปยังภาพฉายที่กำลังถ่ายทอดสดการแข่งขันทีม 10 ที่ตอนนี้กำลังหาผู้ชนะในรายการแข่ง โดยฝั่งหนึ่งที่ดูเหมือนจะได้เปรียบเป็นอย่างมากคือตัวแทนวิทยาลัยเฟลิกซ์ ส่วนอีกทีมที่เสียเปรียบคือวิทยาลัยโดมินิค แอนเดอร์สันคิดว่าวิทยาลัยโดมินิคเสียเปรียบก็เพราะว่าอีกฝ่ายที่พวกเขาเผชิญหน้ามีคนที่ชื่อเวียร์น่าเป็นผู้สั่งการ และตอนนี้เธอก็ดำเนินแผนการไปมากกว่าครึ่งจนจัดการคนของโดมินิคไปได้ 3 คนแล้วจากตัวแทน 10 คนที่ลงแข่งขัน


    “ทีม A ไปด้านซ้าย ทีม B ไปด้านขวา รอจังหวะจากทีม C แล้วเข้าบุกตามลำดับ”


    แอนเดอร์สันมองดูการสั่งการจากเวียร์น่า มันยังคงเป็นการสั่งการที่นั่งสะพรึงกลัวเช่นเดิม ด้วยการที่จำนวนผู้ใต้บังคับบัญชาลดจำนวนน้อยลง ทำให้เธอสั่งการได้ดียิ่งขึ้น ไม่ใช่แค่การสั่งการของเธอจะดีเท่านั้น ลูกทีมของเธอยังปฎิบัติตามได้อย่างดีเยี่ยมไม่มีความผิดพลาดเลย ส่งผลให้อีกฝ่ายที่เสียคนไปแล้ว 3 คนเริ่มจะจนมุมเพราะจำนวนน้อยกว่า อย่างไรก็ตามพวกเขากลับไม่ได้หันหลังหรือวิ่งหนี ยังคงสู้ต่อไปด้วยการจำลองวิธีการรบที่ได้ฝึกมา


    “ลุย!”


    การปะทะกันของตัวแทนทั้ง 2 วิทยาลัยเริ่มต้นขึ้น ทางฝ่ายหนึ่งตั้งรับด้วยจำนวนคนที่น้อยกว่า อย่างไรก็ตามเฟลิกซ์กลับมีวิธีการเจาะการป้องกัน เพียงแค่ 5 นาทีเท่านั้นตัวแทนของวิทยาลัยโดมินิคก็พ่ายแพ้ ส่งผลให้การแข่งขันรายการสุดท้ายที่เหลืออยู่จบลง


    “ปีนี้เฟลิกซ์เป็นฝ่ายชนะ อีก 3 ปีที่การแข่งจะจัดขึ้นอีกคงจะเป็นเฟลิกซ์ที่ชนะเช่นเดิมสินะเพราะเวียร์น่าพึ่งจะอยู่ปี 1”


    “ใช่ คงต้องหวังพึ่งกีฬาอย่างอื่น”


    “ส่วนรายการต่อสู้เดี่ยวคงมีผู้ที่จะชนะอีกครั้ง”


    “ใช่ ลืมไปได้ไงว่าปีแอร์ก็เป็นปี 1 เขาสามารถเอาชนะทุกคนได้ในการแข่งขันเดี่ยว รอบหน้าถ้าเขาลงแข่งอีกครั้ง กฤตินคงจะเป็นฝ่ายได้เหรียญทองจากการแข่งนี้ไป”


    เสียงการพูดคุยและการประเมินจากนักเรียนมากมายดังขึ้นเป็นช่วงๆ ระหว่างที่ทุกคนเดินทางกลับไปยังห้องพักเพื่อเก็บข้าวของเตรียมเดินทางกลับ แอนเดอร์สันก็ได้เดินไปรอตำแหน่งที่รถบัสจะเดินทางมารับพวกเขากลับวิทยาลัย เนื่องจากว่าข้าวของเครื่องใช้รวมไปถึงเสื้อผ้าเขาเก็บเอาไว้ในแหวนเก็บของตลอดเวลา หรือจะเป็นเศษขยะภายในห้องเขาก็เก็บทำความสะอาด การที่เขาเป็นผู้ใช้คำสาปทำให้เขาต้องระวังตัวมากยิ่งขึ้น เพื่อไม่ให้เส้นผมหรือชิ้นส่วนร่างกายของเขาหล่นอยู่ในห้อง หากเขาหลงเหลือของเหล่านี้เอาไว้คงมีคนมากมายนำของเหล่านี้ไปเล่นงานเขาในภายหลัง โดยเฉพาะพี่ชายของเขาที่ใช้คำสาปเช่นกัน อย่างไรก็ตามแอนเดอร์สันรู้สึกสนใจคำสาปของโรแลนไม่น้อยที่ทำให้เขาเกิดบาดแผลบนร่างกาย โดยไม่มีเลือดไหลออกมาเนื่องจากมันเป็นคำสาปที่ไม่มีในความรู้ของเขา


    “สวัสดีค่ะคุณแอนเดอร์สัน”


    แอนเดอร์สันมองไปยังฮันน่าที่กำลังส่งยิ้มให้กับเขาบริเวณลานจอดรถบัสที่กำลังมีรสบัสจากหลายวิทยาลัยวิ่งเข้ามารับส่งตัวแทนกลับวิทยาลัย  แอนเดอร์สันที่รู้ว่าอีกฝ่ายยังคงไม่เลิกที่จะยื่นข้อเสนอเขาจึงกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม


    “อ้าวคุณฮันน่า มารอรถเช่นกันเหรอครับ”


    “ใช่ค่ะ นอกจากจะรอรถแล้วฉันยังรอพบคุณด้วย”


    “มีอะไรอย่างนั้นเหรอครับ หรือว่ายังมีข้อเสนออื่นอีก”


    “ค่ะ ฉันอยากจะเพิ่มข้อเสนอเข้าไปอีก 2 อย่างด้วยกัน ข้อแรกเราจะเพิ่มยาก้าวข้ามขีดจำกัดให้กับคุณแอนเดอร์สันพร้อมกับสถานที่ปลอดภัยเป็นเวลา 1 เดือน”


    “อ๋อ ครั้งก่อนให้แค่สถานที่ปลอดภัยสินะ คงลืมไปว่าฉันอาจจะไม่มียาก้าวข้ามขีดจำกัด ครั้งนี้จึงยื่นมันให้ฉันด้วย ”


    “ค่ะ ข้อ 2 ฉันขอเสนอยาเพิ่มพลังเวทย์ 100 ปีให้กับคุณ 1 โดส”


    แอนเดอร์สันทำหน้าสนใจพลางเท้าคางคิดเกี่ยวกับความคุ้มค่า ฮันน่าที่เห็นแอนเดอร์สันกำลังคิดเธอก็เริ่มมีความหวัง อย่างไรก็ตามใบหน้าของแอนเดอร์สันกลับเปลี่ยนไปกระทันหันจนเธอเก็บอาการดีใจเอาไว้


    “ขอโทษด้วยนะครับ พอดีผมมีครบทั้งหมดแล้ว ยาก้าวข้ามขีดจำกัดก็มีแล้ว ยาเพิ่มพลังเวทย์ 100 ปีก็มีแล้ว อีก 10 ปีผมจึงจะใช้ได้อีก ในระยะเวลา 10 ปีที่รอใช้ผมไม่รู้ว่ามันจะมีอะไรเกิดขึ้นมาบ้าง คงต้องขอปฎิเสธนะครับ”


    “ค่ะ แล้วถ้าเป็นข้อเสนออีกอย่างล่ะคะ คุณแอนเดอร์สันจะรับไหม”


    “ข้อเสนออะไรล่ะ”


    “คุณชายแมทธิวจะให้ความช่วยเหลือนายน้อยแอนเดอร์สัน 1 ครั้ง”


    “หืม ให้ความช่วยเหลือ แล้วถ้าฉันบอกว่าจะยืมกองกำลังไปจัดการพี่ 6 หรือพี่คนอื่นๆ เขาจะให้ฉันเหรอ”


    “ค่ะ ถ้าเป็นกำจัดพี่ชายของคุณสักคน คุณชายแมทธิวบอกว่าสามารถให้ยืมกองกำลังได้ 1 ครั้งจนกว่าจะจบงาน”


    “โอ้ว”


    แอนเดอร์สันทำหน้าตกใจ ข้อเสนอนี้เขาสามารถจัดการพี่ชายได้ 1 คน  กองกำลังของพี่ 1 ในตอนนี้น่ากลัวเป็นอย่างมาก ถึงอย่างนั้นเขากลับไม่สนใจ การเข้ามายื่นข้อเสนอของพี่ 1 อาจจะทำให้อะไรหลายๆอย่างเปลี่ยนไป แอนเดอร์สันจึงไม่คิดจะรับข้อเสนอนั้น อีกอย่างมันจะทำให้เขาลดความรู้สึกโกรธต่อพี่ชายของเขาทุกคนลง เมื่อถึงวันที่เขาฆ่า เขาจะไม่สามารถฆ่าได้ตามที่เขาหวัง มันจะมีความรู้สึกต่างๆถาโถมเข้ามาทำให้เขาไขว้เขว


    “ต้องขอโทษนะ ผมไม่สามารถแลกเปลี่ยนข้อเสนอกับคุณได้จริงๆ”


    “ขอบคุณค่ะ ไว้พบกันใหม่”


    ฮันน่าก้มตัวเล็กน้อยเพื่อกล่าวลาแอนเดอร์สัน ก่อนที่เธอจะเดินขึ้นรถลีมูซีนกลับออกไปจากลานจอด แอนเดอร์สันที่รู้สึกว่าเรื่องวุ่นวายรอบตัวกำลังจะเพิ่มระดับให้สูงขึ้นไปอีก เขาจึงต้องเตรียมตัวให้ดีกว่านี้ การที่ฮันน่าตามติดเขามาหลายวัน แม้เธอจะไม่ได้ข่มขู่ว่าพี่ 1 ของเขาจะไล่ล่าหากแอนเดอร์สันปฎิเสธ 


    แต่การที่เธอตามติดเขาหลายวันเพื่อยื่นข้อเสนอ ทำให้พี่ชายหลายคนของเขาที่มีหูตากว้างไกล อยากรู้อยากเห็นว่าการยื่นข้อเสนอนี้มีใจความว่าอย่างไร อีกไม่นานคงจะมีคนมากมายเข้ามาสืบเรื่องที่เขาและฮันน่าคุยกัน จนทำให้เขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้สะดวก

     


     อย่างไรก็ตามแอนเดอร์สันไม่ได้คิดมาก เขาทำเพียงยืนมองจ้องฟ้ารอคอยให้รถบัสวิ่งกลับวิทยาลัยเพราะอีกไม่นานแผนการของเขาจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว ข่าวที่กำลังจะกระจายออกไปในเร็ววันนี้จะทำให้สหพันธ์โคเวียแตกตื่นอย่างแน่นอน โดยเฉพาะพี่ๆของเขาที่เกี่ยวข้องกับการตายของตระกูลเฟียร์


    —------------------------------

    “โรแลน วันนี้ลูกเป็นยังไงบ้าง”


    “ผมยังปกติดีครับ”


    โรแลนสำรวจร่างกายตัวเองพลางสวมใส่อุปกรณ์ป้องกันคำสาป ด้านข้างเขามีนักเวทย์ธาตุแสงรอใช้เวทย์ชำระล้างช่วยอีกแรงหากมีคำสาปเกิดขึ้นบนร่างกาย ถึงอย่างนั้น 1 วันนี้ที่ไม่ได้เจอแอนเดอร์สัน เขากลับยังไม่เป็นอะไรจึงใช้ชีวิตปกติอยู่ภายในบ้านรอคอยให้กลุ่มกองกำลังของเขาเคลื่อนไหว ตอนนี้ไม่สามารถห้ามไม่ให้กลุ่มที่เข้าร่วมถอนตัวได้ จากความอ่อนแอที่มันแสดงออกมาทำให้หลายกลุ่มอำนาจที่เข้าร่วมมือไขว้เขว ซึ่งมันไม่มีสิ่งที่จะห้ามได้จึงปล่อยให้ทุกอย่างเกิดจนกว่าการถอนตัวจะสงบมันถึงจะเริ่มแผนอีกครั้ง ตอนนี้จึงต้องพยายามตรวจสอบคำสาปที่อาจจะเกิดขึ้นจากฝีมือของแอนเดอร์สันต่อไป


    —------------------


    “นายน้อย”


    พี่ชายคนที่ 6 ของแอนเดอร์สันมองจ้องไปยังเบ็ดภายในมือที่ยังไร้ปลาเช่นเดิม วันนี้เขาได้ลองใส่เหยื่อแปลกใหม่ที่ปลาไม่เคยเห็นมาก่อน ปรากฎว่าพวกมันไม่สนใจเหยื่อเลยสักนิด


    “มีอะไร”


    “การแข่งขันระหว่างวิทยาลัยทั้ง 5 จบลงไปแล้วและมีข่าวหนึ่งกระจายไปทั่วแล้วตอนนี้”


    “น้อง 10 บอกน้อง 11 เกี่ยวกับฉันสินะ”


    เอซพูดด้วยน้ำเสียงไม่ได้เกรงกลัวแต่อย่างใด พ่อบ้านที่รู้ว่านายน้อยคาดการณ์เอาไว้แล้วจึงพยักหน้ารับ


    “แล้วน้อง 11 ของฉันทำยังไงบ้างล่ะ น้อง 10 ถึงบอกว่าฉันเป็นคนลงมือ”


    “ตัดแขนทั้งสองข้าง ตัดใบหู ตัดนิ้ว เก็บเลือด น้ำลาย ทั้งหมดมีเพียงเท่านี้ครับ”


    “โห เป็นวิธีทรมานเอาคำตอบที่โหดร้ายน่าดู”


    “นายน้อยต้องการทำอะไรเพิ่มไหมครับ”


    “ไม่ล่ะ น้องชายของฉันแต่ละคนไม่ได้โง่ แม้น้อง 11 จะได้ข้อมูลไปเขาไม่โง่พอจะเล่นงานฉันหรอกนะ ดูท่าคงจะรอดูสถานการณ์ต่างๆก่อน  อีกอย่างน้อง 11 ก็ยังได้ข้อมูลไม่ครบ การที่เขาเก็บชิ้นส่วนร่างกายน้อง 10 ไปด้วยคงจะเค้นเอาคำตอบด้วยคำสาปไม่วิธีใดก็วิธีหนึ่ง ”


    “แสดงว่าสุดท้ายเราก็จะถูกเล็ง”


    “ช่างมัน อย่าไปตื่นตระหนกขนาดนั้น ข้อมูลจากน้อง 10 มีเพียงแค่ลมปากเท่านั้นแหละ เราเป็นคนเก็บกวาดทุกอย่างในคืนนั้นเอง สหพันธ์ก็ยืนยันออกมาแล้วด้วยว่าไม่ใช่เรา การจะเล่นงานเราไม่ง่ายหรอก นอกจากเขาจะบ้าบุกเข้ามาด้วยตัวเอง”


    เอซนั่งตกปลาต่อไป เขาไม่ได้กลัวแอนเดอร์สันเลยสักนิด เนื่องจากว่าหลักฐานทุกอย่างที่เชื่อมโยงมายังเขา มีเพียงแค่ลมปาก กล้องวงจรปิด ภาพถ่าย เสียง ทุกอย่างถูกทำลายทิ้งทั้งหมด มีเพียงแค่ลมปากของโรแลนและคนของโรแลนเท่านั้นที่ยืนยันได้






     


    คล้ายกับเรื่อง[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย ที่คุณอ่าน