เราสองคนพากันมารับเดียร์น่าที่เรียนพิเศษ ระหว่างทางก่อนถึงโรงเรียนฉันก็หยอดมุกหวานห้าบาทสิบบาทไปเรื่อยเปื่อย แต่คุณเขาก็ตึงเหลือเกิน ปฏิกิริยาที่ตอบสนองมีอยู่สองอย่างคือหนึ่ง ถอนหายใจ กับสอง เมินหน้าหนี
จนถึงโรงเรียน เขาเดินลงไปรับเดียร์น่า โดยให้ฉันนั่งเฝ้า เอ้ย นั่งรออยู่ที่รถเนี้ยแหละ เด็กผู้หญิงผมบรอนซ์ยิ้มแก้มยุ้ยทันทีที่เห็นฉัน ไม่ได้ดูเกร็งๆ กลัวๆ เหมือนเมื่อก่อนแล้ว
“สวัสดีค่ะ น้าเขม”
‘อกอีแป้นจะแตก ปลื้มปลิ่มยิ่งกว่าถูกรางวัลที่หนึ่ง ยัยหนูนี่จำชื่อฉันได้ แถมเรียกอย่างกันเองเป็ครั้งแรก’
“เลิกทำหน้าประหลาดๆ นั่นได้แล้ว ลูกฉันจะจำอะไรที่มันไม่ดี”
“ชิ นี่ก็ขัดเก่งเหลือเกินนะ สวยขนาดนี้ จะไม่ดีได้ยังไง”
ฉันหันไปติคนพ่อ เดียร์น่าขึ้นนั่งข้างหลังพร้อมตุ๊กตาคู่ใจของเธอ
“วันนี้เรียนอะไรมาคะ เดียร์น่า” ฉันหันไปถามเพื่อตีซี้มากขึ้น
“วันนี้ทีเชอร์ให้ฝึกนับเลขค่ะ แล้วก็วาดรูปดอกไม้ตามจำนวนที่ทีเชอร์บอก”
“เก่งจังเลย มีการบ้านไหมคะ น้าเขมช่วยเดียร์น่าทำได้นะ” ฉันรีบเสนอตัว เพราะอยากไปบ้านเขา
“ไม่มีค่ะ แต่เดียร์น่าจะระบายสีเ้าหญิงต่อ”
“น้าขะ...”
“เธอไม่มีการมีงานทำรึไง”
“อะไร...”
“เดียร์น่าไม่ชอบคนที่พยายามตีซี้ เธอจะทำให้เดียร์น่ากลัว” เขาเตือน
“….”
‘ชิ ยอมแพ้ก็ได้ เพราะเดียร์น่าเป็เหตุผลเดียวที่ฉันใช้อ้างมาเข้าใกล้เขาได้นิ’
“งั้นไว้ว่างๆ เราค่อยมาระบายสีเ้าหญิงด้วยกันนะคะ”
ฉันหันไปคุยกับเดียร์น่าเป็การปิดท้าย เด็กเล็กพยักหน้ารับ แล้วก้มเล่นตุ๊กตาในมือต่อ
เขาขับพาฉันมาส่งที่คอนโดก่อน เราล่ำลากันเสร็จ ก็แยกย้ายบ้านใครบ้านมัน ...ถึงแม้ฉันจะอยากไปบ้านเขาก็ตาม
ตุ้บ
“กรี้ดดดดดด”
หลังทิ้งตัวลงกับฟูกนุ่มๆ ฉันกัดฟันกรี๊ดเบาๆ ในลำคอ วันนี้มันมีความสุขที่สุดในรอบ 6 ปี เพราะได้แกล้งจุ๊บเขา ได้จับมือกับเขา แถมยังมีคนแสดงความหึงหวงออกมาด้วย พาไปรับลูกก็ฟิลพ่อแม่ลูกสุดๆ สมกับที่ฉันบุกบั่นหน้าหนาไปหาเขาทุกวัน
‘ถึงเวลารุกฆาตรึยังนะ’
----------------------------------------------------------------------------------------
ฮึม ฮึ้ม ฮึมมมม ~~~
ฉันกำลังนั่งฮัมเพลงด้วยความอารมณ์ดี พี่เมย์ชะโงกหน้ามามอง ขมวดคิ้วถาม
“ส่งแทรคให้บริษัทแล้วหรอ นั่งฮัมเพลงสบายใจเชียว”
“กำลังทำค่ะ แต่ที่อารมณ์ดีไม่ใช่เื่นี้”
“?? อ่อ ผู้ชาย” พี่เมย์พูดขึ้นด้วยความรู้ใจ
“แม่นนนนน”
“คลั่งเกิ้นนน ฉันก็เริ่มกลัวแกแทนผู้ชายคนนั้นแล้วสิ”
“ฮิฮิ ่นี้เขาเริ่มแตะเนื้อต้องตัวเขมแล้วนี่นา แถมพาไปรับลูกด้วยอีก”
“จำเป็แหละ” พี่เมย์ทำหน้าเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่ฉันกำลังเพ้อ
“ตั้งใจค่ะคุณพี่ ว่าแต่ บางมุมเขายังดูห่างๆ กับเขมอ่ะ ทำไงดีนะ”
“ใจเย็นสิหล่อน รุกมากไปเขาจะอึดอัดนะ”
“ไม่หรอกน่าาา”
“หึๆ ว่าแต่มั่นใจใช่ไหมว่าเขาไม่ได้ซุกเมียไว้ที่ต่างประเทศ”
“มั่นใจสิ ไม่เคยเห็นพูดถึง และไม่เคยเห็นเขาคุยโทรศัพท์แบบกระหนุงกระหนิงกับใครเลย พยาบาลสาวๆ หยอดตาหวานเยิ้มให้เขายังไม่แล”
“รึเขาหันไปเล่นไม้ป่าเดียวกันแล้ว”
“บ้า !.. มะ ไม่ หรอกมั้ง” ฉันเริ่มเสียงสั่นเพราะก็เอะใจอยู่เหมือนกัน
“หึๆ ดูดีๆ นะ จะได้ผัวรึเพื่อนสาว”
“ชิ โน่นๆ แทรคส่วนของพี่ ไปจัดการเลย”
ฉันรีบไล่ส่ง ก่อนที่จะโดนกรอกหูด้วยความคิดแปลกๆ ให้ระแวงไปมากกว่านี้ พี่เมย์เบะปากใส่แล้วยิ้มอย่างนางร้าย
“จ้าาาา แม่คนสวย”
ผ่านมาหลายวันแล้วที่ฉันไม่โผล่ไปที่โรงพยาบาล เพราะงานยุ่งสุมหัวมาก ได้ข่าวจากพี่ๆ ในออฟฟิศ ว่า่นี้ใกล้จะปิดเทอม ฉันวางแผนจะเสนอตัวเป็พี่เลี้ยงหลังเลิกงานให้ลูกเขา (แต้มจะไปหาพ่อ)
พอคิดถึงก็อดใจไม่ได้ที่เข้ามาจะส่อง หน้าแอคเค้าท์ก็ยังเป็การขอเพิ่มเพื่อนอยู่เลย เป็อะไรไม่รับยะ กลัวฉันไปโพสบอกรักหน้าโปรไฟล์รึไง
‘ทำเป็เล่นตัวไปเถอะ ฉันจะอ่อยให้ฉ่ำเลย’
3K
