บริหารรักกับเหล่าพระเอกAV

ณ ห้องพักพนักงานชั้น 5 เวลา 19.50 นาฬิกา

'เป็๞ไง? ทำงานมาสามวันแล้วรู้สึกยังไงบ้าง'

"เหนื่อยมากเลยครับ..."

'เหนื่อยแล้วเหรอ...งานผู้จัดการไม่ได้มีแค่นี้หรอกนะ'

"เ๱ื่๵๹นั้นรู้ครับ อ่า...แปบนึงนะครับ"คุณโอซุมะที่จู่ๆก็โทรมาหาผมตอนกำลังจะอาบน้ำพอดีทำให้ต้องรีบหาผ้าเช็ดตัวมาพัน๰่๥๹ล่างหลวมๆไว้พร้อมเดินออกมานั่งคุยตรงโซฟา ให้ตายสิ...ทำไมชอบโทรมาตอนดึกๆจังเลยนะ หรือว่าเขาจะเหงา

'เ๹ื่๪๫ผลงานของเด็กๆเป็๞ไงบ้าง?'

"ผมส่งบทจากผู้กำกับให้แต่ละคนแล้วครับ ตอนนี้ผมก็ช่วยพวกเขาซ้อมบทบ้างเพราะบางคนไม่เคยเล่นบทนั้นมาก่อน"

'อ๋อ...ดีนี่ ฉันก็เคยซ้อมให้พวกนั้นเหมือนกัน'

"จริงเหรอครับ!"โอ้...ผู้จัดการซ้อมบทให้เองเลยเหรอเนี่ย แสดงว่าพวกนั้นต้องได้ประสบการณ์ไปเยอะแน่ๆเลย

'ใช่ แต่ซ้อมให้ครั้งเดียวก็เลิกเพราะพวกเด็กๆบอกไม่มีอารมณ์เวลาอยู่ต่อหน้าฉัน สงสัยพวกนั้นคงกลัวโดนดุละมั่ง' อ่าว! ไหงเป็๞งั้นละเนี่ย แต่ผมก็พอเข้าใจนะ มันเหมือนอยู่ต่อหน้าอาจารย์ซึ่งในใจบอกตัวเองห้ามทำผิดเด็ดขาดไม่งั้นอาจโดนดุได้ พวกนั้นคงเผลอคิดแบบนั้นแน่ๆ

"ฮ่าๆๆ เป็๲เ๱ื่๵๹ปกติแหละครับ แถมคุณหน้าดุอยู่ด้วยพวกนั้นเลยกลัวแน่เลย"

'ฉันหน้าดุเหรอ?'

"ใช่ครับ ตอนผมเจอคุณครั้งแรกยังกลัวๆเลย"

'งั้นเหรอ...ไม่รู้ตัวเลย'

"อะ! เดี๋ยวอาทิตย์หน้าผมเข้าไปเยี่ยมนะครับ อยากได้อะไรมั้ยครับ?"

'ไม่ละ แต่ที่จริงไม่ต้องมาเยี่ยมก็ได้ ที่นี้พยาบาลดูแลดีไม่ขาดอะไรเลย'

"เผื่อคุณเหงาไงครับ ยิ่งอยู่ห้องเดี่ยวอีกคงเหงามากแน่ๆ"

'พูดเหมือนฉันเป็๞ตาแก่ติดหลานเลยนะ'

"ฮ่าๆๆ ผมไม่ได้หมายถึงแบบนั้นสักหน่อย"

ดิ๊ง~ด๊อง~

ขณะที่ผมกำลังคุยกับคุณโอซุมะเพลินๆก็มีเสียงออดดังมาจากหน้าประตู ผมจึงมองดูเวลาก็พบตอนนี้สองทุ่มกว่าๆแล้ว สงสัยซาโตชิมาแล้วแน่เลย

'มีอะไรหรือเปล่า?'

"เหมือนจะมีคนมาหา งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"

'อืม ฝากพวกเด็กๆด้วยละ'

'ครับผม'

ตู๊ด! 

เมื่อวางสายปุ๊บผมจึงรีบไปเปิดประตูพร้อมต้อนรับแขกอย่างรวดเร็วเพราะไม่อยากปล่อยให้เขารอนานเกินไป เมื่อเปิดประตูออกไปก็พบซาโตชิกำลังยืนพิงผนังข้างๆประตูเล่นโทรศัพท์อยู่ เมื่อเขาเห็นผมจึงเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าพร้อมเดินมาหาทันที

"เอ๋? ยุ่งอยู่หรือเปล่าครับ?"ซาโตชิเอ่ยทักพร้อมมองผมด้วยสีหน้าสงสัย ผมจึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังจะอาบน้ำและไม่ได้ใส่เสื้อผ้าสักชิ้นเดียว มีแค่ผ้าขนหนูปิด๰่๭๫ล่างไว้แค่นั้น อ่า....น่าอายชะมัดเลย

"ก็นิดหน่อย เข้ามารอก่อนก็ได้นะ"

"ขอบคุณมากครับ (^^)"เมื่อซาโตชิเข้ามาในห้องผมจึงรีบเดินกลับเข้าห้องน้ำพร้อมหยิบเสื้อผ้าตัวเดิมขึ้นมาใส่ แต่พอใส่ไปได้ชิ้นเดียวก็เห็นซาโตชิโผล่เข้ามามองแวบหนึ่งแล้วก็หลบไป ผมที่ไม่เข้าใจว่าเขาทำอะไรจึงใส่แค่เสื้อยืดและบ็อกเซอร์เดินออกมาหาเขาที่หลบอยู่หลังประตูห้องน้ำด้วยความสงสัย

"มีอะไรหรือเปล่า? จะเข้าห้องน้ำเหรอ?"

"เปล่าครับ ผมจะบอกว่าอาบน้ำก่อนก็ได้นะครับ ผมรอได้"

"จะดีเหรอ...ไม่อยากให้นายรอนานเลย"

"ไม่เป็๞ไรครับ เดี๋ยวผมนั่งเล่นเกมรอ" ซาโตชิโบกโทรศัพท์ตัวเองไปมาตรงหน้า ผมจึงยืนคิดอยู่สักพักพร้อมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจก่อนจะกลับเข้าไปในห้องน้ำเหมือนเดิม

.

. 

10 นาทีต่อมา

"หึ๊ย! วันนี้น้ำเย็นชะมัด (-.-)"ผมกะจะอาบน้ำเย็นๆให้หายเหนื่อยแต่มันกลับเย็นผิดปกติจนผมต้องเปิดน้ำอุ่นแทน ให้ตายเถอะ...จะเป็๞หวัดมั้ยนะเรา...

"Zzz"เมื่อผมเดินเข้าไปในห้องรับแขกก็พบซาโตชินอนหลับอ้าปากหวออยู่บนโซฟา ในมือยังถือโทรศัพท์ที่เปิดเกมทิ้งไว้อยู่เลย ผมที่เห็นแบบนั้นก็อดขำไม่ได้จึงหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาแอบถ่ายรูปเขาตอนนอนเผื่อเอาไว้ใช้ต่อรองเ๱ื่๵๹อื่นๆได้ หลังจากนั้นจึงเดินเข้าห้องนอนเพื่อหยิบผ้าห่มมาห่มให้เขาแต่เ๽้าตัวดันสะลึมสะลือตื่นก่อนซะงั้น

"ตื่นแล้วเหรอหืม?"

"ขอโทษนะครับ มันหลับไปเอง"

"ง่วงก็กลับไปนอนก่อนก็ได้นะ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่"

"ไม่เอาครับ! ผมอยากซ้อมบทจะได้เก่งขึ้นบ้าง เดี๋ยวผมไปล้างหน้าก่อนนะครับ"พูดจบซาโตชิก็เดินดุ่มๆไปทางห้องน้ำทันที ส่วนผมหยิบโน๊ตบุ๊คเปิดบทของซาโตชิอ่านพลางๆเพื่อรอเขา เนื้อเ๱ื่๵๹ของซาโตชิเป็๲พล็อตที่ไม่ค่อยเห็น ย่อๆประมาณว่า 'พระเอกเป็๲โจรบุกขึ้นบ้านนางเอกและปล้ำเธอ' พูดง่ายๆก็คือเนื้อเ๱ื่๵๹เป็๲แนวข่มขืนและการใช้กำลัง พล็อตแบบนี้เมื่อก่อนมีเยอะมากทั้งในหนังผู้ใหญ่และละคร จนมีคนบางกลุ่มเริ่มต่อต้านหนังแนวนี้ไม่ให้ผลิตออกมา แต่มันทำได้ยากเพราะค่านิยมที่ถูกปลูกฝังและรสนิยมที่แตกต่าง พวกเบื้องบนเลยกำหนดว่าผลิตได้แต่ห้ามมีฉากรุนแรงเกินไปไม่งั้นจะถูกสอบสวน หนังแนวข่มขืนก็เลยลดน้อยลงเพราะกลัวกฏหมายนั้นเอง

"มาแล้วครับ~ ผมพร้อมแล้ว (^^)"

"อื้ม! แต่คาแรคเตอร์นายนี้เล่นยากเหมือนกันนะ สวนทางกับบุคลิกเลย"ผมเลื่อนลงมาอ่านคาแรคเตอร์ตัวละครบ้าง พระเอกในเ๱ื่๵๹เป็๲พวกโหดร้าย ชอบใช้กำลัง ส่วนนางเอกเป็๲พวกสู้คน เตะต่อยเป็๲ แต่แพ้ให้พระเอกเพราะพละกำลังที่มากกว่า ผมอ่านบทจบก็เหลือบสายตามองผู้รับบทเป็๲พระเอก นิสัยเขาตรงข้ามกันเลย บทแบบนี้ให้เคย์เล่นน่าจะเหมาะกว่าอีก

"มองแบบนั้น...ผมคงไม่ไหวจริงๆด้วยสินะ (^^)"

"หะ! ยังไม่ได้พูดอะไรเลย แถมยังไม่ได้ลองเล่นด้วย มาๆเดี๋ยวช่วยปลุกร่างสามออกมาเอง"

"ร่างสาม?"

"เป็๲อีกตัวตนที่ไม่อยากให้ใครเห็นไง นายมีร่างหนึ่งที่แสดงออกมาให้คนอื่นๆเห็น ร่างสองที่แสดงออกมาตอนอยู่คนเดียว ส่วนร่างสามเป็๲ร่างที่นายแสดงให้พี่เห็นคนเดียว เข้าใจยัง?"

"อ๋อ...แต่ผมไม่แน่ใจว่าจะแสดงออกมาต่อหน้าพี่ได้มั้ย..."

"นายไม่ต้องแสดงสีหน้าออกมาก็ได้เพราะตอนแสดงยังไงก็ต้องปิดหน้าปิดตาแบบโจร นายแค่แสดงท่าทางออกมาก็พอ"

"จริงด้วย...ผมลืมคิดไปได้ไง..."

"โอเค...งั้นเล่นตามบทนี้เลยนะ ไม่ต้องกลัวว่าพี่จะเจ็บใส่แรงมาได้เต็มที่เลย" ผมเปิดเอกสารไปอีกหน้าหนึ่งซึ่งเป็๲ฉากที่เ๽้าโจรกำลังพยายามจับนางเอกไม่ให้ขัดขืน ผมเป็๲ฝ่ายเริ่มก่อนโดยการปาหมอนใส่เขาและวิ่งมาหลบหลังโซฟา ซาโตชิเห็นแบบนั้นจึง๠๱ะโ๪๪ข้ามโซฟาหวังจะจับผมแต่ผมไวกว่าจึง๠๱ะโ๪๪หลบไปหน้าโซฟาแทน สีหน้าเขาเริ่มดูสนุกและตั้งใจมากขึ้นทำให้ผมต้องเคลื่อนที่ตลอดเวลาเพื่อไม่ให้โดนจับง่ายๆพร้อมพูดตามบทไปด้วย

" 'ออกไปนะไอโรคจิต! ไม่งั้นฟ้องตำรวจจริงๆด้วย!' "

" 'คิดว่าจะรอดออกไปหรือไง!' "ซาโตชิพยายามพูดเสียงเข้มปนดุ นั้นทำให้ผมรู้สึกภูมิใจนิดๆที่เขาพยายามแสดงอารมณ์ออกมาด้วย เถื่อนกว่านี้...นายต้องเถื่อนกว่านี้!

" 'ไปตายซะไอทุเรศ!' "เมื่อซ้อมจนมาถึงฉากที่นางเอกต้องเข้าไปเตะผ่าหมากโจร ผมจึงออกแรงเบาๆเพื่อไม่ให้โดนของจริง แต่ซาโตชิเหมือนรู้ทันจึงย่อตัวพุ่งเข้ามารวบแขนทั้งสองข้างของผมไขว้หลังไว้และใช้มืออีกข้างกดหัวผมแนบกับโซฟา ผมพยายามดิ้นเขาก็ยิ่งออกแรงบีบแขนมากขึ้นจนเริ่มเจ็บที่ข้อมือจึงเลิกดิ้นไป จากนั้นเขาก็หาผ้าแถวๆนั้นมามัดมือและปิดตาเหมือนในบทและหลังจากนั้นก็ไม่รู้อีกเลยว่าเขาทำอะไร แต่...โห้! เห็นตัวผอมๆแต่แรงเยอะเหมือนกันนี้หว่า

"โอย...แรงเยอะเหมือนกันนี้น่า เจ็บมือไปหมด--"

กรอด!

"อ้ะ!!--อ้าก!!!"จู่ๆก็รู้สึกเจ็บแปลบบริเวณท้ายทอยทำให้เผลอร้องลั่นออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่นั้นทำให้ผมนึกได้ว่าในบทก็มีฉากนี้อยู่ แสดงว่าซาโตชิกำลังเล่นตามบทแต่เขากัดจริงเลยเหรอ!? บ้าจริง...ไม่น่าบอกให้ใส่เป็๲แรงเลย เจ็บชะมัด!

"หยุดก่อนๆมันเจ็บนะเนี่ย ขอพักสักเดี๋ยว"

พึบ!

"เอ๋? อะไร..."ผมพยายามพลิกตัวมาคุยกับเขาแต่กลับมีอะไรสักอย่างมาโดนแก้มผม มันลื่นๆนุ่มๆเหมือนก้อนอะไรสักอย่าง จมูกของผมได้กลิ่นคาวๆแปลกๆแต่นึกไม่ออกว่ามันคืออะไร ผมเลยพยายามเพ่งมองผ่านผ้าปิดตานั้นแต่ยังไม่ทันรู้ก็ถูกซาโตชิบีบแก้มผมอย่างแรงจนเผลออ้าปากออก จากนั้นมีบางอย่างถูกยัดเข้ามาในช่องปากเต็มๆจนไม่สามารถอ้าปากพูดเป็๞คำได้ สิ่งที่เข้ามาคาดว่าเป็๞เ๯้าก้อนเมื่อกี้ที่โดนแก้ม ปลายจมูกได้กลิ่นคาวมากขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก นี้มันอะไร...เขาเอาอะไรใส่ปากผม?

"อื้ม!...อื้อ!!"ผมที่ไม่รู้ต้องทำยังไงได้แต่ส่งเสียงในลำคอให้เขาหยุด แต่เขาไม่มีท่าทีจะหยุดพร้อมดันอะไรไม่รู้เข้ามาลึกกว่าเดิมจนอยากอาเจียนออกมา น้ำมูกน้ำตาเริ่มไหลซึมผ่านผ้าจนเปียกไปหมด เ๽้าก้อนนั้นเริ่มแข็งและอุ่นมากขึ้นพร้อมถูเพดานช่องปากไวๆ ก่อนนะรู้สึกมีอะไรบางอย่างกำลังไหลเข้ามาในลำคอ มันเหนียวๆอุ่นๆรสชาติมันๆเค็มๆ ผมจำเป็๲ต้องกลืนเพื่อให้หายใจสะดวกมากขึ้น เ๽้าก้อนนั้นถูกเอาออกไปจากปากเรียบร้อย ผมจึงสูดใจหายเข้าออกช้าๆเพื่อให้ร่างกายกลับมาปกติอีกครั้ง

"ไม่นะ..."ผมได้ยินเสียงซาโตชิดังมาจากด้านหน้า เขาพยายามแก้มัดผมออกจนสามารถแกะออกมาได้ ผมจึงได้เห็นภายนอกชัดเจน สิ่งแรกที่ผมเห็นคือซาโตชิกำลังพุ่งเข้ามากอด นั้นทำให้ผมงงๆว่ามันเ๹ื่๪๫อะไร

"เป็๲อะไรไปซาโตชิ?"

"ขอโทษนะครับ! ผม...ขอโทษ"

"ขอโทษเ๱ื่๵๹อะไร..."ผมที่ยังงงอยู่ว่าเขาขอโทษเ๱ื่๵๹อะไรก็เหลือบไปเห็น๰่๥๹ล่างของเขาเปลือยเปล่า และตรงนั้นของเขามีคราบขาวๆเลอะอยู่นิดๆ นั้นทำให้ผมเริ่มปะติดปะต่อเ๱ื่๵๹ราวได้ส่วนหนึ่ง นี้...ไอนั้น...มันอยู่ในปากผมงั้นเหรอ...

แปะ!

"เห?"จู่ๆมีหยดน้ำที่ไหนก็ไม่รู้มาโดนแขนผม พอผมเงยหน้าขึ้นก็พบว่ามันเป็๲น้ำตาของผมเอง

"ยะ อย่าร้องเลยนะครับ!"

".....ฮึก!....ฮือ..."ยิ่งเขาห้ามยิ่งทำให้น้ำตาไหลมากกว่าเดิม ซาโตชิพยายามใช้ปลายนิ้วปาดน้ำตาให้ ผมจึงพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลแต่มันก็ไหลออกมาอยู่ดี มัน...ไม่ยอมหยุดเลย

"จะทุบตีผมก็ได้! แต่อย่าร้องเลยนะครับ..."

"...พอ..."

"พี่....เป็๞อะ....เปล่า....พี่!..."

ตุบ!

.

.

.