ขณะที่ผู้คนกำลังสิ้นหวัง เหมือนกับ์รับรู้ พระโลหิตของเรเซย์เทนโนที่ก่อนนี้ลอยหายไปกับท้องฟ้ายามวิกาล อันที่จริงก่อรูปเป็ผ้าม่านโปร่งใส จารึกด้วยคาถาอันยากจะเข้าใจ ครอบคลุมพระราชวังอันกว้างใหญ่นี้ไว้ครู่หนึ่ง จากนั้นสลายกลายเป็ฝุ่นผงลอยปะปนกับอากาศ ซอกซอนไปตามสถานที่ต่าง ๆ
นี่หมายความว่าอย่างไร?
ประตูราโชมอน
ต้าหมินรู้สึกได้ถึงบางสิ่ง รีบหันขวับไปทางทิศเหนือ ยามนี้เห็นเพียงดวงดาราเจิดจ้าเป็ประกาย ส่วนลึกในใจบอกเขาว่าบริเวณตอนเหนือของเมืองกำลังเกิดเื่ร้ายขึ้น
“นี่เธอ เธอ ได้ยินอะไรไหม?” เขาอดเอ่ยถามคนข้างกายไม่ได้
“เออ ได้ยินเสียงแกนี่แหละ คนกำลังหลับกำลังนอน จะเรียกอะไรกันหนักหนา…” โนะฮิเมะบ่นเสียยืดยาว ั้แ่พระอาทิตย์ตกดินหากเธอไม่นอนก็กิน ไม่กินก็นอน อาจมีพูดคุยกับต้าหมินบ้าง แต่ก็แค่่สั้น ๆ
“ข้ารู้สึกถึงอะไรบางอย่างทางทิศเหนือน่ะ ไม่รู้ว่าอะไร น่าจะเป็เื่ร้าย” ต้าหมินเอ่ยอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก
“ทิศนั้นคือพระราชวัง จะไปมีอะไรได้” โนะฮิเมะตอบอย่างขอไปที
“หรือมีปีศาจจู่โจม สังหารองค์จักรพรรดิ”
“ประสาท! ทหารฏยังพอว่า แต่ปีศาจ หึ! พวกมันไม่กล้าทำอะไรคนขี้ขลาดคนนั้นหรอก”
“หมายความว่ายังไง เอ๊ะ! เดี๋ยว แล้วคนขี้ขลาดนั่นหมายถึงใคร?”
“ก็จักรพรรดิที่เ้าถามนั่นแหละ อืม ถูกปีศาจทำร้ายอาจเป็ได้ แต่ถูกปีศาจสังหารไม่มีทาง”
“ทำไมล่ะ” ต้าหมินรู้สึกว่าเื่นี้แปลก ๆ หากเจอปีศาจจริง มันจะหยุดแค่ทำร้าย?
“เ้ารู้ใช่ไหม จักรพรรดิสืบเชื้อสายมาจากเทพเ้า” โนะฮิเมะเปลี่ยนจากท่านอนเป็ท่านั่ง เพราะตอนนี้จมูกของเธอได้กลิ่นอะไรบางอย่าง
“อืม” ต้าหมินพยักหน้า
“รู้ไหมว่าเทพองค์ใด”
“เออ... ไม่รู้หรอก”
เขาทบทวนความจำ นึกถึงใบหน้าอันภูมิใจของเซนเซย์ (อาจารย์) สถาบันกษัตริย์ของญี่ปุ่นเป็สถาบันเดียวในโลก ที่ตำแหน่งจักรพรรดิสืบเชื้อสายเดียวกันมาตลอด ยาวนานั้แ่ก่อตั้งราชวงศ์ หมายความว่าญี่ปุ่นมีเพียงราชวงศ์เดียวยาวนานมานับพันพันปี ไม่เคยมีการผลัดเปลี่ยนราชวงศ์เหมือนอังกฤษ ยุโรปหรือจีน
“มหาเทพอามาเทราสึ” โนะฮิเมะพูดด้วยสีหน้าเคารพยำเกรง
“หา! องค์ที่เป็พระอาทิตย์น่ะนะ”
“ใช่ ตำนานบอกไว้ หากจักรพรรดิสิ้นพระชนม์ด้วยน้ำมือปีศาจ ในฐานะผู้สืบสายเืของมหาเทพอามาเทราสึ พระองค์จะเสด็จมายังโลก หากเป็เช่นนั้นจริง นอกจากเผ่าพันธุ์ปีศาจจะดับสูญ เผ่ามนุษย์และสรรพชีวิตก็จะเป็ไปด้วย โลกนี้คงไม่แคล้วถูกทำลาย พระองค์คือดวงอาทิตย์เชียวนะ”
เวร! เกิดมีปีศาจโรคจิตอยากทำลายโลก ก็แค่สังหารจักรพรรดิ แต่ก็นะ ฆ่าเขาแต่เราก็ตายด้วย คงไม่มีใครคิดบ้า ๆ แบบนี้หรอก อา… อย่างนี้นี่เอง คนญี่ปุ่นยุคหลังถึงบอกว่าตนคือลูกหลานพระอาทิตย์ ไอ้เราก็คิดว่าเพราะอยู่เกาะทางทิศตะวันออก คิดว่าตนเห็นพระอาทิตย์ขึ้นก่อนใครเสียอีก
พอโนะฮิเมะเห็นว่าต้าหมินเงียบไปนาน เลยกล่าวปลอบ
“ไม่ต้องกังวลไปหรอก นั่นแค่เื่เล่าโบราณนานมา หากคนขึ้ขลาดนั่นตายจริง อาจไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ได้ แล้วเ้าได้ยินอะไรมาล่ะ” เธอเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
“ไม่รู้สิ เหมือนมีคนเรียก ไม่ใช่ ไม่ใช่ เหมือนมีคนะโมากกว่า ปลุกให้ตื่น ร้องให้ใ นอกจากเสียงดังแล้ว เหมือนมันจะสั่นะเืไปถึงิญญาด้วยล่ะ”
ต้าหมินกล่าวปิดท้าย ก่อนเหม่อมองไปยังท้องฟ้าทางทิศเหนือ ในใจคล้ายเข้าใจคล้ายไม่เข้าใจ แต่รู้อย่างหนึ่งว่า เสียงที่ตนได้ยิน ต้องสัมพันธ์กับเื่ที่อาจารย์เคยสอนอย่างแน่นอน
พระราชวัง
พระราชวังสมัยเฮอันตั้งอยู่ทางทิศตะวันตก ประมาณ 2 กิโลเมตรจากตำแหน่งของพระราชวังในปัจจุบัน อาคารสถานที่เดิมถูกทำลายแทบหมดสิ้นจากเหตุเพลิงไหม้และไฟากลางเมือง
ขนาดของพื้นที่จากทิศเหนือจรดทิศใต้ 5.3 กิโลเมตร (16,000 ซาคุ) จากตะวันออกไปตะวันตก 4.5 กิโลเมตร (13,600 ซาคุ) เท่ากับเมืองย่อม ๆ เมืองหนึ่ง
ภายในพระราชวังอันกว้างใหญ่มีงานศิลปะมากมาย รูปวาดด้วยพู่กัน รูปปักทอด้วยเส้นด้ายเดินทอง รูปสลัก ทั้งหมดนี้กระจัดกระจายอยู่ตามจุดต่าง ๆ ในวังชั้นนอกและชั้นใน ติดตั้งอยู่ตามกรมกอง ได้แก่
รูปสัตว์อันเป็สัญลักษณ์สื่อถึงความเป็มงคลและอำนาจ อาทิ เสือ กระเรียน กวาง เหยี่ยว
รูปทิวทัศน์อันงดงามของทะเลสาบ ูเาสูง ธารน้ำไหล
รูปคนในอิริยาบถต่าง ๆ อาทิ ทหารในชุดเกราะซึ่งทำจากไม้ไผ่ ทหารในชุดเกราะเหล็กเต็มตัว (แบบกองกำลังเกราะเหล็กของทัพถังยามบุกทะลวงไปทั่วแดนซีอวี้* สมัยต้นราชวงศ์) นายพรานลือนาม ยอดนักรบระดับปรมาจารย์ในวิถีดาบ
รูปเหล่านี้อยู่บนฉากกั้น อยู่บนบานประตู อยู่ตามขื่อเสา จำนวนมากกว่าพันชิ้น ทั้งหมดล้วนประทับตราสีแดง 破魔 แม้รอยประทับนี้อาจเลือนหายไปตามกาลเวลา จนเหลือเพียงร่องรอยสีแดงซีดจาง บางรูปอาจไม่มีตราประทับหลงเหลือแล้วก็ตาม แต่นั่นไม่เป็ปัญหา
ณ เวลานี้ สิ่งที่เคยประทับด้วยตรา 破魔 ล้วนถูกกระตุ้นด้วยคาถา 土水風火天人破魔 (โทะสึยฟุคะเทงจิงฮะมะ) หมายความว่า รูปทั้งหมดนี้ถูกคืนชีวิตด้วยพระโลหิตของเรเซย์เทนโน ด้วยภารกิจ ‘สังหารปีศาจ’
‘ค่ายกลคืนชีวิต ชีวิตหวนคืน’
ทุกชีวิตหวนคืน!
ในใจของจยิโกะคุกำลังกระหยิ่มยิ้มย่อง
มันกำลังคืบคลานออกมาจากกองขี้เถ้า แค่ปรากฏกาย บริเวณโดยรอบก็เหมือนย่างเข้าเหมันตฤดู เย็นะเื โหดร้าย ไร้ปรานี
มันลุกยืน ใบหน้าคมคายราวสลักเสลาจากหยกสอดรับกับรอยยิ้มถือดี ในสายตาของมันผู้คนในที่นี้ล้วนแต่เป็คนตาย ค่ายมันตราของสมณะคุไคผ่านกาลเวลามามากกว่าหนึ่งร้อยห้าสิบปี รับการโจมตีได้เพียงไม่กี่ครั้ง ข่ายเวทสายฟ้าของเด็กทั้งสอง เพียงปล่อยไว้ไม่ต้องทำอะไร ไม่กี่ชั่วลมหายใจเด็กทั้งสองก็หมดแรงไปเอง
มันอยากจะยืนอวดเรือนร่างอันงดงามอยู่ตรงนี้ ให้พวกมนุษย์เห็นความงดงามของมัน จากนั้นค่อยใช้มนตร์เสน่ห์สั่งให้เข่นฆ่ากันเอง นี่คือ่ที่โปรดปรานที่สุด เฝ้ามองพ่อสังหารลูก ลูกสังหารแม่ สหายฆ่าฟันกันเอง แต่น่าเสียดายคืนนี้เวลาช่างน้อยเหลือเกิน ต้องเร่งจัดการทางนี้จากนั้นค่อยไปช่วยท่านพี่สังหารเ้าสำนักผู้นั้น ส่วนจักรพรรดิก็ช่างเถอะ ปล่อยให้จมกับความโศกเศร้า สูญเสียลูกเมีย นี่ก็นับเป็ความบันเทิงอย่างหนึ่งเช่นกัน
ด้านหลังของห้องจัดเลี้ยงมีประตูเลื่อนวาดรูปธารน้ำไหลอยู่บานหนึ่ง
ขณะจยิโกะคุกำลังยืนฝันหวานอยู่นั้น พลันเกิดเหตุไม่คาดหมายขึ้น ตราประทับ 破魔 ซึ่งอยู่ด้านล่างของประตูบานเลื่อนเกิดสว่างวาบ จากนั้นลำธารเป็สายทะลักทลายออกจากรูปวาด เสียงคลื่นซัดสาด ละอองน้ำกระจายไปทั่ว สายน้ำพัดพาร่างของมันกระเด็นออกจากเรือนรับรอง ตกลงบนสวนด้านล่าง
ในรูปวาดนั้นนอกจากมีลำธารแล้ว บนฝั่งด้านหนึ่งยังมีฝูงนกกระเรียนกำลังยืนจิกกินฝูงปลา ฝั่งตรงข้ามมีชายชราถือเบ็ดตกปลานั่งอยู่บนโขดหิน ข้างข้องใส่ปลามีดาบคาตานะวางอยู่
อย่างไม่ทันตั้งตัว ฝูงปลาะโขึ้นจากน้ำรุมทำร้ายมัน พร้อมกับฝูงนกกระเรียนโฉบจู่โจมจาก้า ระหว่างที่จยิโกะคุกำลังรับมือกับฝูงปลาและฝูงนกอยู่นั่นเอง ชายชราในภาพคว้าดาบคู่มือวิ่งตะบึงออกมา ะโลงจากเรือนพร้อมประกายดาบแวววับฟันจากบนลงล่าง
ศีรษะของมันลอยขึ้นฟ้า
ปีศาจจิ้งจอกสิ้นชื่อ!?
*ซีอวี้ ดินแดนทางภาคตะวันตกของจีน ปัจจุบันคือเขตซินเจียง มีภูมิศาสตร์หลากหลาย ทั้งูเาหิมะ ทะเลสาบ แม่น้ำลำธาร ทะเลทราย ป่าไม้ และทุ่งหญ้า และยังเป็หนึ่งในเส้นทางสายไหมโบราณด้วย