“ไม่ทราบว่าท่านปรมจารย์เดินทางมาที่เดอร์คอยน์ในเวลาเช่นนี้ มีเื่อะไรให้กระผมรับใช้อย่างนั้นหรือขอรับ..” พิภพไม่รอช้า เขากล่าวถามกับท่านปรมจารย์ตรงหน้าเลยในทันทีหลังจากที่นั่งลงบนโซฟาแล้ว เฟยที่ได้ยินคำถามนั้นเขาก็หยิบกระดาษใบสัญญาเงินกู้ยืมวางไว้บนโต๊ะ..
“ผม้ารู้ว่าผู้ให้กู้คนนั้นเป็ใคร? มีความสำคัญอะไรหรือมีความสัมพันธ์กับใครเป็พิเศษหรือไม่” เฟยกล่าวถามกับพิภพอย่างตรงๆ เขาไม่อยากจะเสียเวลาโดยใช่เหตุ พิภพที่หยิบเอกสารขึ้นมา สีหน้าเขาก็ถอดสีทันทีหลังจากที่ได้เห็นชื่อของคนที่เป็ผู้ให้กู้ยืม..
“เออ.. กระผมขอเสียมารยาทกล่าวถามนะขอรับ.. ชายผู้นี้ได้สร้างความไม่พอใจในเื่ใดให้กับท่านปรมจารย์อย่างนั้นหรือขอรับ..” พิภพกล่าวถามอย่างเกร็งๆ
“เื่นั้นคุณไม่จำเป็ต้องรู้.. ผมแค่้ารู้ว่ามันอยู่ที่ไหน และใครบ้างที่มีความสัมพันธ์กับมัน ขอแบบอย่างละเอียดยิบ.. คุณสามารถจัดการเื่นี้ให้กับผมได้หรือไม่ ถ้าไม่ผมจะหาคนอื่นจัดการแทน” เฟยกล่าวด้วยเสียงเข้มๆก่อนจะหรี่ตามองไปที่พิภพหลังจากพูดจบ เขารู้สึกได้ว่าพิภพนั้นกำลังลังเลอะไรบางอย่าง พลังออร่ารอบๆตัวของพิภพมันกำลังสั่นไหวราวกับคนที่กำลังวิตก..
พิภพเหงื่อตกไหลแตกบนหน้าผากเป็เม็ดๆ ก่อนที่เขาจะตัดสินใจลุกขึ้นยืน และก้มลงเขกหัวเหมือนกับที่เคยทำเมื่อเช้า เฟยที่เห็นอย่างนั้นก็ประหลาดใจเขาไม่เข้าใจว่าพิภพจะทำแบบนี้ให้เสียเวลาทำไม ก่อนจะเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างหลังจากที่อีกฝ่ายเริ่มอธิบาย..
“ชายคนนี้มีชื่อว่า ‘พิทักษ์ รัตนอดิสร’ ประกอบธุรกิจให้กู้ยืมทรัพย์สิน ปล่อยเช่าอสังหาริมทรัพย์ ธุรกิจเทาๆประเภทบ่อนการพนัน ไม่ว่าจะเป็คาสิโนไพ่ กีฬา และไก่ชน อิทธิพลของเขาอยู่ในระดับกลางๆค่อนไปทางสูงขอรับ รู้จักทหาร ตำรวจ หรือแม้แต่ข้าราชการระดับสูงเป็การส่วนตัวอยู่บ้าง แต่ที่สำคัญที่สุดคือความสัมพันธ์กับกระผมที่เป็พี่ชายของมันขอรับ..” พิภพกล่าวออกมาเสียงดังฟังชัด
แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่ามันเกิดเื่บ้าอะไรขึ้น เ้าน้องชายบ้าของเขาไปทำอะไรให้ท่านปรมจารย์ผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ไม่พอใจกันแน่ ตอนนี้เขาทำได้เพียงก้มหัวขอร้องความเห็นใจ อย่างน้อยๆมันก็อาจจะพอช่วยอะไรได้บ้าง
เฟยที่ได้ยินว่าเ้าพิภพคือพี่ชายของผู้ให้กู้เขาก็นิ่งไปสักพักหนึ่ง เื่การแก้แค้นของเขาเริ่มชักจะไม่หมูแล้วสิ แต่ถ้าเขาปล่อยผ่านเื่นี้ไปมันก็ไม่ใช่ตัวของเขาเลย ในระหว่างที่เขากำลังนิ่งเงียบตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับเื่นี้ดี พิภพก็พูดเชิงขอร้องออกมาก่อน..
“หากน้องชายของกระผมทำสิ่งใดให้ท่านปรมจารย์ไม่พอใจ โปรดแจ้งกับกระผมได้เลยขอรับ กระผมขอสาบานด้วยเกียรติทั้งหมดที่มีว่าจะจัดการเื่นี้อย่างเหมาะสม หรือถ้าหากท่าน้าให้มันมาขอโทษ ขออภัยท่านด้วยตัวเอง กระผมก็ยินดีจะเรียกตัวมันตอนนี้เลยขอรับ..” พิภพกล่าวพร้อมเขกหัวลงไปอีกครั้ง
“ลงโทษอย่างเหมาะสม?.. ให้มาขอโทษด้วยตัวเอง?.. คุณคงไม่คิดว่าทำเพียงเท่านั้นแล้วพึงพอใจ แต่ก็ไม่แน่..ไหนคุณลองบอกกับผมหน่อยว่าที่พ่อของผมถูกลูกน้องของน้องชายคุณตีหัวจนเส้นเืในสมองแตกเนี่ย คุณจะมีบทลงโทษมันยังไง.. ถึงแม้ว่าตอนนี้พ่อของผมจะปลอดภัยดี แต่ถ้าผมกลับมารักษาไม่ทันเวลา ท่านอาจจจะตายได้.. คุณลองบอกให้ผมชื่นใจหน่อยว่าคุณจะจัดการอย่างสาสมแก่ใจผมอย่างไร หรือต้องให้ผมเผาร่างของคุณ รวมถึงทุกคนที่เข้ามาขวางให้เป็จุนไปทีละคนสองคนดีล่ะ”
เฟยกล่าว ส่วนทางด้านพิภพชะงักตัวแข็งทื่อ เหมือนเขาจะได้ยินไม่ค่อยจะชัดสักเท่าไร เหมือนว่าท่านปรมจารย์จะกล่าวทำนองว่าลูกน้องของเ้าน้องชายเขาไปตีหัวพ่อของท่านปรมจารย์หรือเปล่านะ ตอนนี้สมองเขาเบลอไปหมด เขาไม่รู้ว่าจะตอบยังไงกับท่านกลับไปดี เื่นี้มันร้ายแรงเกินกว่าที่คิดเอาไว้ซะอีก..
“กระผมยินดีให้เ้าน้องชายชดใช้ในสิ่งที่กระทำผิด หากท่านปรมจารย์อยากได้ทรัพย์สินเงินทอง หรือไม่ว่าจะเป็ธุรกิจใดๆของมัน กระผมยินดีจะมอบให้โดยที่ไม่มีเงื่อนไขขอรับ ได้โปรดไว้ชีวิตพวกเราสองพี่น้องด้วยเถอะขอรับ..”
พิภพกล่าว ส่วนเฟยก็ทำได้แค่ร้อง ‘หึหึ’ ในลำคอ จริงๆเขาก็อยากจะเลี่ยงเหตุการณ์ทั้งหมดให้มันดีกว่านี้ เดิมทีหากพวกมันยินดีที่จะรับผิดชอบอย่างจริงใจ มันก็คงไม่ต้องมาทำให้เขาต้องตัดสินใจยากขนาดนี้หรอก
เฟยกระดิกเท้าใช้หัวคิดสักเล็กน้อย บรรยากาศภายในห้องกลายเปลี่ยนเป็เงียบงันราวกับป่าช้า พิภพมองเท้าของท่านปรมจารย์ที่กระดิกไม่ยอมหยุดพร้อมกลืนน้ำลายเหนียวไปหลายอึก ต่อให้เขามีคนคุ้มกันที่เยี่ยมยอดแค่ไหน เขาก็คิดว่ามันคงจะไม่มีค่าอะไรเมื่ออยู่ต่อหน้าชายคนนี้..
“อืมม ก่อนอื่น.. ทำไมไม่เรียกน้องชายของคุณมาก่อนล่ะ บางทีเราอาจจะได้ข้อสรุปเร็วขึ้นกว่านี้..” เฟยกล่าวเช่นนั้นมีหรือที่พิภพจะชักช้า เขารีบลุกขึ้น และโทรหาน้องชายตัวเองอย่างรีบร้อน..
..อีกด้านหนึ่ง ภายในผับชื่อดัง..
“โอ้ ชาลันลาลันล๊า.. ชาลันลาอินเดอร์มอนิ่ง.. โอ้ ชาลันลาลันลา...”
เสียงเพลงในผับที่กำลังครึกครื้นเสียงดังเอิกเกริก มุมมุมหนึ่งโต๊ะระดับวีไอพีซึ่งประกอบไปด้วยตัวของพิพักษ์ที่นั่งอยู่ตรงกลางถูกห้อมล้อมไปด้วยเหล่าสาวงาม ด้านซ้ายด้านขวาของมันก็มีเหล่าลูกน้องที่กำลังซักไซ้กับเหล่าหญิงบริการอยู่ทั้งสองข้าง บนโต๊ะมีอาหารเลิศหรูอย่างดีหลายชุด ไม่มีใครกล้ามายุ่งวุ่นวายอะไรที่โต๊ะของเขาเลยแม้แต่คนเดียว เพราะเขานั้นเป็ถึงเ้าพ่อที่เรียกได้ว่ามีอิทธิพลกับเมืองแห่งนี้พอตัวเลยทีเดียว..
“นายครับ.. นายกำลังคิดอะไรอยู่ครับ” ลูกน้องคนหนึ่งกล่าวถามกับผู้เป็นาย เมื่อเขาเห็นว่าสีหน้าของนายไม่ได้มีความสุขไปกับบรรยากาศของผับเลย ซึ่งปกตินายของเขาจะสนุก และร่าเริงกว่านี้
“ไม่รู้สิวะ! วันนี้ข้ารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีแปลกๆ เหมือนมันกำลังจะมีเื่อะไรที่ไม่ดีเกิดขึ้นเลยแฮะ” พิทักษ์กล่าวตอบด้วยสีหน้าวิตกกังวล เมื่อลูกน้องคนเดิมได้ยินคำตอบ มันก็หันไปหาเหล่าหญิงบริการที่อยู่ข้างๆกับนายของเขาในทันที..
“พวกแกทำไมดูแลนายกูไม่ดีเลยวะ.. อยากโดนนักใช่ไหมพวกมึงอ่ะ”
ลูกน้องคนเดิมกล่าว ก่อนจะหันมายิ้มให้กับนายของตน ราวกับกำลังจะบอกว่า ‘ผมทำดีใช่ไหมครับนาย’ ทำนองนั้น จนพิทักษ์ได้แต่ส่ายหน้าให้กับนิสัยของมัน เหล่าหญิงบริการทั้งสองที่ได้ยินอย่างนั้นก็รีบเอาอกเอาใจนายตามคำสั่ง เพราะลูกน้องคนนี้ของเสี่ยพิทักษ์ขึ้นชื่อว่าโหดเอามากๆ จนพวกเธอไม่กล้าขัด..
แต่ทว่า.. ในระหว่างหญิงสาวกำลังเตรียมที่จะเอาอกเอาใจเสี่ยพิทักษ์อยู่นั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมา และมันก็ต้องทำให้พิทักษ์ถึงกับเด้งหลังออกจากที่พิงโซฟา ก่อนจะส่งสัญญาณให้เหล่าลูกน้องเงียบลงก่อน เพราะสายนี้มันเป็สายสำคัญ..
“ฮัลโหลครับพี่.. นี่ผมเอง” พิทักษ์กล่าวพร้อมกับในใจที่เต้นดังตุ๊มๆต่อมๆ เดิมทีเขาวิตกกังวลอยู่แล้วว่าในวันนี้มันจะมีเื่ที่ไม่ดีเกิดขึ้น และเซ้นส์ของเขามักจะถูกต้องเสมอ ประกอบกับที่พี่ชายโทรมาหาเขาอย่างนี้มันยิ่งชัดเจนเข้าไปใหญ่
“ไอ้น้องเวร!.. มันเป็บุญของแก หรือเป็เวรกรรมอะไรของฉันคนนี้กันวะที่เกิดมาในท้องแม่เดียวกัน จะมีสักครั้งไหมที่แกกับลูกน้องหน้าโง่ของแกจะไม่สร้างปัญหาตามมาให้ฉันคนนี้เดือดร้อนไปด้วย.. ฉันบอกไว้ก่อนเลยนะว่าครั้งนี้ฉันอาจจะช่วยเหลือแกไม่ได้ อย่าว่าแต่ตัวแกเลย ตัวฉันจะรอดหรือเปล่ายังไม่รู้.. และตอนนี้แกไม่มีสิทธิ์ที่จะถามบ้าบออะไรทั้งนั้น รีบหยิบตูดเน่าๆของแกออกมาจากโซฟาในผับ แล้วมาหาฉันที่เดอร์คอยน์เดี๋ยวนี้!.. และถ้าแกยังชักช้าอยู่อีกล่ะก็ ฉันสาบานเลยว่าจะเอาหัวของแกไปฝังรวมกับพ่อกับแม่..”
พิภพกล่าวโดยที่ไม่รอให้น้องชายของตนได้ถามกล่าวอะไรกลับก่อนจะกดวางสายไป ส่วนทางด้านของพิทักษ์เขาไม่เคยได้ยินพี่ชายเขาพูดอย่างนี้มาก่อนเลยสักครั้ง ปัญหาที่ผ่านๆมาพี่เขามักจะทำหน้าไม่พอใจเฉยๆ แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป คำด่าที่มันเออ.. ค่อนข้างรุนแรงนี้ก็ทำให้เขารู้ได้ทันทีว่ามันต้องเป็เื่ใหญ่แน่นอน
“เป็เื่แล้วไง เวรเอ้ย!..” พิทักษ์กล่าวสบถออกมาก่อนจะรีบลุกออกไปโดยที่ไม่สนใจหน้าไหนทั้งนั้น เหล่าลูกน้องที่เห็นว่านายลุก และกำลังจะเดินจากไปพวกมันก็มองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนจะกระโจนเดินตามหลังผู้เป็นายไปโดยที่พวกมันไม่เข้าใจสถานการณ์อะไรทั้งนั้น..
..กลับมาทางด้านของเฟย ที่ยังคงคิดหาวิธีจบเื่นี้อย่างสงบ..
“โปรดรอสักครู่ขอรับท่านปรมจารย์ น้องชายของกระผมกำลังเดินทางมาขอรับ..” พิภพที่เพิ่งกลับมาจากการโทรศัพท์ด่าน้องชายไปก็กลับมานั่งคุกเข่าตามระเบียบ เฟยที่เห็นอย่างนั้นก็พยักหน้ารับรู้เล็กน้อย ก่อนจะมาคิดถึงเื่ว่าจะเอายังไงต่อดี..
ทางด้านพิภพในเวลานี้ได้แต่นั่งมองท่านปรมจารย์อยู่อย่างเงียบๆ แต่ในใจมันไม่ได้เงียบสงบตามการกระทำ เวลาที่มันค่อยๆไหลไปอย่างช้าๆ สำหรับเขาแล้วมันเหมือนผ่านมาแล้วเป็ชั่วโมงทั้งๆที่มันเพิ่งจะผ่านมาได้เพียง 1 นาทีเท่านั้น และเขาก็ไม่กล้าเอ่ยขัดความคิดของท่านปรมจารย์เลยแม้แต่น้อย บางทีอาจจะไปขัดใจอะไรเข้า มันอาจจะทำให้สถานการณ์เลวร้ายได้มากกว่าเดิมอีก
“พี่ภพ! นี่ผมเอง..” พิทักษ์กล่าวก่อนจะเปิดประตูเข้าห้องมาตามที่พนักงานของเดอร์คอยน์กล่าวว่าพี่ชายของเขาอยู่กับแขกผู้ทรงเกียรติท่านหนึ่ง และเมื่อเขาเปิดประตูออกมา เขาก็ถึงกับใ เพราะในเวลานี้พี่ชายของเขากำลังคุกเข่าให้กับแขกคนที่ว่านั้นอยู่ แถมแขกคนนั้นยังดูอายุน้อยมากเสียด้วย ในระหว่างที่เขายังไม่ทันได้เข้าใจอะไรทั้งนั้น พิภพพี่ชายของเขาก็เอ่ยสั่งขึ้นมาเสียก่อน
“ไอ้น้องเวร! แกยังไม่รีบคุกเข่าลงอีกเหรอ..”
607
