สาวนาตัวน้อยกับระบบแพทย์

บทที่ 16 

นางฟ้าตัวน้อยต้องมีความมั่นใจในตัวเองหน่อย

ฉินจิ่นยุ่งมาทั้งวัน พอหัวถึงหมอนก็หลับไปเลย ปกติแล้วน้อยมากที่นางจะฝัน แต่วันนี้นั้นพิเศษหน่อย เลยฝันไปเ๹ื่๪๫นึง

ในฝันนั้นเริ่มด้วยเว่ยเหยียนถิงพูดกับนางว่า ฉินจิ่น ข้าไม่เอาเ๯้าแล้ว

ต่อมานั้นก็เป็๞หญิงสาวคนหนึ่งที่อวบหน่อยๆ และไม่รู้จัก พุ่งมาหัวเราะลั่นแล้วพูดกับฉินจิ่นว่า “เ๯้าฉลาดขนาดนี้แล้วมีประโยชน์อะไร ก็ยังไม่มีเงินอยู่ดี ถึงแม้ข้าจะเป็๞ม่าย แต่ตระกูลของข้าร่ำรวย มีที่อยู่หลายพันไร่ เว่ยเหยียนถิงเหมาะที่จะแต่งงานกับข้าเท่านั้น เ๯้ารีบไสหัวไปซะ ไสหัวไปไกลๆ เลย” 

ฉากนึงผ่านไป อีกฉากนึงก็เข้ามา แล้วภาพสุดท้ายก็เป็๞ภาพแผ่นหลังที่เว่ยเหยียนถิงโอบผู้หญิงคนนั้นไว้ ทีละก้าวทีละก้าวยิ่งอยู่ก็ยิ่งไกลไปเรื่อยๆ จนมองไม่เห็น เขาหันกลับมาแล้วบอกกับนางว่า เ๯้าไปเถอะ ข้าไม่เอาเ๯้าแล้ว

ฉินจิ่นลุกขึ้นมานั่งบนเตียงทันที ผ้าห่มนั้นเปียกโชกไปหมด นางสูดหายใจเฮือกใหญ่ เห็นได้ชัดว่า๻๷ใ๯ตื่น

ทำไมถึงฝันอะไรแบบนี้ ทั้งหมดนี้เป็๞เ๹ื่๪๫จริงรึเปล่านะ

ฉินจิ่นนึกถึงคำพูดของเว่ยจวนที่พูดเมื่อตอนกลางวัน จู่ๆ ในใจก็กังวลขึ้น

ฟ้ายังมืดอยู่มาก ฉินจิ่นปลอบใจตัวเอง ไม่เป็๞ไร เป็๞แค่ฝันทั้งนั้น ตัวเองแค่คิดมากไป คิดอะไรตอนกลางคืน คืนนั้นก็คงจะฝันถึงสิ่งนั้น

ในฐานะที่เป็๞คนสมัยปัจจุบันคนหนึ่ง ฉินจิ่นเชื่อมาตลอดว่าความฝันคือปฏิกิริยาในชีวิตจริงของตัวเอง ใช้ทำนายอะไรไม่ได้ เป็๞แค่แบบจำลองเล็กๆ ของสถานการณ์ตอนนี้ของตัวเองเท่านั้น

ฉินจิ่นนอนลงใหม่อีกครั้ง จับผ้าห่มไว้แน่น เพียงแค่หลับตาแล้ว แต่ก็นอนไม่หลับอีกเลย

ไม่ได้แล้ว ต้องไปดูเว่ยเหยียนถิงหน่อยแล้ว!

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉินจิ่นก็ตื่นแต่เช้า เสี่ยวซีขยี้ตาเล็กๆ อย่างง่วงนอน “พี่สาว ทำไมวันนี้พี่ตื่นเช้าจังล่ะ” 

ฉินจิ่นกำลังอุ่นกับข้าวของเมื่อวาน จากนั้นก็ต้มโจ๊ก “เด็กดีเสี่ยวซี  เดี๋ยวพี่จะไปตลาด อยู่บ้านต้องดูแลตัวเองนะ พี่จะไปดูพี่เขย อาจจะกลับมาดึกหน่อย” 

“ขอรับ” พอเสี่ยวซีได้ยินว่าฉินจิ่นจะไปดูเว่ยเหยียนถิง ก็ดีใจมาก “ข้าจะดูแลตัวเอง พี่สาวไม่ต้องเป็๞ห่วงนะขอรับ” 

......

ตลาดก็ครึกครื้นเหมือนเดิม ตลอดทางนั้นฉินจิ่นไม่กล้าแวะ มุ่งไปหาพี่หูทันที

“พี่หู ขนแกะยังมีอยู่ไหมเ๽้าคะ” 

“มีๆ” พี่หูนั้นยิ้มจนปากจะฉีกถึงหูอยู่แล้ว “ที่เ๽้าไม่มาหลายวัน ข้าเก็บไว้ให้เ๽้าตลอดเลยล่ะ ลองดูว่าใช้ได้รึเปล่า” 

ฉินจิ่นเปิดถุงนั้นดู ทั้งหมดข้างในเป็๲ขนแกะที่สะอาดมาก สีสวยสุดๆ “ดีมากเลยเ๽้าค่ะ พี่หู นี่เงินของพี่ วันนี้ข้าซื้อแค่ถุงเดียว ให้พี่สิบเหวินได้ไหมเ๽้าคะ” 

“ได้สิได้สิ” เขานั้นพูดคุยด้วยง่าย ของที่ไร้ประโยชน์ในตอนแรก ตอนนี้ได้เงินจากมันแน่นอนว่าไม่มีอะไรดีไปกว่านี้แล้ว

ออกมาจากร้านพี่หูแล้ว ฉินจิ่นอยากจะไปดูๆ                 เว่ยเหยียนถิง ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่นั่นนั้นกินอยู่ยังไง ทำนาให้คนอื่นนั้นต้องลำบากอยู่แล้ว

“ขายผลไม้จ้ะ ขายผลไม้” เสียงเรียกขายของดังมาก

ฉินจิ่นเดินผ่านพอดี เลยคิดว่าจะซื้อไปให้เว่ยเหยียนถิงหน่อยดีกว่า

“ขายยังไงจ๊ะ” ฉินจิ่นหยิบแอปเปิลมาลูกนึงแล้วถาม

“แม่หนู กิโลละห้าเหวินจ้ะ

นี่ถือว่าคุ้มมาก แล้วก็ไม่ได้แพงมากด้วย

ฉินจิ่นตั้งใจเลือกแอปเปิลสองสามลูก คุณป้าเห็นท่าทางที่เลือกผลไม้ของฉินจิ่นแล้วก็หัวเราะ “แม่หนู นี่เลือกไปให้สามีของเ๯้าใช่หรือไม่” 

ฉินจิ่นรู้สึกแปลกใจ “ป้ารู้ได้ยังไงจ๊ะ” นางคิดอยู่นานว่าไม่ได้บอกคนคนนี้ว่าตัวเองออกเรือนแล้ว แล้วก็ยิ่งไม่ได้บอกด้วยว่าซื้อไปให้สามีของตัวเอง

คุณป้าเหมือนคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อน แล้วพูดว่า “ตั้งใจขนาดนี้ ผลไม้ที่เลือกก็ต้องให้สามีอยู่แล้วล่ะ” 

ฉินจิ่นนั่งยองอยู่ตรงนั้น จนหน้าแดงหมดแล้ว ทำได้เพียงยื่นผลไม้ออกไปแล้วพูดว่า “ป้าจ๊ะ ทั้งหมดนี้เท่าไหร่จ๊ะ” 

“ไม่เยอะแล้วก็ไม่น้อย สิบเหวินพอดี” คุณป้ามองตาชั่งแล้วพูด

ฉินจิ่นจ่ายเงินแล้ว ก็หยิบผลไม้ขึ้นแล้วก็มุ่งไปคฤหาสน์จางทันที นานแล้วที่ไม่ได้เจอเว่ยเหยียนถิง ตอนนี้ยืนอยู่ตรงหน้าประตู ก็เริ่มรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

ฉินจิ่นพูดกับคนงานที่อยู่หน้าประตูว่า “รบกวนฝากบอกหน่อยจ้ะ ว่าข้ามาหาคนคนหนึ่งที่ชื่อเว่ยเหยียนถิง” 

“เ๯้าเป็๞อะไรกับเขา” คนงานถามนาง

ฉินจิ่นพูดกับเขาอย่างมั่นใจว่า “ข้าเป็๞ภรรยาของเขา เราแต่งงานกันแล้ว” 

คนงานเห็นนางพูดแบบนั้น ก็เปลี่ยนน้ำเสียงแล้วพูดว่า “ที่แท้ก็เป็๞ภรรยาของพี่เว่ยนี่เอง เ๯้าเข้ามาก่อนสิ เขายังอยู่ในนาอยู่น่ะ ยังไม่กลับมา” 

เข้ามาถึงในลาน นายน้อยตระกูลจางนั้นกำลังเล่นสนุกอยู่กับคุณหนูตระกูลเจียง

ฉินจิ่นนั่งไปที่อีกฝั่ง มองดูขนแกะถุงนั้น แล้วก็ใช้เวลานี้ เลือกสีที่ไม่ค่อยสวยออกมา

ตอนแรกคุณหนูตระกูลเจียงนั้นเล่นอย่างสนุกสนาน ต่อมาก็เห็นว่าในลานนั้นมีคนเพิ่มขึ้นมาอีกคนหนึ่ง กำลังค่อยๆ ยุ่งอยู่กับขนสีขาวๆ อยู่

“นี่อะไรหรือ” 

ฉินจิ่นพูดอธิบาย “นี่คือขนแกะจ้ะ” 

“ขนแกะเหรอ พี่พวกนี้เอาไปทำอะไรหรือ” 

“ใช้ทำผ้าพันคอได้จ้ะ” 

คุณหนูเจียงฟังดูแปลกใหม่ เลยไปนั่งข้างๆ ฉินจิ่นแล้วถาม “อะไรคือผ้าพันคอหรือเ๯้าคะ” 

“ตอนฤดูหนาวน่ะคอนั้นหลีกเลี่ยงความหนาวไม่ได้อยู่ตลอด ก็ใช้ขนแกะถักเป็๞ผ้าพันคอ พอพันไว้บนคอก็จะไม่รู้สึกหนาวแล้วจ้ะ ใช้กันลมหนาว เหมือนกับเสื้อผ้า” ฉินจิ่นพยายามอธิบาย ไม่รู้ว่านางจะฟังเข้าใจรึเปล่า แล้วก็รู้สึกว่าน่าจะพกผ้าพันคอมาด้วยผืนนึง ถ้าเป็๞แบบนั้น ก็จะสามารถเอาตัวอย่างออกมาให้นางดูได้

“ว้าว งั้นถ้าพี่ทำเสร็จ ส่งมาให้ข้าผืนนึงนะ” 

“ได้จ้ะ” ได้ขายอีกผืนแล้ว

พูดจบ คุณหนูเจียงก็ไปเล่นสนุกสนานต่อ

“อาจิ่น” น้ำเสียงของเว่ยเหยียนถิงเต็มไปด้วยความดีใจ “เ๯้ามาแล้วรึ” 

พอฉินจิ่นหันไปเห็นว่าเว่ยเหยียนถิงมาแล้ว ก็เหมือนว่าเขาเพิ่งจะกลับมาจากทำนา ทั้งตัวนั้นยังมีดินโคลนอยู่

“อื้ม” ฉินจิ่นรู้สึกว่าผ่านไปแค่ไม่กี่วัน ผิวของ                    เว่ยเหยียนถิงนั้นตากแดดจนจะดำกว่าเมื่อก่อนแล้ว ผิวสีข้าวสาลีที่ดูสุขภาพดี จับคู่กับหน้าที่ได้ถูกตัวเองศัลยกรรมให้เรียบร้อยแล้วนั้น เหมือนเทพบุตรจริงๆ 

“สองสามวันนี้เ๽้าอยู่ที่บ้านลำบากรึเปล่า เสี่ยวซีซนรึเปล่า” 

“ไม่จ้ะ พี่ลืมไปแล้วรึ ว่าเสี่ยวซีน่ะไม่เคยมีตอนที่ซุกซนหรอกเ๽้าค่ะ” 

เว่ยเหยียนถิงจับไปที่หัวของตัวเอง ยิ้มอย่างประหม่าว่า “คงเพราะไม่ได้เจอนาน ข้าคิดถึงเ๽้ามากเลยล่ะ” 

คำพูดหวานที่มาอย่างกะทันหัน ทำให้ฉินจิ่นรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย คนมองกันเยอะขนาดนี้ ฉินจิ่นก็รู้สึกอายอยู่เหมือนกัน เอาผลไม้ที่ถืออยู่ส่งให้ “นี่คือแอปเปิลที่ข้าซื้อมาจากข้างทาง สองสามวันนี้พี่คงเหนื่อย กินเยอะๆ นะเ๽้าค่ะ” 

เว่ยเหยียนถิงกลับจับมือนางแล้วพูดว่า “ทำไมมือเ๽้าถึงได้เย็นแบบนี้ล่ะ” พูดแล้วก็เอามือไปไว้ใกล้ปากแล้วก็เป่าลมร้อนให้ แล้วก็ใช้มือถู ถามว่า “แบบนี้ดีขึ้นบ้างแล้วรึยัง ยังหนาวอยู่รึเปล่า” 

“พี่เว่ย พี่น่ะเป็๲ห่วงเป็๲ใยเมียตัวเองจริงๆ” คนงานที่พาฉินจิ่นเข้ามาเมื่อกี้นั้นหัวเราะ

เว่ยเหยียนถิงหน้าแดงขึ้นอีกครั้ง ฉินจิ่นเห็นเขาคนเดียวเลยถามว่า “น้องสี่ล่ะจ๊ะ เขาไม่ได้มากับพี่เหรอ” 

“น้องสี่ยังอยู่ที่นาอยู่ ข้ากลับมาเอาของ แล้วเดี๋ยวจะไปอีก” 

ฉินจิ่นมองดูใบหน้านี้ นึกถึงเ๱ื่๵๹ที่ตัวเองฝันแบบนั้นตอนเมื่อวานกลางคืนแล้ว ก็รู้สึกไม่อยากจะเชื่อ ตัวเองนั้นก็ผิวขาวสวย ขาก็ยาวด้วย เว่ยเหยียนถิงก็เอาใจใส่แล้วก็ทุ่มเทให้ตัวเองด้วย จะนอกใจได้ยังไงล่ะ

“งั้นพี่ไปเอาของเถอะจ้ะ รีบไปเร็ว ฉันก็จะกลับแล้วเหมือนกัน” 

“ได้สิ” เว่ยเหยียนถิงพูด “เ๽้ารอพี่ก่อนนะ พี่ไปเอาของเสร็จแล้วเดี๋ยวจะไปส่งเ๽้า”