02
ตาย
“เฮ้ย!!...ไม่นะ ไม่อย่าเข้ามา”
ผมล้มลงก้นกระแทกพื้นด้วยความใ มือและเท้าพยายามกระเสือกกระสนร่นหนีเ้าสัตว์ประหลาดตัวกลมสีฟ้าที่มีเปลือกสีดำขอบทองหุ้มอยู่ครึ่งตัวมันพยายามเข้ามาใกล้ ดวงตาของมันเปลี่ยนจากสีแดงก่ำกลายเป็สีฟ้าสดสว่างพอๆกับร่างกลมๆของมัน
“นี่มันตัวบ้าอะไรวะเนี่ย”เหมือนว่ามันไม่อยากให้ผมหายใ จู่ๆร่างกลมๆนั่นก็มีลำแสงสีฟ้าเป็เส้นๆหลายเส้นเหมือนหนวดปลาหมึกงอกยาวออกมาจากตัวก่อนที่จะหลอมรวมกันจนกลายเป็รูปร่างมีแขนและขาคล้ายคน ส่วนที่ผมเรียกไอดำๆว่าเปลือกนั่นก็กลายเป็ชุดผ้าคลุมที่ด้านนอกยังคงเป็สีดำส่วนด้านในเป็สีแดงมีขลิบทองตรงขอบประปรายไปซะอย่างนั้น
มันพยายามยื่นมือเล็กๆของมันตรงมาที่ผมร่างกายของผมสั่นหงึกเกร็งไปหมด ไม่มีใครช่วยผมได้ด้วยซ้ำในเวลาแบบนี้ บางทีนี่อาจจะเป็ภาพหลอนที่เกิดจากอาการของโรคหรือเปล่าหรืออาจจะเป็เพราะผมคิดมโนเพ้อฝันไปเอง และพวกคุณรู้ไหมว่าผมพยายามคิดแบบนั้นเพื่อสลัดความกลัวออกไปแต่ได้แค่สามวิ เพราะมือเล็กๆของไอเ้าตัวสัตว์ประหลาดก็แตะลงบนหัวของผม ร่างของผมยังคงสั่นหงึกๆอยู่ตลอดเพราะความกลัวแต่แล้วไอเ้าสัตว์ประหลาดนี่ก็เงยหน้ากลมๆของมันขึ้น ก่อนจะเกิดลำแสงสีเหลืองเป็เส้นหมุนวนล้อมรอบตัวของมันพร้อมกับปรากฏอักษรประหลาดๆขึ้นมา
ผมไม่รู้ว่ามันกำลังทำอะไรกับหัวของผมกันแน่มันยิ้ม นั่นคือสิ่งที่ผมมั่นใจ “เฮือก!” เวรเอ๊ย “มันยิ้ม” ตอนนี้จิตใจของผมไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้วไม่เหลือเลยแม้สักนิด ผมแหกปากร้องลั่น ยันตัวลุกขึ้น พลันวิ่งหนีออกจากที่ตรงนั้นอย่างรวดเร็วก่อนที่มันจะตามมา
วิ่ง วิ่ง วิ่งไปเรื่อยๆอย่าหยุดกรีนคิดอยู่แบบนั้นตลอดเวลาที่เขาวิ่งหนีออกมาจากเ้าสัตว์ประหลาด “กลับบ้านฉันจะต้องกลับบ้านก่อนที่เ้านั่นจะตามมา…นี่ต้องเป็เื่บ้าที่สุดมันอาจจะเป็ฝัน” เขาคิดแบบนั้น “ไม่…มันต้องไม่ใช่”และพยายามสงบสติอารมณ์ แต่มันไม่ได้ผลสักนิดตอนนี้ความกลัว ความใครอบงำจิตใจของเขาไปจนหมด
กรีนหยุดพักตรงใต้ต้นไม้ใหญ่ภายในป่ามือท้าวกับเปลือกสากๆหุ้มเนื้อแข็งด้านในของลำต้นของมัน เขาหายใจหอบถี่ ส่วนมืออีกข้างก็ท้าวกับขาข้างเดียวกันเขาคู้ตัวก้มต่ำเพื่อพักหายใจ พยายามหันซ้ายทีขวาทีเพื่อดูว่าเ้าสัตว์ประหลาดนั่นจะตามมาไหมแต่ไม่ เขาไม่เห็นอะไร มันไม่ได้ตามมา แต่อย่างไร เขาก็ต้องกลับบ้านและลืมเื่นี้ให้เร็วที่สุด
ปัง!!
เสียงประตูห้องปิดอย่างดังหลังจากที่กรีนกลับเข้าบ้านสำเร็จย่านมผู้ดูแลพลันรีบเดินมาตรวจดูด้วยความใและเป็ห่วง แต่ด้านหลังประตูนั่น ภายในห้องมืดๆที่ไม่ได้เปิดไฟกรีนยืนสั่นหงึกๆอยู่อย่างนั้น สีหน้าเขาไม่สู้ดีร่างกายสั่นเทาไปหมดเพราะความหวาดกลัว มือทั้งสองข้างกำแน่นก่อนจะยกขึ้นมาลูบใบหน้า
“เื่เมื่อกี้มันต้องเป็ฝันแน่ๆ หรือถ้ามันเป็เื่จริง”เขาพยายามคิดทบทวนครั้งแล้วครั้งเล่า แต่มันไม่มีประโยชน์อะไรเลย เพราะสิ่งที่เขาเห็นนั่นมันเป็ของจริงเขาไม่ได้ตาฝาด จิตวิปริตที่จะคิดจินตนาการถึงเื่บ้าอะไรแบบนั้นไปได้ ไม่มีทาง
“โธ่เอ๊ย...ฉันไม่น่าตามไอแสงบ้าๆนั่นไปั้แ่แรก ฉันควรจะอ่านหนังสือ หรือๆ”กรีนล้มตัวลงบนเตียงพลางฟุบใบหน้าของตนลงบนหมอนเพื่อพยายามลบสิ่งที่เห็น “ไม่ ไม่นอน ฉันควรนอน ใช่ นอนแล้วลืมไอตัวประหลาดนั่นไปซะ”
เช้าวันถัดมาแสงแดดอ่อนๆส่องผ่านบานกระจกเข้ามากระทบลงบนใบหน้าของกรีนเขาลืมตา ลุกขึ้นนั่งขยี้ดวงตานิดๆเพื่อให้หายจากอาการง่วงซึม
ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาโดยฉิ่งเด็กรับใช้ภายในบ้าน“คุณกรีนขา…อาหารพร้อมแล้วเด้อค่ะ”เธอชะโงกเข้ามา ฉิ่งเป็เด็กบ้านนอกรูปร่างเตี้ยเล็กผิวคล้ำผมดำสั้นดั้งแหมบบวกโหนกใหญ่และออกจะทะลึ่งนิดๆ
กรีนหันไปจ้องมองเธอ “ครับเดี๋ยวผมลงไป” เขาตอบ ฉิ่งปิดประตู
ครืดกรีนเลื่อนบานประตูอีกบานภายในห้อง ด้านในคือห้องแต่งตัวและยังมีอีกห้องที่เป็ห้องน้ำถัดเข้าไปหลังตู้เสื้อผ้า“เื่เมื่อคืนนี้มันจะเป็แค่ฝันไปหรือเปล่านะแล้วถ้าเกิดว่ามันเป็เื่จริงขึ้…”กรีนนึกถึงเื่นั้น แต่แล้วเขาก็ต้องหยุดชะงัก อาการปวดตุบที่หัวเริ่มขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้อาการดูจะรุนแรงขึ้นตาของเขาฝ้าฟาง ภาพด้านหน้าสั่นเบลอไปหมดร่างกายกระแทกเข้ากับกำแพง มือซ้ายยกขึ้นกุมขมับอย่างช่วยไม่ได้
“มันกะ..กลับมา อีก..”
ตุ้บ
เขาล้มลง แต่ยังคงใช้มือทั้งสองข้างยันพื้นไว้ได้แต่ร่างกายสั่นเพราะความเ็ปมือพยายามควานหายาที่วางอยู่ภายในชั้นติดผนังชั้นล่างสุด เขาได้ยาพยายามเปิดมันแต่ไร้ผล ร่างกายของเขาตอนนี้ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะเปิดขวดยาเหงื่อซึมออกจากใบหน้าเต็มไปหมด กรีนกัดฟันกรอด เขาต้องอดทน ทนกับมันให้ได้ แต่ทำไมทำไมมันถึงกลับมาอีกทั้งที่ไม่ได้ปวดมาสักพักแล้ว “โธ่เอ๊ย…เปิดไม่ออก” ความเ็ปเริ่มรุนแรงขึ้นกรีนปล่อยขวดยาหลุดออกจากมือไป ตอนนี้มันกลิ้งห่างออกไปพอตัวเขาไม่มีทางคว้ามันไว้ได้อีกครั้ง เข่าขวาของเขาถูกยกขึ้น ร่างกายปวดเกร็ง มือขวาจิกลงบนกางเกงจนรู้สึกเจ็บจนถึงเนื้อด้านใน
“ตายๆไป…สักที…สิ อึก” น้ำตาไหลออกมา“แกจะให้ฉัน…ทรมานแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่กัน” เขาหลับตานิ้วยังคงจิกกางเกงอยู่แบบนั้น “ทั้งที่มันก็ไม่ได้ปวดมาตั้งนานแล้วแท้ๆ ไอ้โรคเฮงซวยเอ้ย”คราวนี้เขาพยายามที่จะคว้าขอบชั้น อย่างน้อยก็พยายามที่จะพยุงตัวขึ้น แต่ไม่…ภาพทั้งหมดถูกตัด ทุกอย่างดำมืดสนิทแล้วจากนั้นทั้งความนึกคิด ความรู้สึกความเ็ป ทุกสิ่งทุกอย่างก็มลายหายไป
แต่ก่อนที่ร่างของกรีนจะร่วงลง มือของเขาก็ดันเหวี่ยงไปโดนเข้ากับบางสิ่งที่เป็ลูกกลมๆสีดำแล้วจากนั้นมันก็กลิ้งตกลงมาบนพื้นพร้อมๆกับร่างที่ไร้ิญญาของเขา ลูกกลมๆนั่นคือเ้าสัตว์ประหลาดตัวเมื่อคืนมันตามเขามา มันลืมตาสะลึมละลือเหมือนเพิ่งโดนปลุกให้ตื่นจากนิทรา แต่ร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่ต่อหน้าของมันเรียกสติกลับคืนมาได้เป็อย่างดีเ้าสัตว์ประหลาดงอกแขนขาของมันออกมาอีกครั้ง มันแตะที่หัวของกรีนเป็ครั้งที่สองหลังจากเมื่อคืนมันยิ้ม…แน่ล่ะมันกำลังยิ้ม
“ดี..ร่างนี้จะได้เป็ของข้า”
เ้าสัตว์ประหลาดแปรสภาพร่างกายของตนกลายเป็ของเหลวหนืดใสเรืองแสงสีฟ้าอ่อนก่อนจะไหลครอบคลุมร่างไร้ิญญาของกรีน แทรกผ่านทุกรูขุมขนทุกทางเข้าที่สามารถเข้าสู่ร่างกายได้และง่ายต่อการที่มันจะควบคุมร่างไร้สติไร้ิญญานั้นให้กลายเป็ของมันให้เร็วที่สุด
สิบนาทีต่อมา “เฮือก” กรีนกลับมามีชีวิตอีกครั้งเขาหายใจหอบถี่เหมือน้าเก็บอากาศบริสุทธิ์ให้ได้มากที่สุดแต่มันไม่ใช่แบบนั้น อย่างน้อยนั่นก็ไม่ใช่กรีนคนเดิม เพราะลูกตาสีน้ำตาลเข้มที่เคยมีของเขามันกำลังกลายสภาพเป็สีฟ้าเรืองเฉกเช่นไพลินกำลังสะท้อนแสง
649
![จอมใจปีศาจทมิฬ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1581868652_4948123.webp)
