พัตเตอร์เดินออกมาจากลิฟท์เขาหันไปเห็นเด็กผู้หญิงที่เขาเคยช่วยชีวิตไว้กับชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนคุยกันอยู่แล้วเขาก็เดินต่อไปเพื่อที่จะไปทำงาน
ใบบัวหันไปเห็นพัตเตอร์พอดีเธอไม่สนใจภูผาที่มัวแต่บ่นเธอเื่ข้าวใส่ปิ่นโต เธอรีบเดินมาหาพัตเตอร์ทันที
“คุณพัตเตอร์”
เธอเดินมาหาเขาด้วยท่าทางเขินอาย แล้วยื่นปิ่นโตให้เขา เขานิ่งไป ไม่ได้รับสิ่งที่ใบบัวมอบให้ใบบัวจึงเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขา
“เอ่อ คือ นี่คือข้าวที่ใบบัวตั้งใจทำให้ค่ะ”
เขาก็ยังคงมองหน้าเธอเฉยๆ ไม่พูดอะไรสักคำ เธอเริ่มรู้สึกเมื่อยขึ้นมาแล้วเพราะเ้าปิ่นโตใบนี้
“รับไปเถอะครับ เธอตั้งใจทำให้คุณ ตื่นมาแต่เช้า มาทำอาหารให้”
ภูผาซึ่งเห็นทุกอย่าง อดไม่ได้ที่จะเดินมาหาและพูดขึ้น พัตเตอร์ลังเลอยู่สักพักเขาจึงรับปิ่นโตไป ใบบัวดีใจที่พัตเตอร์รับกับข้าวเธอไปแล้ว จึงยิ้มหน้าระรื่นและเขินอายอีกครั้ง
“ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวก่อนนะครับ”
พัตเตอร์รับปิ่นโตไป แล้วกำลังจะเดินทางไปทำงานแล้วนั้น
“ตั้งใจทำงานนะคะ คุณพัตเตอร์”
ใบบัวะโบอกแล้วโบกมือลาเขา การกระทำของเธอมันทำให้เขาเขินอายอยู่บ้างแต่เขาเลือกที่จะไม่ได้แสดงออก เพียงแค่พยักหน้ารับแล้วเดินจากไป
“ขอบคุณสักคำก็ไม่มี”
ภูผาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ใบบัวทำตาขวางใส่
“แล้วเธอไม่ไปเรียนหรือไง”
“ไม่ไป ปิดเทอม”
“อ้อลืมไป แล้วไหนปิ่นโตฉันล่ะ”
“ฉันมีให้คุณพัตเตอร์ คนเดียว”
“เธอนี่น่ะ ฉันช่วยเธอให้มาหานายพัตเตอร์เธอก็ต้องตอบแทนฉันด้วยการส่งปิ่นโตมาให้ฉันด้วย”
“ชิ เื่อะไรล่ะ ฉันเลี้ยงขนม นายทุกวันแล้ว”
พัตเตอร์นั่งรถแท็กซี่อยู่ก็หันไปมองปิ่นโตที่ใบบัวนั้นมอบให้เขาจำชื่อเธอได้ ในวันที่เธอ วิ่งมาหาเขาแล้วแทนตัวเองว่า ใบบัว เขาไม่ได้คิดอะไรมากพอถึงที่ทำงานก็ถือมันไปด้วย ปกติแล้วเขาจะกินข้าวที่โรงอาหาร วันนี้เขาได้กินข้าวที่มาจากการห่อข้าวมาเองก็รู้สึกแปลกๆอยู่บ้าง
เมื่อถึง่พักกลางวัน เขาจึงเอาปิ่นโตมากินข้าวกับเพื่อนๆของเขาเพื่อนเขาก็มองเขาด้วยแววตาเดียวกัน
“นั่นไง ว่าอยู่หล่อๆแบบนายจะโสดได้กี่วัน”
“ใช่ แต่คนนี้ ถ้าจะไม่ธรรมดา ห่อข้าวมาให้ด้วย”
“ไหนๆ นายเปิดออกมาดูสิ ว่ามีอะไรน่ากินบ้าง ฉันอยากชิม”
“ใจเย็น ของเพื่อนเว้ย”
พัตเตอร์ไม่สนใจเพื่อนๆของเขาเขาเลือกที่จะค่อยๆเปิดออกมาดูเองว่ามีอะไรบ้าง ปิ่นโตที่ใบบัวให้มามีทั้งหมดห้าชั้นประกอบด้วยข้าวหนึ่งถ้วย กับข้าวสามถ้วย และผลไม้หนึ่งอย่าง
“โห น่ากินทั้งเลยอ่ะ ไหนขอชิมหน่อย”
เพื่อนของเขารีบหยิบไปลองชิมดู
“อร่อย อร่อยมาก ขอกินอีก”
“พอๆเลยของเพื่อน เอ็งไปกินของเมียที่บ้านเลย”
ป้องพูดขึ้น เพราะเริ่มรู้สึกหงุดหงิดนะโมที่ไปแย่งของเพื่อนกินส่วนพัตเตอร์ไม่ได้พูดอะไร เขาหยิบช้อนส้อมขึ้นมาตักกับข้าวกินแล้วเขารู้สึกว่าอร่อยดี ก็กินต่อไปเรื่อยๆ
“อิจฉาพัตเตอร์ว่ะ มีแฟนทำอาหารโครตอร่อย ไม่เหมือนเราเลย เฮ้อ”
“เดี๋ยวจะไปฟ้องน้องมะนาว”
“เงียบไปเลยแมกไม้ ใครพูดโดนแน่ ถึงน้องมะนาวจะทำกับข้าวไม่อร่อย แต่อย่างอื่นน้องดีหมดห้ามว่าน้องมะนาวเด็ดขาด”
“เอาเป็ว่าวันนี้พวกเรากินข้าวกันพร้อมหน้าพร้อมตากันแล้วนะ ฉลองกับพัตเตอร์ที่ได้แฟนทำอาหารเหมือนพวกเราหน่อย”
ป้องยกขวดน้ำที่มีน้ำเปล่าขึ้น นะโม ป้องก็ยกขึ้นด้วยเช่นกัน มีเพียงแต่พัตเตอร์ที่ไม่ยกขึ้นมา
“เฮ้ย ทุกคน นั่นไม่ใช่..”
“ไม่ใช่อะไรวะพัตเตอร์ ยกขวดน้ำขึ้นมากินน้ำฉลองร่วมกัน เร็วเดี๋ยวจะบ่ายแล้วไม่ได้กินข้าวกันพอดี” นะโมพูดอย่างรีบร้อน เพราะหิวข้าวมากพัตเตอร์จึงตัดสินใจยกขวดน้ำขึ้นมาชนกับเพื่อนๆ แล้วดื่มน้ำขึ้นไปอึกใหญ่
ใบบัวนั่งอยู่ที่สวนสาธารณะเช่นเดิม เ้าดาโก้วิ่งเล่นไปมากับภูผาสักพักเธอจึงรีบลุกขึ้นแล้วเดินออกไป
“ไปไหนน่ะใบบัว”
“ไปหาคุณพัตเตอร์น่ะภูผา เดี๋ยวฉันมานะ”
ใบบัวเดินไปหาพัตเตอร์วันนี้เขาเลิกงานไวจึงได้เห็นแสงตะวันกับเขาบ้าง เพราะทุกครั้งจะมืดตลอดที่กลับมา
“คุณพัตเตอร์”
เขาหันไปหาเสียงที่เรียกเขา
“เอ่อ ใบบัวขอปิ่นโตหน่อยค่ะ”
“ให้ผมล้างคืนให้ก่อนไหม”
“ไม่ต้องเลยค่ะ ใบบัวล้างได้ค่ะ”
เธอบอกเขาแล้วยื่นมือจะไปรับปิ่นโต เขาจึงยอมให้ไป
“พรุ่งนี้ไปทำงาน เวลาเดิมไหมคะ”
เธอถามแบบยิ้มๆและดูจะเขิน มันทำให้เขารู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย
“ครับ ผมไปทำงานเวลาเดิม”
ใบบัวอยากจะพูดต่อ แต่ไม่รู้จะคุยอะไรไปมากกว่านี้แล้ว มันเขินไปหมด
“ค่ะ ถ้าอย่างนั้นใบบัวขอตัวก่อนนะคะ”
“ครับ”
เขารู้สึกอยากจะขอบคุณสำหรับวันนี้ที่เธอทำให้
“ขอบคุณมากนะครับวันนี้ สำหรับปิ่นโตอาหารอร่อยมากครับ”
พอได้ยินคำนี้จากปากคนที่เธอรู้สึกใจหวั่นไหวก็ทำให้หัวใจตอนนี้ของเธอพองโตขึ้นไปอีก
“เหรอคะ ขอบคุณมากค่ะ”
เธอพูดเสร็จก็รีบเดินจากไปทันที เพราะคำชมของเขามันทำให้เธอลอยขึ้นไปไกลแล้วขณะที่ภูผามองอยู่ห่างๆก็รู้สึกได้ว่า สองคนนี้เริ่มมีอะไรแปลกๆเกิดขึ้น
ใบบัวเดินมาถึงหน้าภูผา ส่วนเ้าดาโก้ก็เดินตามใบบัวมาตลอดทาง
“แก้มแดงมาเลยนะ”
“เขาชมฉันด้วยภูผาว่าฉันทำอาหารอร่อย”
“คราวหลังทำมาให้ฉันกินด้วย จะได้รู้ว่าอร่อยจริงหรือเปล่า”
“ชิ”
วันรุ่งขึ้น เสียงนาฬิกาปลุกแล้วปลุกอีกจนเธอเริ่มลำคาญเธอจึงรีบลุกขึ้นมาปิดนาฬิกาปลุกของตัวเองลง
“จะร้องทำไมนักทำไมหนา นี่มันปิดเทอมของฉัน ฉันจะนอนตื่นสาย”
เธอบ่นแล้วหลับต่อไปได้ สักครู่เดียวเธอจึงนึกขึ้นได้
“ตายแล้ว ฉันลืมทำอาหารไปให้คุณพัตเตอร์ ไม่น่าดูซีรี่เกาหลีจนดึกดื่นเลยฉันลืมไปได้ยังไงเนี่ย”
เธอบ่นกับตัวเองแล้วรีบเข้าไปอาบน้ำ ลงไปทำกับข้าว!
เธอรีบวิ่งไปจนเกือบจะไปถึงคอนโด แต่พอดีไปเห็นพัตเตอร์กำลังจะขึ้นแท็กซี่แล้วเธอรีบวิ่งไปทางนั้น
“รอด้วย คุณพัตเตอร์”
แต่ไม่ทันแล้ว คุณพัตเตอร์ขึ้นรถไปแล้ว เธอจึงตัดสินใจเรียกแท็กซี่เพื่อที่จะตามเขาไป เธอมองดูไม่คาดสายตา คอยช่วยดูให้คนขับแท็กซี่ตลอดทางจนมาถึงที่ทำงานของเขา
2K
