"คุณนอนพักได้แล้วมั้ง ผมจะไปคลินิก" ยูบอกซันเมื่อทั้งคู่นั่งเล่นที่โซฟา เวลาบ่าย
" ไม่ต้องไป อยู่นี่แหละ เวย์มันจัดการได้" ซันบอกแล้วสนใจหนังในจอทีวีต่อ
" คุณซัน" ยูกดเสียงต่ำเล็กน้อย
" อะไร... ไม่ต้องมาใช้น้ำเสียงแบบนั้น.. ถ้าหมอไปผมก็จะไปทำงานเหมือนกัน" ซันบอกยูแล้วล้มตัวนอนบนตักอีกครั้ง ทำให้ยูแอบใว่าชายบนตักจะเกิดอารมณ์คิดทำอะไรเขาขึ้นมาอีก เลยดันหัวแล้วขยับตัวเล็กน้อย จนคนนอนรู้สึกได้
" หึ.. ไม่เอาแล้ว.. ขอนอนแบบนี้หน่อย" ซันยกยิ้มก่อนจะหันไปหาทีวีต่อ
" ไว้ใจได้ที่ไหน" ยูบนเบาๆ ซันไม่ได้พูดอะไรต่อได้แต่จับมือบางขึ้นมาวางที่หน้าอก แล้วนอนดูหนังบนตักต่อ นานแค่ไหนที่ซันไม่ได้ทำแบบนี้ ความรู้สึกแบบนี้ หรืออาจจะไม่เคยมีเวลาแบบนี้เลยด้วยช้ำ
.
.
.
ยูดูแลซันจนเข้าวันที่สาม อาการซันดีขึ้นจนแทบจะหายดี ด้วยความที่ฟื้นตัวเร็วด้วย หรืออาจจะไม่ได้หนักอะไรสำหรับซันเลยด้วยซ้ำ เพียงแต่ด้วยความเป็หมอของยู ทำให้คอยห้ามนู่นนี่นั่นตลอด ซันได้รับรู้นิสัยของยูมาขึ้น ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยตลอด24 ชั่วโมงหลายวันติดยูจะเป็คนขี้บ่นเล็กน้อย ซันสังเกตว่ายูมักจะชอบอยู่เงียบๆเหมือนใช้ความคิดอะไรบางอย่างอีกด้วย
"เป็อะไร" ซันถามเมื่อเห็นสีหน้าเครียดๆของยูกับจอมือถือ
"เปล่า" ยูตอบสั้นๆ
"ถ้าเปล่าก็เอามาดูในจอน่ะ คุยกับใคร" ซันถามยำ้เพราะจับสังเกตได้ ยูเมื่อเห็นว่าไม่ใช่เื่ที่ปกปิด จึงยอมบอก
" แค่เพื่อนส่งเคสที่รับผิดชอบ อาการดูแย่ลงแค่นั้นแหละ.. " ยูตอบเพียงคราวๆ ไม่ได้ใส่รายละเอียด ซันเห็นเป็เื่งานเลยไม่ได้ว่าอะไร จนเสียงมือถือยูดังขึ้น ซันเลือบมองเล็กน้อยก่อนจะเห็นยูเดินเลี่ยงออกไปคุยด้านนอก
" ครับพี่ดล" ยูกดรับสาย
[ทำอะไรอยู่ครับ..ยู] เสียงปลายสาย
" ทำงานครับ.. พี่ดลมีอะไรรึเปล่า"
[ต้องมีอะไรรึไงถึงจะโทรหาได้น่ะ..เพราะยูเป็คนสำคัญของพี่นะ.. พี่บอกหลายครั้งแล้ว]
"พี่ดลครับ เราคุยกันเื่นี้บ่อยมากนะครับ.. พี่น่าจะเข้าใจได้แล้ว" ยูพูดอย่างใจเย็น
[พี่รู้.. เลิกพูดตัดเยื่อใยพี่สิ พี่ไม่ได้ลดความพยายามหรอกนะ.. แล้วที่พี่โทรก็เพราะแค่อยากอวยพรวันเกิด.. สุขสันต์วันเกิดนะยู ของขวัญพี่เตรียมไว้ให้แล้วแต่รอยูกลับมาก่อน.. รับรองยูต้องชอบแน่ๆ] อีกฝ่ายบอกด้วยความใจดี
" ขอบคุณพี่มากนะครับที่ยังจำได้ แต่ของขวัญไม่เป็ไรครับ.. พี่ไม่ต้องก็ได้ ผมเกรงใจ" ยูตอบรับคำอวยพร
[ไม่เป็ไรพี่เต็มใจ.. ไว้กลับมาพี่จะเอาไปให้นะ ตั้งใจทำงานนะครับ.. พี่ต้องประชุมแล้วแค่นี้นะครับ] ดลรีบพูด
"ครับ.. ขอบคุณอีกครั้งครับ" ยูตอบรับก่อนสายจะถูกตัด แล้วถอนหายใจออกมา แต่พอหันหลังกลับไปเจอสายตาคมที่ยืนมองนิ่งๆ
" คุยกับใคร" เสียงเย็นกดต่ำของร่างหนาที่กรอบประตูดังขึ้น ยูรู้สึกหวั่นใจแปลกๆ จะกลัวก็ไม่เชิง
" เพื่อน" ยูตอบสั้นๆ
" เพื่อนรึชู้" ซันถามออกมาเสียงนิ่ง
" นี่คุณจะมากไปแล้วนะ.. เื่ส่วนตัวผม คุณมาเกี่ยวอะไร" ยูเดินผ่านซันไปนั่งโซฟา
"พูดดีๆนะยู.. อย่าให้ต้องย้ำบ่อย.." ซันเปลี่ยนสรรพนามเรียกทันทีเมื่อรู้สึกว่ายู กำลังต่อต้าน
"แล้วจริงมั้ย.. ไม่เกี่ยวกับคุณสักนิด" ยูยังคงเถียงแต่หันสายตาหลบสายตาคู่ดุที่จ้องมอง ซันเดินไปจับท้ายทอยของยูก่อนจะบีบเบาๆ
" จะต้องเกี่ยวขนาดไหน เอากันทุกวันไม่เรียกว่าเกี่ยวรึไง.. อย่าปากดีนัก" ซันกัดฟันพูด มือก็บีบท้ายทอยแรงขึ้น
"เจ็บ.. ปล่อยผม.. คุณมันบ้าชัดๆ" ยูจับมือซันดึงออก เวลานี้ยูรู้สึกกลัวซันขึ้นมาเมื่อเห็นแววตาวาวโรจน์ของซัน ซันผลักมือออกไม่แรงมากนักแต่ก็ทำให้ยูหัวโคลงเช่นกัน ผู้ชายตรงหน้ามีหลายอารมณ์ที่แอบแฝงอย่างบอกไม่ถูก บางครั้งใจดี บางครั้งดูน่ากลัวจนขนลุก
" ไม่รู้หรอกนะว่าหมอกำลังคุยกับใครจะเื่งานหรือเื่ส่วนตัว แต่ตอนนี้หมอเป็ของผม แล้ว ผมก็ไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับหมอเหมือนกัน.. รีบๆเคลียร์ตัวเองซะ" ซันพูดเสร็จก็เดินเข้าไปในห้องเพื่อควบคุมอารมณ์ไม่ใช่ไม่รู้ว่ายูคุยอะไร เค้าได้ยินทุกคำพูดของยูที่คุยโทรศัพท์แต่ไม่อยากโมโหไปมากกว่านี้ ยูถอดหายใจโล่งอกขึ้นมาทันที ก่อนจะเห็น ซันเดินออกมาอีกครั้ง เหมือนจะออกไปไหน
" คุณจะไปไหน.." ยูรีบถามอย่างลืมตัว
" ไปคาสิโน.. " ซันตอบก่อนจะเดินออกไป ยูรีบเดินตาม
" คุณยังไม่หายนะ" ยูรั้งแขนไว้
" แค่ไปดูเอกสาร มันคงไม่เป็ไรหรอก ขนาดเอากับหมอยังทำได้ นับประสาอะไรกับแค่ไปเดินดูงาน" ซันตอบหน้าตาเฉย ยูหวูบไหวในอก เมื่อได้ยินนึกถึงเื่ อย่างว่าขึ้นมา จนพูดห้ามซันต่อไม่ได้
" อ.. เอ่อ.. งั้นผมไปคลีนิกนะ" ยูอึกอักก่อนจะพูดออกไป
" จะไปก็ไป ตอนเย็นก็กลับมาด้วยหล่ะ อย่าให้ต้องไปตามที่บ้านพัก ไม่งั้นจะเอาให้ลุกไม่ขึ้น" ซันว่าเสียงเข้มก่อนจะเดินออกไป ยูไม่เข้าใจอารมณ์ของซัน ได้แต่ส่ายหัวแล้วเตรียมตัว ออกไปคลีนิก
.
.
.
" อ้าวหมอ เป็ไงบ้างนายยอมปล่อยมาแล้วรึไง" เวย์ทักขึ้นเมื่อเห็นยูเดินเข้ามา
" อืม.. แล้วมีอะไรวุ่นวายรึเปล่า" ยูตอบรับ ก่อนจะถามถึงเื่งาน
" ไม่มีอะไรก็เรื่อยๆเหมือนเดิม" เวย์ตอบไม่ใส่ใจ
" เวย์ คุณเป็หมอใช่มั้ย" ยูได้โอกาสถามขึ้น
" หึหึ.. หมอเถื่อนนะสิ" เวย์นึกขำกับคำถาม
" เถื่อนอะไร.. คุณผ่าตัดะุได้" ยูยังยืนยันความคิด
" อืม.. เป็หมอ.. เฉพาะเวลา" เวย์ยกยิ้มมุมปากที่โดนจับได้จึงต้องยอมรับ ยูงงกับคำตอบเคยได้ยินแต่หมอเฉพาะทาง หมอเฉพาะเวลาไม่เคย
"เฉพาะเวลา? " ยูถามอีกครั้ง
" ก็เฉพาะเวลามีคนโดนยิงไง.. " เวย์ตอบแต่ไม่กระจ่าง
" โว้ะ.. คุยกับคุณแล้วไม่รู้เื่..ถ้ามีหมอแล้วจะเอาหมอข้างนอกมาทำไม.. คุณก็ทำได้ทุกอย่าง" ยูยังคงบ่นออกมาอีก เวย์ถอนหายใจถ้าไม่ตอบก็คงโดนบ่นแบบนี้
" มันไม่เกี่ยวกับผม ผมเป็คนของนาย แต่หมอที่มาเป็ของโรงพยาบาลที่ส่งมา.. ก็เลยต้องเป็แบบนี้" เวย์บอกออกมา
" ถ้างั้นผมกลับขึ้นฝั่งได้สิ" ยูถามจากความคิด
" ก็ได้ แต่นายคงไม่ยอมแล้วมั้งตอนนี้" เวย์พูดอย่างรู้ทัน ยูชะงักไปนิด ก่อนจะปรับสีหน้านิ่ง นั่งดูรายงานการการรักษาต่อ
" เป็ไร โดนหรอ.. ถึงเงียบเลิกสงสัยได้แล้ว น่ะ.. " เวย์ย้ำอีกครั้ง ยูชักสีหน้าก่อนจะเลิกสนใจเวย์ จนเวลาเย็น ตลอดทั้งวัน มีแจ้งเตือนทั้งไลน์และ เฟสบุ๊ค อวยพรวันเกิด ยูมามาก ยูจึงกดตอบขอบคุณอยู่ทั้งวันเหมือนกันเวลาว่าง และสายโทรศัพท์จากครอบครัวเค้าอีก
" เอ่อ.. คุณเวย์.. ปายมาล้างแผลรึเปล่า" ยูถามขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้
" มา แล้วรู้มั้ย ผมเกือบโดนพี่จุลกระทืบตาย ที่ไม่ยอมบอก ไม่รู้เวรกรรมอะไรของผมที่มีลูกพี่แบบนี้ ค่อยดูนะ เผลอเมื่อไหร่ ผมจะจับไอ้ปายไปโยนทะเลทิ้งแม่งเลย" เวย์บ่นยาวเยียดออกมา
"คุณพูดยาวๆก็ได้นิ ฮ่าๆ" ยูนึกขำเวย์เมื่อเห็นท่าทาง
" เพราะใครกันเล่า.." เวย์พูดแล้วรีบเดินหนียู
" ผมขอโทษ! .. ฝากบอกปายมาหาผมด้วยผมอยากขอโทษปาย! " ยูะโตามหลัง เวย์ไม่หันกลับมา เพียงแต่ยกมือโอเคให้เท่านั้น ยูจึงเดินกลับบ้านพักของซันตามคำสั่ง ไม่ใช่กลัวแต่ี้เีต่อต้านซันแค่นั้นเอง ยูล้มตัวนอนบนโซฟารั้งนกติดผนังกระจก มองท้องฟ้าที่มีดวงอาทิตย์ใกล้ตกน้ำทะเล ก่อนจะตอบกลับข้อความของสีไม้ ยูนอนเล่นมือถือ จนมืดและเผลอหลับลงไป..
.
.
.
ซันกลับมาบ้านในเวลา2ทุ่ม แต่บ้านกลับมืดสนิทพรางคิดว่าหมอกล้าขัดคำสั่งเขารึไง เมื่อเปิดไฟเดินสำรวจก็เห็นร่างบางที่ทำให้หงุดหงิด นอนหลับที่โซฟารังนก
" ชอบจริงๆนะตรงนี้" ซันยืนมองก่อนจะยกยิ้มแล้วเดินไปหยิบบางอย่างออกมาจากลิ้นชักในห้อง ซันล้มตัวนอนมองหน้ายู จนยูรู้สึกตัว ขยับเปลือกตาขึ้น แล้วผงกหัวดูรอบๆ จนรู้ว่ามืดแล้ว และซันก็กลับมาแล้ว ยูล้มหัวนอนหลับตาปรับสภาพอีกครั้ง
"กลับมาแล้ว... กินอะไรมารึยัง" ยูถามทั้งที่หลับตาอยู่ ซันลูบเปลือกตาที่ปิดอย่างแ่เบา
"ยังเลย หมอหล่ะ" ซันถามเสียงแ่ นุ่มเบา
ยูส่ายหัวเป็คำตอบ ตายังคงปิดอยู่ ซันหยิบกล่องกำมะหยี่ แล้วเปิดขึ้น
" หมอ.. มีอะไรจะให้" ซันพูดขึ้น ก่อนจะจับยูหนุนแขนตัวเอง ยูลืมตามอง
" อะไร "ยูถามเมื่อเห็นบางอย่างภายในกล่องที่เปิดอยู่ เห็นชุด กำไลข้อมือ แหวน และต่างหู ที่เป็เซ็ตสำหรับผู้ชาย แบรนด์ดัง แถมฝั่งเพชรเม็ดเล็กๆอีกต่างหาก
" ของขวัญวันเกิด" ซันบอกแล้วหยิบกำไลข้อมือออกมาก่อน จับแขนของยูขึ้น ก่อนจะใส่ให้
"คุณซันคุณรู้ได้ไง" ยูถามอย่างงๆ ไม่คิดว่าซันจะรู้วันเกิดเค้า
" หึหึ... ผมเก่ง.." ซันพูดพร้อมกับหยิบแหวนขึ้นมาอีก โดยสวมที่นิ้วนางข้างขวา แต่มันก็กลับหลวม ซันเลยเปลี่ยนไปใส่นิ้ว กลางข้างซ้าย ซึ่งมันใส่ได้พอดี ซันพลิกตัวขึ้นคร่อม ถอดต่างหูที่ยูใส่อยู่ที่หูด้านขวาออกทั้งสองอัน แล้วใส่ ของที่ตัวเองชื้อมากลับเข้าไป ที่หูด้านขาวทั้งสองอัน ยูยังอึ้งกลับการกระทำไม่หาย และลืมที่จะห้ามซันอีกต่างหาก เมื่อทุกอย่างถูกสวมใส่ อย่างเรียบร้อย ซันส่งยิ้มให้ก่อนจะจูบหน้าผากคนใต้ร่าง เลื่อนริมฝีปากลงมาที่ปลายจมูก กดลงอย่างแ่เบา ก่อนที่สุดท้ายคือปากบาง แล้วผละออก
" สุขสันต์วันเกิดนะครับ" ยูดวงตาสั่นระริก สบตากับคนตรงหน้า
... ตื่นเต้นอะไรขนาดนี้...
ไม่ใช่ไม่เคยได้ของขวัญวันเกิดแต่ ทำไมของสิ่งนี้ถึงรู้สึกพิเศษกว่าทุกปี
" ชอบมั้ย.." ซันล้มตัวนอนลงก่อนจะดึงกระชับกอดยูอีกครั้ง ยูชูมือข้างที่ใส่แหวนและกำไลขึ้น
"ชอบ.. แต่คงแพงน่าดู.. " ยูหมุนแขนดูรอบๆ
" อยากให้.. ไม่ต้องปฎิเสธหรอกหมอ" ซันพูดสกัดความคิดของยู
" เฮ้อ!.. ขอบคุณครับ" เมื่อปฎิเสธไม่ได้ ยูถอนหายใจก่อนจะ เอ่ยขอบคุณ แล้วส่งยิ้มให้ซัน
"หมอ!.. ยิ้มแบบนี้ผมก็ตายอะดิ.. รู้สึกหวงรอยยิ้มนี้จัง อย่ายิ้มให้ใครได้มั้ยเนี่ยนอกจากผม" ซันบิดแก้มใส ยืดออกออก
" บ้าแล้ว.. ผมเป็หมอน่ะ ไม่ยิ้มคนไข้ก็กลัวหมดสิ" ยูบ่นออกมาไม่จริงจัง
" งั้นยิ้มให้คนไข้คนนี้บ่อยกว่าคนไข้คนอื่นนะครับ" ซันพูดออดอ้อนออกมา
" เลิกอ้อนเถอะ.. มันไม่เหมาะกับคุณ" ยูบอกออกมาทำให้ซันหัวเราะในลำคอเบาๆ
" คุณซันทำไมถึงต้องให้หลายๆอย่างขนาดนี้" ยูพูดขึ้น ถ้าจะให้ให้แค่ชิ้นเดียวสำหรับเขาก็พอแล้ว
" เป็ตัวเลือก ถ้าเป็แหวนอย่างเดียว แล้วเกิดมีเหตุหมอต้องถอดออกหล่ะ เพราะงั้นผมเลยอยากให้หมอมีผมอยู่ข้างกายทุกวัน หมอสามารถเลือกใส่อะไรก็ได้ แต่ขอให้หมอใส่ของที่ผมให้อย่างน้อยหนึ่งอย่าง.. หมอสัญญาได้มั้ย" ซันพูดเหตุผมออกไป
" แปลกดีเนอะ.. ความคิดคุณเนี่ย" ยูบอกออกมาพร้อมขยับมองหน้าซัน
" ได้มั้ย.. ขอแค่นี้" ซันถามอีกครั้ง ยูพยักหน้ารับก่อนจะหลบสายตา
" คุณซัน.. ผมถามตรงๆ.. คุณให้สถานะไหนกับผม" ยูถามขึ้น
" หมออยากเป็อะไรสำหรับผมหล่ะ.. พร้อมจะรับตำแหน่งเมียรึยัง" ซันยกยิ้ม ก่อนจะถามขึ้น
" เมียบ้านคุณสิ.. เลิกพูดผมไม่อยากรู้แล้ว" ยูพยายามลุกขึ้นแต่ซันก็ดึงไว้ จนต้องนอนลงต่อ
" คนพิเศษ.. ตอนนี้หมอเป็คนพิเศษสำหรับผม... มันอาจจะเร็วไปนะสำหรับเรา แต่ตอนนี้ผมรู้ว่าหมอพิเศษกว่าคนอื่น" ซันบอกอีกครั้ง ยูเงียบฟังใช้ความคิด
" แต่เราเป็ผู้ชายเหมือนกันนะ" ยูถามขึ้น
" ผมไม่ได้สนใจเื่เพศหรือคนอื่น ผมสนใจแค่ความรู้สึกผมและคนที่รู้สึกด้วยเท่านั้น..แล้วหมอหล่ะ " ซันเอ่ยออกมา ยูอึกอักเล็กน้อยก่อนจะตอบ
" ผ.. ผมตอบไม่ได้ ตอนนี้เอาจริงๆผมยังสับสนอยู่.. ผมเคยมีแฟนผู้หญิง..แล้วก็ชอบผู้หญิง.. ถึงจะมีผู้ชายมาจีบ มันก็ไม่ได้รู้สึกอะไร... แต่กลับคุณ.. เห้ย!!... ไม่รู้ผมหิวแล้ว" ยูรีบลุกขึ้นทันที จนซันคว้าไว้ไม่ทัน ซันไม่ได้ถามถึงเื่นั้นอีก เพราะเข้าใจว่าต้องใช้เวลา
" งั้นไปฉลองวันเกิดกันมั้ย" ซันลุกขึ้น พูดเปลี่ยนเื่
" ไม่ต้องหรอกคุณยังไม่หายดี ผมไม่ซีเรียสเื่พวกนี้หรอก.. " ยูบอกซัน เพราะเค้าไม่ค่อยสนใจจริงๆ แต่ซันหน้าหม่นลง จนใจยูกระตุกวูบ
แปลกๆ
" คุณซัน.. ผมได้ของขวัญแล้ว ผมดีใจมากแล้วนะ แค่นี้ก็พิเศษสำหรับผมแล้ว เอางี้ ผมจะทำอะไรให้คุณกินดีมั้ย" ยูส่งยิ้มให้ซัน เมื่อได้ยินซันพยักหน้าก่อนจะยิ้มอ่อนให้ ที่หมอก็เริ่มแคร์ความรู้สึกเขาขึ้นมาบ้าง ยูเลยทำอาหารง่าย สองสามอย่างกินกับซันสองคน ถึงจะอาหารธรรมดา แต่สำหรับยูและซันมันกลับเป็วันที่พิเศษมากๆวันหนึ่ง....
3K
