ฉันมีเธอ ใน วันฝนตก

ในวันที่ฝนโหมกระหน่ำลงมาอย่างหนัก เสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าทั้งดังและถี่ 
"ฮือ~ แม่จ๋า ผมกลัว" เสียงเด็กชายคนหนึ่งร้องดังขึ้นในบ้านของเขา 
เขาร้องให้อยู่คนเดียวเป็นเวลานานเนื่องจากเสียงฝนนั้นใด้กลบเสียงร้องให้ของเขาออกไปจนไม่มีใครได้ยิน เขาเริ่มกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ ร้องออกมาเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุด พ่อของเด็กชายก็ได้เปิดประตูห้องของเขาเข้ามาหา 
พ่อได้ปลอบเด็กชายที่กำลังหวาดกลัวอยู่ "ไม่เป็นไรแล้วนะ พ่ออยู่ตรงนี้แล้ว" พ่อพูดปลอบพร้อมกับเอนตัวเข้าไปสวมกอดเด็กชาย 
เด็กชายได้หยุดร้องให้แล้วเริ่มสงบลง 
วันต่อมา 
พ่อของเด็กชายได้ขับรถมาส่งเขาที่หน้าโรงเรียน ในวันนี้เขาดูเป็นเด็กที่สดใสผิดกับเด็กขี้แยคนเมื่อวาน 
"ไปเรียนดีๆนะลูก เดี๋ยวเย็นนี้พอมารับตรงนี้ที่เดิมนะ" พ่อพูดกับเด็กชายที่กำลังจะเปิดประตูรถ
"ครับพ่อ" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่สดใส ก่อนจะเปิดประตูรถแล้วเดินเข้าไปในโรงเรียน
เด็กชายเดินขึ้นอาคารที่มีห้องเรียนของเขาอยู่ เขาเดินขึ้นบันไดไปเรื่อยๆ เสียงตามสายของโรงเรียนก็ดังอยู่เรื่อยๆ วันนี้บรรณารักษ์ที่ประกาศนั้น มาพูดคุยเรื่องการเตรียมความพร้อมก่อนถึงวันสอบปลายภาคเรียนในเทอมที่สอง เขาเดินไปฟังไปจนมาถึงชั้นสาม ชั้นที่มีแต่ห้องของนักเรียนชั้นป.6เท่านั้น เขาเดินเลี้ยวไปทางขวาจากบันได ระหว่างทางมีนักเรียนคนอื่นๆกำลังเล่นกันอยู่ตรงหน้าห้องเรียนของพวกเขาอย่างสนุกสนาน เด็กชายเดินผ่านห้องเรียนห้องแล้วห้องเล่า จนมาถึงหน้าห้องป.6/4 เขาเอารองเท้าไปวางไว้ตรงที่เก็บรองเท้าที่วางอยู่หน้าห้องของเขา เขากำลังจะเดินเข้าไปในห้อง ปรากฎว่า.......มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาเบียดเขาตรงหน้าประตูห้องจนทำให้เขาชนกับประตูห้องไปเต็มๆ 
"เดินระวังหน่อยสิ เห็นไหมประตูห้องเจ็บหมดแล้ว" เสียงผู้หญิงที่เด็กชายคุ้นเคยพูดขึ้น
"เธอนั่นแหละ เดินอะไรของเธอ ไม่ดูคนเลยหรือไง นี่ขนาดไส่แว่นแล้วยังมองไม่ค่อยชัดอีกหรือไง" เด็กชายทรงตัวได้ แต่ยังเจ็บตรงไหล่อยู่ จึงเอามือจับไปที่ตรงไหล่ แล้วกับผู้หญิงคนนั้น 
"นายหาว่าฉันตาบอดหรือห้ะ หนอย!!!! นายเจอดีแน่ พง " เด็กหญิงพูดขึ้นพร้อมกับชี้หน้าไปที่ พง แล้วเธอก็ได้เดินเข้าห้องไป
:อะไรของเขาอีกล่ะเนี่ย หาเรื่องเราได้ทุกวันเลยนะ วุ่น: พง คิดในใจก่อนจะเดินเข้าห้องไป 
"ไง พง โดนยัยวุ่นแกล้งอีกแล้วล่ะสินะ เห็นคุยกันเสียงดังเชียว" ต๋อย เพื่อนที่นั่งข้าง พง ในห้องเรียนพูดขึ้นหลังจากเห็น พง เดินเข้ามาในห้อง
"ก็ใช่น่ะสิ ทำไมยัยนั่นต้องมาแกล้งเราตลอดเลยนะ" พง พูดขึ้นพร้อมกับทำหน้าตาสงสัย
"นายเคยไปทำอะไรให้เธอโกรธหรือเปล่าล่ะ พง"
"ถ้าจำไม่ผิดก็ไม่นะ ไม่เคยมียัยนั่นอยู่ในความทรงจำเลยด้วยซ้ำ"
"หรือว่า!.....ยัยนั่นจะ........ชอบนาย!"
"จะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ ต๋อย นายอย่ามาพูดเพ้อเจ้อเลยดีกว่า ยัยนั่นน่ะแค่สะใจเวลาแกล้งเรามากกว่า"
"อย่างงั้นเองหรอ เชื่อก็ได้" 
เสียงสัญญาณเพลงดังขึ้น
"เราไปยืนเข้าแถวรอหน้าห้องกันเถอะต๋อย เผื่อคุณครูบี มาเห็นเราสองคนไปรอก่อนคนอื่นๆเขาจะได้ชมเราไง" พง พูดขึ้นพร้อมกับสายตาที่เปล่งประกาย เพราะว่าเขานั้นได้แอบปลื้มคุณครูบีหรือคุณครูประจำชั้นของพวกเขาอยู่นั่นเอง
"ไปสิๆๆ ต๋อยชอบโดนชมนะ"
ทั้งคู่เดินออกจากห้องไปเพื่อที่จะไปยืนเก๊กรอเข้าแถวที่หน้าห้อง 
"พ๊ง!!!!! นายอีกแล้วหรอห้ะ! ฉันอุตส่ารีบออกมาเข้าแถวก่อนเพราะไม่อยากเจอหน้านายแล้วเชียว นายยังตามมารังควานฉันอีกหรอห้ะ! เสียงผู้หญิงคนเดิมที่ก่อกวน พง พูดขึ้นหลังจากที่พวกเขาก้าวขาออกมาจากห้อง เธอก็คือ วุ่น นั่นเอง
"อะไรกันเล่า เราอยู่ห้องเดียวกันนะ จะหลบหน้ากันได้ยังไง เธอคิดมั่งสิก่อนจะพูดออกมาน่ะ" พงพูดสวน วุ่น ไป
"แล้วไงยะ ฉันกับนายก็นั่งกันคนละซีกห้องเลย แค่นี้ก็ไม่ต้องเห็นหน้านายแล้ว มีแต่นายนั่นแหละ ที่ชอบเสนอหน้ามาให้ฉันเห็นอยู่เรื่อย"
"เธอเองไม่ใช่หรือไงที่ชอบมาก่อกวนเราน่ะ" พง พูดขึ้นมาเบาๆพร้อมกับหันหน้าไปทางอื่น
"ฉันได้ยินนะ นี่นายหาว่าฉันเป็นคนที่ชอบรังควานนายงั้นเหรอ! หลงตัวเองมากเกินไปหรือเปล่า ฉันไม่ต้องการที่จะเจอหน้านายเลยแม้แต่น้อย"
"เอาล่ะๆหยุดทะเลาะกันก่อนนะ เราไปยืนอีกฝั่งนึงกันเถอะ พง พวกเธอทั้งคู่จะได้สบายใจทั้งสองฝ่ายไง" อ๋อย พูดขึ้นเพื่อหยุดทั้งสองก่อนที่ทั้งคู่จะเถียงกันไปมากกว่านี้
"ไปก็ไปสิ" พงพูดขึ้นพร้อมกับเดินไปทันที
หลังจากการเข้าแถวเคารพธงชาติที่สุดจะแสนเซ็งของ พง จบลง ในวันนั้นทั้งวันเขาก็จะโดนวุ่นก่อกวนแทบจะตลอด ไม่ว่าจะเป็นเวลาทานข้าววุ่นก็จะชอบมาพูดว่าทำไมเขาถึงมานั่งใกล้เธอด้วย แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่ช่วยไม่ได้นี่นะ ก็คุณครูเขาให้ทุกคนนั่นเรียงเลขที่กันในโรงอาหาร โดยจะให้ผู้ชายนั่งโต๊ะแถวนึงผู้หญิงอีกสองแถว แต่ผู้ชายและผู้หญิงในแถวแรกนั้นจะได้นั่งแบบหันหน้าเข้าหากัน เพราะโต๊ะติดเก้าอี้ที่โรงอาหารมันสามารถนั่งได้สองฝั่ง ซึ่งวุ่นก็ดันเป็นผู้หญิงเลขที่แรกๆเลยต้องมานั่งกับรวมกับพวกผู้ชายนั่นเอง ในตอนเรียน วุ่นก็ยังไม่คิดจะพัก เธอถามกับ พง ว่าทำไมคำตอบวิชาคณิตที่เขาทั้งสองต้องออกไปทำหน้าห้องโชว์ให้เพื่อนๆดู ถึงเหมือนกันนัก เนื่องจากทั้งสองเป็นนักเรียนที่เก่งวิชาคณิตเอามากๆ แล้วอีกอย่างคือ โจทย์ที่ได้ก็เป็นโจทย์เดียวกัน แล้วทำไมมันถึงจะไม่เหมือนกันล่ะ!!! แต่ถึงยังไง พง ก็ชินกับการกระทำเหล่านี้ของวุ่นเอามากๆแล้ว ส่วนใหญ่ พง ก็จะเงียบเวลาโดน วุ่น มารังควานในชีวิต 
และแล้วเวลารอดตายของ พง ก็ได้มาถึง เพราะมันเป็นเวลาเลิกเรียน!!!!!แล้วยังไงล่ะ นี่เป็นเวลาที่ พง รอคอยเพราะเขาจะได้หลุดพ้นจาก ยัยผู้หญิงขี้ตื้อวุ่นวายน่ารำคาญ ได้สักที 
แต่........มันจะเป็นอย่างที่ พง หวังไว้หรือเปล่านะ เนื่องจากวันนี้พ่อของเขาได้โทรศัพท์มาบอก พง ว่าวันนี้อาจจะไปรับช้าหน่อยเนื่องจากยังเคลียงานไม่เสร็จดี ให้พงรอตรงป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียนไปก่อน แต่ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่ พง ต้องมานั่งรอพ่อหรอกนะ มันติดอยู่ที่ วุ่นเองก็ต้องมานั่งรอพ่อของเธอที่ทำงานอยู่ที่เดียวกับพ่อของ พง เหมือนกัน นี่มันชะตาฟ้าลืขิตให้ทั้งสองคนได้มาใช้เวลาอยู่ด้วยเพื่อปรับความเข้าใจกัน หรือ ฟ้ากลั่นแกล้งกันแน่นะ
"ทำไมต้องเป็นวันนี้ด้วยเนี่ย พ่อ ทำไมต้องให้หนูมารอในวันนี้ด้วยเนี่ย" วุ่น บ่นพึมพำกับตัวเอง
แปะๆๆๆๆ
เสียงดังขึ้นมาจากบนหลังคาป้ายรถเมล์
วุ่นมองไปที่พื้นที่อยู่นอกหลังคาไป เห็นมีน้ำกำลังหยดลงมาจากบนฟ้า
"ที่แท้ก็ฝนตกนี่เอง ตกใจหมดเลยนึกว่าอะไร" วุ่นพูดกับตัวเองอีกครั้ง
จากที่ฝนค่อยๆโปรยลงมากลายเป็นโหมกระหน่ำลงมาอย่างหนัก 
"ทำไมมันตกหนักอย่างนี้เนี่ย แล้วพ่อจะขับรถมาได้หรือเปล่านะ" วุ่น พูดกับตัวเองเป็นครั้งที่สาม เธออยู่กับตัวเองจนลืมไปว่ามีอีกคนที่ยังอยู่กับเธอด้วยในตอนนี้ ซึ่งคนๆนั้นก็เป็นคนที่เกลียดที่สุดด้วย เธอนึกได้จึงหันไปมองชายคนนั้น ที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งริมสุดของป้ายรถเมล์ 
ภาพที่เธอเห็นคือ พง ไม่ได้นั่งอยู่บนที่นั่งแล้ว แต่เขากลับไปนั่งกอดเข่าอยู่ตรงพื้นนอกป้ายรถเมล์แทน เขานั่งเอาหน้าฟุบไปที่เข่าของเขา ตอนนี้เขาเปียกไปทั้งตัวจากฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก วุ่นตกใจกับสิ่งที่เธอเห็นเป็นอย่างมาก
"นี่นาย! ไปนั่งทำอะไรตรงนั้นอ่ะ นายเปียกไปหมดแล้วนะ"  เธอตะโกนผ่านเสียงฝนที่หนักจนมันแทบจะกลบเสียงของเธอไปจนหมด
เธอตะโกนอยู่อย่างนั้น ตะโกนแล้วตะโกนเล่า ก็ไม่มีเสียงตอบกลับจาก พง เลยแม้แต่น้อย 
เธอจึงตัดสินใจที่จะเดินเข้าไปใกล้ พง มากขึ้น เธอค่อยๆเดินมาจนเกือบจะพ้นหลังคาป้ายรถเมล์ วุ่น ได้เริ่มเรียก พง ขึ้นอีกครั้ง
"เข้ามานี่เดี๋ยวนี้นะ เดี๋ยวถ้าพ่อนายหรือพ่อฉันมาเขาจะเข้าผิดว่าฉันแกล้งนายเอานะ"
แต่ก็เหมือนเคย พง ไม่แม้แต่จะหันมามองเธอเลย วุ่น หมดหนทางเธอจึงตัดสินใจที่จะเดินตากฝนออกไปหา พง ที่อยู่ข้างนอก เธอทำใจที่จะต้องชุดเปียกกลับบ้านอยู่สักพัก จนทำใจได้ เธอกลั้นใจเดินออกไปยังที่ที่ พง นั่งอยู่ เธอเดินเข้าไป จนไปถึงตัว พง
"แม่จ๋า แม่จ๋า แม่กลับมาหาผมหน่อยสิครับ ผมอยากเจอแม่เหลือเกิน ผมคิดถึงแม่ ผมอยากเจอแม่เหลือเกิน"
นี่คือสิ่งที่ชายคนนี้พูดซ้ำไปซ้ำมาตลอดเวลาตั้งแต่ฝนได้โหมกระหน่ำลงมา 
วุ่น รู้ดีว่าสิ่งที่เขาพูดถึงมันคืออะไร เพราะบ้านของพวกเขาอยู่ไม่ห่างกันมาก และพ่อของเขาทั้งสองก็สนิทกันพอตัว เธอตัดสินใจจะทำอะไรบางอย่าง
วุ่น เข้าไปกอด พง ที่นั่งอยู่กับพื้น "ไม่เป็นไรแล้วนะ ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว ฉันจะอยู่กับนายเอง อยู่กับนายตลอดไป"