วิถีการเป็ตัวร้ายนั้นไม่ยากอย่างที่คิด กฎข้อที่หนึ่งคือเ้าต้องมีไหวพริบการเอาตัวรอดอย่างแเี เ้าเห็นนั่นหรือไม่ เห็นนางหรือไม่ หน้าซื่อใจคดเช่นนั้นล่ะนางทำได้ดีทีเดียว ดูรอยยิ้มของนางที่ส่งให้บุรุษผู้นั้นที่เคยเป็ของเ้าสิ นั่นล่ะยอดเยี่ยมเลยใช่หรือไม่ เหตุใดไม่ลองทำเช่นนางเล่า ทำให้แเีเช่นนั้นไม่ยากหรอก เพียงแค่เ้า “แสร้ง” ทำเป็ยิ้มหวานๆ อ่อนแอสักหน่อยก็เพียงพอแล้ว
“หึ ไร้สติยิ่งนัก”
นิ้วมือเรียวสวยยกขึ้นเช็ดเืที่มุมปากออกอย่างไม่ไยดี การตื่นขึ้นมาและพบว่าตนเองกลายเป็ผู้อื่นนั้นช่างน่าปวดหัวยิ่งนัก ร่างกายนี้ถูกพิษ นางถูกพิษจนแทบจะเอาตัวไม่รอดหรืออาจจะไม่รอดแล้วจริงๆ คุณหนูผู้นี้ตกตายไปแล้ว ดวงตาหวานซึ้งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ทิวทัศน์ภายนอกบ่งบอกว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่นางจากมา ความทรงจำมากมายที่ถูกจดจำด้วยสมองทำให้ร่างกายอ่อนแรงลง ยิ่งร่างกายนี้ถูกพิษยามอาเจียนออกมาจึงกลายเป็เืก้อนโต คุณหนูใหญ่บุตรีของเสนาบดีฝ่ายซ้ายยังไม่อาจรอดพ้นแรงริษยาไปได้ช่างน่าใเสียจริง
พวกเขาตราหน้าว่า “เพ่ยเอิน” ร้ายกาจแต่ไม่ได้คิดไตร่ตรองเลยว่าเหตุใดนางต้องร้ายกาจ และคุณหนูตระกูลเพ่ยผู้นี้ก็ไร้สติยิ่งนัก ในเมื่อมีคนแสร้งทำเป็คนดีให้เห็นอยู่ตรงหน้าเหตุใดจึงไม่เอาเยี่ยงอย่างกันเล่า แต่คิดไปแล้วก็ไม่ใช่เื่ของนางที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยว เหตุใดผู้มาใหม่เช่นนางจะต้องรู้สึกไปกับอดีตของร่างกายนี้ ผู้ที่ถูกกระทำคือคุณหนูเพ่ยเอินคนเก่าต่างหากเล่า สิ่งที่นางต้องคิดคือชีวิตต่อจากนี้จะอยู่อย่างไร จะทำอันใด จะเป็คุณหนูเพ่ยเอินสตรีร้ายกาจในสายตาผู้อื่นต่อไปหรือจะแสร้งเป็คนดี การเกิดมาแล้วโตเลยนี่ยากเย็นเสียจริง แต่นางก็ยังเห็นข้อดีในความร้ายกาจของเพ่ยเอินมันคือพรอันยิ่งใหญ่แล้วสำหรับนาง ทุกผู้คนอาจจะลืมไปว่าตัวร้ายมักจะอยู่ได้อีกนาน พวกเขาเ่าั้ไม่ได้ตายเร็วอย่างน้อยๆ ก็ยังอยู่ชมงิ้วฉากสำคัญอย่างเช่นความวอดวายของผู้คนไปได้จนถึงตอนจบ นั่นคือพรของตัวร้ายอย่างไรล่ะ สตรีที่ถูกตราหน้าว่าร้ายกาจจะตายเร็วได้อย่างไรจริงหรือไม่ นั่นคือสิ่งที่ “เพ่ยเอิน” พอใจอย่างมาก
..................................
1K
